Fréttir - Eyjafréttir - 12.04.2017, Side 8

8 Eyjafréttir / Miðvikudagur 12. apríl 2017
Ragnheiður Rut Georgsdóttir er
litríkur karakter sem vart þarf að
kynna Eyjamönnum. Ragga
Gogga eins og hún er kölluð er
dóttir Hörpu Rútsdóttur og
Georgs heitins Kristjánssonar í
Klöpp. Ragga er myndlistarmað-
ur, vinnur í skorpum og notar
listina til þess að tjá tilfinningar
sínar. Frá unga aldri hefur Ragga
spáð í tilgang lífsins og hefur
sterkar skoðanir á lífinu og
tilverunni.
Ég var aldrei dæmd
,,Ertu svöng, viltu eitthvað?“ spyr
Ragga blaðamann þegar við
hittumst í Bakarameistaranum í
Suðurveri. Eftir veittar velgjörðir
liggur leiðin upp á loft þar sem
Ragga vinnur á skrifstofunni og er
með vinnustofu ásamt Sissa
bakarameistara. Þar málar hún
myndir af himninum, sjónum og í
seinni tíð af Eyjum, þegar andinn
kemur yfir hana.
Hver er Ragga Gogga? ,,Bara
ósköp venjulegt tryppi,“ svarar
Ragga og heldur áfram: ,,það þyrfti
eiginlega að leyfa öðrum að svara
þessari spurningu.“ Eftir smá
umhugsun heldur hún þó áfram:
,,Ég er bara venjuleg. Ég lifi núna,
áhyggjulaus, engan veginn gefin
fyrir nöldur og tek aðeins þátt í
gleðinni. Það er bara þannig. Ég er
búin að stúdera sjálfa mig, þekki
mína kosti og galla. Ég hrósa mér
og tek mig í gegn ef þess er þörf og
það hefur krafist mikils aga í
gegnum árin.“
Ragga er ekki í vafa um að
uppeldið hafi mótað hana. ,,Ég fékk
mjög gott uppeldi og á foreldra sem
fóru hárrétt að. Ég byrjaði að læra
um réttlætiskenndina mjög ung og
það var alltaf komið fram við mig
eins og manneskju. Ég heyrði
foreldra mína aldrei rífast. Ég kem
ekki upp úr æskunni með eitthvað
brostið inni í mér. Ég var aldrei
dæmd, þegar eitthvað kom uppá eða
ég gerði eitthvað af mér. Hlutirnir
voru ræddir en svo var mér hrósað
þegar ég átti það skilið.“
Alltaf verið gömul sál
,,Ég var mikil pabbastelpa og er lík
honum í geðinu. Pabbi hafði mesta
jafnaðargeð sem ég veit um. Hann
kenndi mér margt og ég er enn að
læra af honum og það gerði mamma
einnig og gerir enn. Það var mjög
erfitt þegar pabbi dó. Við fengum
fimm til sex mánaða undirbúning en
það felst þakklæti í því að fá að
kveðja. Svo glímdi maður við
sorgina í kjölfarið í eigin hugar-
heimi í rauninni,“ segir Ragga
alvarleg í bragði. ,,Í byrjun var þetta
allt mjög óraunverulegt, af því að
ég trúði alveg fram á síðasta dag að
hann myndi sigra. Hann var bara
þannig maður.“
,,Ég tók þetta í móðu í byrjun,
tjáði mig ekkert en vann mig smátt
og smátt út úr þessu. Ég fór og
keypti mér risastriga og upp frá því
er ég búin að mála ógrynni. Ég
málaði fallegan himinn, í fallegum
litum eins og pabbi var og þannig
byrjaði ég að mála. Það er honum
að þakka en eðlilega hefur hann
ekki séð eitt einasta málverk eftir
mig. Ég vildi bara horfa á myndina,
horfa á verkið og þarna var pabbi,“
segir Ragga með söknuði.
,,Ég hef alltaf verið gömul sál og
var byrjuð að stúdera tilgang lífsins
án þess að fara nokkurn tímann í
depurð. Ég var farin að spá mjög
ung í tilganginum sem hlýtur að
vera einhver. Þegar pabbi dó fór ég
að meta litlu hlutina í lífinu miklu
meira, ég þarf ekki mikið. Eftir að
pabbi dó þá lifi ég í núinu. Það er
ekkert sem stuðar mig úr fortíðinni
og ég kvíði engu varðandi fram-
tíðina.“
Fáum handrit í hendur
,,Ég er ekkert að spá í það hvort ég
eignist mann eða börn, hund eða
bústað, ég bara lifi í dag,“ segir
Ragga nokkuð ákveðið. ,,Jú, jú, ég
hugsa fram í næstu viku, en
framtíðin kemur bara í ljós. Þannig
er ég algjörlega áhyggjulaus í núinu
og mér finnst það æðislegt. Við
vitum aldrei hvað bankar upp á og
ef eitthvað gerist þá tekst ég á við
það eins skynsamlega og ég get.“
Spurð hvort hún sé trúuð svarar
Ragga: ,,Ég er pínu forlagatrúar,
það sem á að gerast, gerist. Ég trúi
á fyrri líf, ég hef lesið mikið og
stúderað andleg málefni. Uppá-
haldsbókin mín er Mörg líf, hef
lesið hana margoft. Ég trúi því að
það sé eitthvað meira þarna en bara
það að fæðast og deyja. Ég held að
það sé tilgangur með öllum áföllum
og við séum alltaf að þroska sálina.
Ég held satt að segja líka að við
séum alltaf að þvælast með sama
fólkinu, gera upp skuldir við aðra
eða fá borgað til baka, kannski
hljómar þetta ruglað,“ segir Ragga
hugsi.
,,Það er kannski fyrirfram ákveðið
hvað við ætlum að reyna að takast á
við áður en við fæðumst til að auka
þroskastig sálarinnar. En við fáum
frjálsar hendur innan marka. Við
höfum nefnilega alltaf val. Auðvitað
veit þetta enginn en þetta eru djúpar
pælingar og ég útiloka ekkert.“
Litir sem innihalda
tilfinningar
Æska Röggu í Eyjum var góð og
þaðan á hún á yndislegar minningar.
,,Ég er stoltur Eyjamaður og reyni
að fara eins mikið til Eyja og ég
get. Þar á ég fjölskyldu og fullt af
vinum.Vinir mínir og fjölskylda eru
það dýrmætasta sem ég á, engin
vísindi á bakvið það,“ segir Ragga
með væntumþykju í röddinni. ,,Ég
gæti vel hugsað mér að flytja aftur
til Eyja en hér er ég núna og hef
ekki hugmynd hvort ég fari til
baka.“
,,Það er auðvelt að sjá í verkunum
mínum að þau eru tengd Eyjum, ég
er alltaf að hugsa heim. Ég mála
fullt af eyjum en ekki eins og
eyjarnar eru í raun en hugsunin er
eyjarnar okkar. Ég bý til og blanda
mína eigin liti sem innihalda
tilfinningar. Í nýjasta málverkinu
mínu er rauður litur sem búinn er til
úr fjórum litum,“ segir Ragga.
,,Fólk sér kannski blátt málverk en
sér ekki að það eru jafnvel átta litir í
þessum bláa lit.
Gömlurnar
Ragga og Sæbjörg Logadóttir eru
æskuvinkonur og hafa brallað margt
saman. Þær eru báðar með frjótt
ímyndunarafl að sögn Röggu. Þær
eru nánast jafn gamlar, fæddar með
tveggja daga millibili og búnar að
vera vinkonur frá fimm ára aldri.
Þær vöktu athygli þegar þær tóku
upp á því að klæða sig eins og
gamlar konur og setja myndir af
gömlunum eins og þær kölluðu sig
á fésbókina. Í framhaldinu gáfu þær
út dagatal með myndum af
gömlunum og gátu með hjálp og
styrk ýmissa fyrirtækja afhent
Krabbavörn í Eyjum tæplega
600.000 kr. Þær gáfu svo félagi
Krabbameinssjúkra barna og
Krabbameinsfélagi Íslands restina
af dagatölunum til að selja.
,,Sæbjörg er jákvæðnin uppmáluð
og hvorug okkar tekur þátt í
dramtík eða neikvæðni.Við höfum
mjög svipað lífsviðhorf, höfum
gengið í gegnum svipað sorgarferli
og brallað ótrúlega skemmtilega
hluti saman. Gömlurnar fæddust
þegar Sæbjörg gisti hjá mér eina
helgi.Við fórum ekki á djammið
eins og við hefðum mögulega gert.
Sæbjörg var eitthvað lasin og lágum
við uppi í rúmi eins og við værum
áttræðar. Við hentum því mynd af
okkur inn á facebook með risastórar
bækur í náttfötum. Viðbrögðin létu
ekki á sér standa, það var gert mikið
grín að okkur, enda sjaldan
rólegheit þegar við hittumst.“
Í frásögn Röggu fer ekki á milli
mála hversu gaman vinkonurnar
höfðu af uppátækinu. ,,Við fórum
að spá í hversu heppnar við værum
að fá að eldast. Við ákváðum því að
svara fyrir okkur með því að klæða
okkur upp sem gamlar konur í
ýmsum aðstæðum og setja
myndirnar á facebook. Þetta var
allt gert með gleði og sól í hjarta.
Það kemur ekki við okkur þó gömlurnar, hugarfóstur Röggu og Sæbjargar Logadóttur.
Ragga sólarmegin í lífinu við eitt málverka sinna á vinnustofunni. (Ljósmynd Guðrún Erlingsdóttir)
Í fallegum litum
eins og pabbi var
Guðrún ErLinGSdÓTTir
frettir@eyjafrettir.is