Alþýðuhelgin - 10.12.1949, Síða 2

333
ALÞÝÐUHELGIN
kjöfínn öðru sinni, formaðurinn, Jón
Jónsson, Páll Pálsson og Magnús
Guðmundsson. Tveir þeir fyrr-
nefndu liurfu þá þegar í djúpið, en
Magnús náði í farvið og lóðabelg og
gat haldið sér á íloti. Fimm okkar
komust á kjölinn á nýjan leik og
héldust þar við um stund. — Atburð-
ir þessir, sem lýst hefur verið, gerð-
ust á örskannnri stundu.
Að nokkurri stund lioinni reið
ólag á bátinn. Skólaði okkur þá öll-
um af kjölnum. Við Magnús Hákon-
arson komumst aftur á kjölinn. Þeir
Þorvarður Bjarnason og Benedikt
frá Langsstöðum hurfu okkur sjón-
um fyrir fullt og allt. En að tals-
verðri stutrd liðinni skaut Guðbrandi
undan bátnum. Var augnaráð hans
óhugnanlegt og starandi, enda mað-
urinn bersýnilega kominn í dauðann.
Ilann fálmaði eftir kjölnum, barst
aftur með skipinu, en liafði aug-
sýnilega ekki rænu á að taka um
kjölinn, þótt hendur hans strykjust
eftir honum. Hvarf hann síðan fyrir
fullt og allt í djúpið við skut bátsins.
Þegar ég komst á kjölinn öðru
sinni, eftir að skipið hafði tekið velt-
una, náði ég í lóðabelg, sem kom,
undan skipinu. Var það kálfsbelgur,
eins og þá tíðkaðist. Stakk ég belgn-
um undir hönd mína og vafði fær-
inu, sem fest var við segltollann, upp
á höndina. Gat ég eftir það nálgast
bátinn aftur með tilstyrk færisins,
þótt ég losnaði við kjölinn. Við
Magnús héldum okkur svo hvor í
annan, og var okkur þannig borgið
með það að geta haldið okkur við
bátinn, þótt á bjátaði.
Báturinn maraði nú í kafi og
vatnaði sífellt yfir kjölinn. Eftir að
við vorum orðnir tveir einir, virtist
mér sjóinn heldur lægja. Þó losnuð-
um við hvað eftir annað við bátinn,
cn belgurinn og færið varð okkur til
lífs. Leið nú svona íangur tími. Eina
tilbrcytingin var það, þegar sjór reið
yfir bátinn og við misstum tökin á
kjölnum. Við vorum allir. í kafi,
ncma hvað höfuðin ein voru upp úr
sjó. Kulda eða þreytu kenndum við
ekki, en vorum dofnir og sljóir.
Eins og áður er getið, komst Magn-
ús Guðmundsson ekki á kjölinn eftir
að skipið hafði farið veltuna. Hins
vegar náði hann í farvið og lóða-
belg og hélt sér á fioti á því. Var
hann í fyrstu skammt írá bátnum,
ÁSGEIR DANÍELSSON.
en rak stöðugt undan. Misstum við
loks sjónar á honum með öllu.
IIJÁLPIN NÆRRI,
EN BREGST ÞÓ.
Ekki höfðurn við ýkjalengi velkzt
á sjónum, er við sáum hina fiskibát-
ana sigla til lands, enda reyndum
við eftir mætti að hafa auga á öllu
því, er okkur mætti verða til bjarg-
ar. Sigldu sumir bátarnir svo nærri
okkur, að við gátum talið mennina
um borð. Reyndum við með öllum
ráðum að vékja athygli þeirra á
okkur, en allt kom fyrir ekki. Virtist
mér þó, að fuglagerið, sem í kring-
um okkur var, hefði eitt átt að nægja
til að beina athyglinni að okkur, en
fuglinn sótti ákaft í lifrina, sem flaut
allt umhverfis bátinn. En þess ber að
geta, að óhægt hefði verið smábát
að koma okkur til bjargar, og veðrið
þannig, að hver átti nóg með sig. Má
vera, að eftirtektarleysi þeirra, sem
sigldu svo skammt frá okkur, hafi
að einhverju leyti átt rætur sínar að
rekja til þess.
Loks var svo komið, að ég þóttist
sjá, að öll skip, sem verið höfðu á
svipuðum slóðum og við, væru kom-
in til lands, þar á meðal tveir vél-
bátar frá Sandgerði. Var ég þá orð-
inn nokkurn veginn úrkula vonar
um björgun. — Nokkru síðar sá ég
hvar togari kom súnnan úr sjó og
stefndi nokkru dýpx-a en við vorum.
Létum viö einskis ófreistað til að
vekja athygli hans á okkur, en ullt
kom fyrir ckki. Togarinn hélt sitt
strik og var brátt kominn allmiklu
norðar en við vorurn. Þótti mér þá
sem tilgangslaust væri að þrauka
lengur og stakk upp á því við Magn-
ús, að við tækjum höndum saman
og slepptum bátnum. En hann tók
því fjarri ög kvað okkur ekki of
góða til að halda okkur, meðan þrek
entist.
BJÖRGUN.
En naumast höfðum við skipzt á
þessum orðum, þegar við sáum, að
togarinn hafði snúið við og stefndi
á okkur. Skipti það engum togurn,
að hann var kominn til okkar, og
köstuðu skipvei’jar bjarghring til
okkar. Fór Magnús í bjai'ghringinn
og var dreginn upp á skipið. í sömu
mund var kastað tógspotta til mín,
en mér leizt svo illa á hann, að ég
sinnti honum ekki. Bar mig þá að
skipinu, sem í sama bili hallaðist
niður að bátnum. Náðu skipvei’jar
þá í hendur mínar og lyftu mér upp
á skipið. Hafði Magnús þá þegar
verið háttaður niður í rúm.
Jafnskjótt og ég sté fótum á
skippfjöl var hringt á ferð og farið
að snúa skipinu. Gerði ég skips-
mönnum þegar í sýað aðvart um, að
þriðja manninum væri óbjargað enn
og sýndi þeim, í hvaða átt mætti
vænta hans. Þóttist ég þess fullviss,
að Magnús Guðmundsson myndi
enn vera ofansjávar, enda sáum við
brátt til hans. Áður en kæmi að því
að bjarga Magnúsi, færðu skipsmenn
mig undir þiljur, þótt mér væri það
nauðugt, því að mig fýsti að sjá,
hversu til tækist um björgun Magn-
úsar. En hann skýrði svo frá síðar,
að bjöi'gunin hefði tekizt fremur
óhönduglega. Skipverjar seildust til
hans með krókstjaka, en við það
færðist hann í kaf og drakk nokkuð
af sjó. Náðist hann eftir það upp í
skipið og var háttaður ofan í rúm,
eins og við hinir.
Taldist okkur svo til, að liðið hefði
sem næst tvær klukkustundir frá því
að Hafmeyjunni hvolfdi og þangað
til okkur var bjargað.
Togari sá, sem bjargaði okkur, var
frá Boston. Var hann á fiskveiðum
hér við land. Þetta var lítið skip,
sennilega lítið yfir 200 brúttósmá-
lestir. Skipstjóri og áhöfn togarans
var amei’ísk, að undanteknum tveim