Alþýðuhelgin - 10.12.1949, Side 6

342
ALÞÝÐUHELGIN
Grímsvötn í Vatnajökli.
honum á kné að lokum. Ætlað er,
að sonur Germanícusar, Galigúla,
þá átta ára gamall, hafi blátt áfram
hrætt úr föður sínum lífið með til-
styrk galdrakvendis. Almennt var þó
álitið, er atburðirnir gerðust, að
Písó og Plancína- ættu sök á dauða
Germanícusar, þótt það fengist ekki
staðfest af senatinu.
Keisarinn þóttist engu öruggari
þótt Germanícus væri frá. Höfuðin
héldu áfram að fjúka. Tíberíus ráð-
færði sig æ sjaldnar við Livíu, móð-
ur sína, og gerði lítt að óskum henn-
ar. Lengstaf hafði hún þó getað bar-
ið vilja sinn fram með ávítunum og
hótunum. En þar kom, að keisarinn
vísaði öllu slíku á bug með fyrir-
litningu. Þetta endaði með því, að
Livía gerði Tíberíusi opinbera van-
sæmd, — hélt öllum aðalsmanna-
konum í Róm veizlu í höll sinni, og
las fyrir þær kafla úr bréfum sem
Ágústus hafði stílað til hennár per-
sónulega, þulúi' sérstaklega úr þeim
bréfum, er vitnuðu um álit Ágúst-
usar á Tíberíusi. Þar stóð m. a.:
„ . . . þegar ég ræddi um stjórnar-
málefni við Tíberíus í gær, varð ég
innilega hryggur, og ringlaður yfir
því, að þau örlög skuli bíða róm-
versku þjóðarinnar, að hann troði á
henni með tröllslegum bífunum. ...
Maðurinn er dýr og þarf að hafa
gæzlumann.“
Tíberíus varð ekki eingöngu heit-
reiður móður sinni og niðurlægði
hana opinberlega eins og hann hafði
framast kjark til, heldur blygðaðist
hann sín svo eftirminnilega fyrir til-
tæki hennar, að hann kom ekki í
senatið tvo mánuði samfleytt, yfir-
gaf Róm, settist að á eyjunni Capri
og fól Sejanusi, varðsveitastjóra, á
hendur alla stjórn í Róm, meðan
hann var fjarverandi. Á Cabrí tók
Tíberíus upp svipaðar kúnstir og
hann hafði áður iðkað á Rhodos.
Óttinn við samsæri plagaði hann
stöðugt, en kvöl hans var tvöföld
við það, sem hún hafði áður verið,
því nú varð hann einnig gripinn af
helvítisótta. Hann hafði ekki svefn-
frið; á nótt sem degi sá hann sig
engjast og brenna í logum helvítis-
— Þá var hann orðinn æði farinn að
ytra útliti, hruninn í skinn og bein,
gekk álútur, var bæði stirður og
öruggur í limaburði.
Tvennt varð Tíberíusi til mikilln
sárabóta í þessum hrellingum. Þan
fyrsta, að Livía, móðir hans, skyl^1
lognast útaf. (Livía lézt á sextug'
asta og áttunda aldursári, í þeirrj
bjargföstu trú, að hún yrði gerð a*
gyðju og tilbeðin af allri þjóðinm-
Trasyllus spámaður hafði mælt svo
fyrir. Spádómsgáfa hans var óyggl'
andi. Livíu var því dauðinn krer'
kominn. Hún lifði í munaðardraum'
um allt til hinzta andartaks. Henni
yrði búið veglegasta sætið meða
guðanna. Ágústus yrði að sætta sl$
við að sitja skör lægra en hún)-
Já, Livía var öll. Og nú gat Tíbef'
íus fyrst svalað blóðþorsta sínum sl'
gerlega að eigin geðþótta. Nú Þurf^
ekki lengur að gjalda varhuga vi>,