Grallarinn - 25.10.1924, Blaðsíða 4

Grallarinn - 25.10.1924, Blaðsíða 4
GRALLARINN Frakkinn. Það var einu sinni kaupmaður í Rvík, við skulum segja að hann hafi heitið Þórður. Einu sinni fór hann með konu sinni, með öðru fólki, sem fór i Vatna- skóg. Var farið á tveim skipum upp í Hvalfjörð, og voru þrír búðarþjónar hans í förinni, en ekki á sama skipi og hann. Á leiðinni yíir hálsinn, hitti einn búðarþjónninn, sá er Bjarni hét, hús- bóndann, og fjölskyldu hans. Bjarni var laus, en húsbóndinn var með myndavél, kíkir, frakka o. fl. Bjarni var ungur, en húsbóndiun gamall, Bauðst Bjarni því til að bera eitthvað^ en af því logn var og mikill hiti, þá þáði húsbóndinn boðið og fékk Bjarna frakk- ann. Það var spánýr sumarfrakki, og var þetta fyrsti dagurinn sem hann var brúkaður. Litlu seinna varð Bjarni viðskila við húsbóndann, en vegna þess hvað heitt var, lá við að hann yðraðist eftir að hann hefði boðist að bera frakkann. En eitt sinn er hann reis upp frá að tína ber, sér hann Markús búðarmann við sömu verslun, og veifar til hans. »Hvað ertu með frakka í þessum hita?« segir Markús, þegar þeir hittast. »Já, ég ætlaði að vita hvort ég gæti ekki selt hann í förinni«, segir Bjarni, »hann er heldur lítill á mig. Viltu kaupa hann á 15 krónur?« »0, haltu kjafti«, segir Markús, »þú ætlar að narra mig til þess að bera frakkann; ég sé núna að það er frakk- inn, sem húsbóndinn keypti i gær. En biddu við, þarna kemur Sigurjón, við skulum leika á hann«. Sigurjón var maður ekki beint gáf- aður, þeir eru ekki allir stálsl'egnir á vitsmununum, sem það heita, ftekar en Alexandir. »Áttu nokkurn sumarfrakka Sigurjón?« spurði Markus, þegar hann kom til þeirra, »því hér er einstakt tækifæri til þess að kaupa góðann frakka«. »Vill þú þá ekki kaupa hann sjálfur«, spurði Sigurjón. »Eg veit ekki til þess að þú eigir neinn«. »Jú, ég keypti mér alveg sömu teg- undina i gær. I'að eru þessir ensku, sem fengu 30 punda laxinn, sem selja þessa tvo frakka; þeir nenna ekki að hafa þá með sér aftur til Englands. En svo er þetta ekkert verð, það eru bestu kaupin sem ég nokkurn tima hef gert«. »Hvað kostar frakkinn?« spurði Sig- urjón. »Fimmtán krónur«, sagði Bjarni. »Fimmtán krónur«, át Sigurjón eftir, Það er þó ómögulegt. Ætlarðu ekki að kaupa hann þá sjálfur Bjarni? »¦ »Hann passar ekki á mig«, sagði Bjarni, »annars skyldi ég svei mér gera það«. Sigurjón tók frakkann, og fór að skoða hann. »Þetta er alveg nýr frakki, svei mér þá. Ég held bara sá enski hafi aldrei farið í bann«. »Nei, sá enski hefir aldrei komið í hann«, sagði Markús með alvörusvip, en Bjarni gat ekki stilt sig um að hlægja. »Að hverju ertu að hlægja?« spurði Sigurjón. »Að þér, asninn þinn að vilja ekki frakkann. Ea farðu nú i hann og mát- uðu hann«. Sigurjón fór í frakkann. »Alveg eins og saumaður á þig«, sögðu Markús og Bjarni í ginu hljóði. »Og ég fæ hann fyrir 15 krónur«, sagði Sigurjón og var hinn kvikasti. »Fyrir 15 krónur, og svo gefurðu kaffi skilurðu það?« »AU right« (olræt) sagði Sigurjón, »hérna eru 15 krónurnar«. »En þú verður að íofa því hátíðlega að svikja okkur ekki um kaffið, hvernig sem jörðin snýst, og hvernig sem frakk- inn endist þér«, sagði Bjarni. »Nú hyer fjandinn er þetta«, sagði Sigurjón, »er ég vanur að svíkja það sem ég lofa? Kaffið gef ég ykkur hvernig sem alt veltis«. »Og eins þó frakkinn verði ekki stundinni lengur í þinni eign?« »Já, já, en hvernig ætti ég að fara að missa frakkann strax?« »Þú gætir t. d. lagt hann frá þér, og svo ekki fundið staðinn aftur«. »Nei, ég passa nú það«. Leiðirnir skyldu nú brátt, því Sigurjón var svo stórstígur í nýja frakkánum, að hann lenti langt á undan hinum, þrátt fyrir hitann. Uppi í Vatnaskógi hafði Þórður kaupmaður ekki almennilega matarlyst. Hann var alt af að horfa á Sigurjón buðarþjón sinn, sem var í frakká sem var svo einkennilega líkur nýja frakk- anum hans. Sigurjón var alt af í frakk- anum. Þórður sá hann strunsa fram og aftur innan um kvenfólkið, en hann kom aldrei svo nærri að hann gæti kallað í hann, með góðu móti. En hann var sjálfur of lúinn eftir gönguna, til þess að fara að reyna að ná í hann. Loksins kom Sigurjón þó svo nálægt, að Þórður gat kallað í hann. »Þér eruð búinn að fá yður nýjan sumarfrakka Sigurjón?« »Já, fyrsti sumarfrakkinn sem ég hef eignast«, sagði Sigurjón, og andlitið á honum glóði af ánægju eins og andlitið á Haraldi hárljóta þegar Einar andaskytta, í hans niðurvist und- irritaði yottorð um að hann hefði sjálf- ur engar brellur haft frammi. í þessu bar Bjarna að. »Hvar er frakkinn minn Bjarni?« Bjarni leit á Sigurjón. Þórð fór að gruna margt. Hann var besti karl en bráður mjög. »Farið úr frakkanum«. sagði Þórður. Sigurjón skildi ek'ki í neinu. Hann glápti á Þórð og Bjarna á víxl. »Farið úr frakkanum minum«, sagði Þórður ösku-vondur. Markús kom að í þessu. »Bjarna fanst frakkinn svo þungur að hann seldi Sigurjóni hann á 15 krónur til þess að koma því á hann að bera hann upp brekkurnar«. »Hvar eru krónurnur minar?« sagði Sigurjón sótsvartur af reiði. »Hérna«. Bjarni rétti honum þær; Þórður kaupmaður skildi nú fyrst til fulls, og hló jafnt dátt og Markús og Bjarni. Sigurjón fór úr frakkanum. Hann var eins svartur í ffaman eins og Haraldur hárljóti þegar maðurinn lét upp van- trúna á Peters Afrikufara, þegar sá'góði mann sá »indæla unga stúlku« í sam- bandi við sHfurneftóbaksdósir, hérna um árið. »Þú gleymir ekki kaffinu«, sagði Markús, en Sigurjón er ekki farið að gefa það, enn þann dag í dag. Fyrsta gpreinin mín. Af auglýsingum í blöðum hefi eg séð, að það . á að fara gefa út reglulegt heldri manna blað, og gladdi það mig mikið. Eg er máske ekki reglulegur heldri maður, en eg vil gjarnan vera það, og verð það áreiðanlega með tím- anum. Nú hef eg hugsað mér að bjóða aðstoð mina sem sjúrnalisti eða blaða- maður, því eg hef áreiðanlega mikla hæfileika í þá átt, þó eg jalnist máske ekki við þá Lord Nothcliffe eða Jón Björnsson. Eg hefi tekið eftir því að almenningur hefir gaman af að vita nokkur deili á rithöfundum, sem hann les eftir, og vil eg því fyrst fara nokkr- um orðum um sjálfan mig.. .Eg er 25 ára, útlærður frá Sívertsen af verzlunar- skólanum og hef auk þess tekið tíma hjá Mannsér. Eg hefi góða stöðu hjá heildsölufirma, en vil nú verða blaða- maður. Eg er meðalmaður á hæð, ljós- hærður, og bláeygður, nokkuð er eg þrekinn, og rauðskeggjaður mundí eg vera, ef Eyjólfur iðkaði.ekki list sína dagl. á kjálkum minum. Eg heiti Sigurgeir. Og eg er Oddsson. Ekki hirði eg að lýsa ætt, minni en þó má geta þess, að ekki þarf langt að fara fram í ætt mina til þess að hitta rithöfunda. Við íslending- ar erum allir komnir af göfugum ætt- um, og er að því athuguðu því síður ástæða til þess að fara að tala um mína nánustu, en eg vil geta þess, að eg hef mörg ár lifaö i ósátt viö föður minn. Fyr meir drakk hann eins og ber- serkur. En eg er með hófdrykkju, en móti ofdrykkju. En nú er hann hættur að drekka og orðinn bannmaður, en eg er á móti banni eins og allir aörir heldri 'menn. Það sem mest skilur á mil.li okkar er þó það, að hann er bolsivíki, en eg er íhaldsmaður, og hata allar umturnanir á þjóðfélaginu, sem geta haft spillandi áhrif á hina eðlilegu framþróun. Þá má líka geta þess, að fyrir mann, sem vill komast áfram, er ekkert vit annað en að vera á móti öllu verkamannastússi, nema sjúkra- sjóðum. Faðir minn græðir peninga nú, á tá og flngri, og gæti verið, að eg hefði viljað sættast við hann, ef hann hefði afneitað ðllu alþýðusambandi, og

x

Grallarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Grallarinn
https://timarit.is/publication/1190

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.