Bæjarins besta - 30.06.2016, Blaðsíða 7

FIMMTUdagUr 30. JÚNÍ 2016 7
kristaltærum sjónum. Þeir buðu
okkur með og við vorum að
vonum mjög spenntar fyrir því,
en við áttum bókaðan flugmiða
heim næsta dag og engir gemsar
ekki neitt til að láta vita af okkur.
Á endanum náðum við að hringja
í konuna sem Katla var hjá í
gegnum tíkallasíma og láta vita
af því að við myndum ekki koma
aftur fyrr en þremur dögum síðar.
Svo sitjum við á ströndinni, búnar
að breyta fluginu heim, peninga-
lausar og föttum að við vissum
ekki einu sinni nöfnin á þessum
strákum sem við ætlum í ferðalag
með, eða hvort þeir myndu mæta
– sem þeir reyndar gerðu nú og
við fórum með þeim í snekkju á
pínulitla einkaeyju þar sem þeir
hefðu getað brytjað okkur niður í
tunnu því enginn vissi af ferðum
okkar. Það var reyndar ekki svo
og var þetta algert ævintýri.
Svo kom að heimferðinni og
við vegabréfsskoðunina sagði
tollvörðurinn alveg geta séð
hvað væri í gangi, enda margar
stúlkur að vinna sem barnapíur
í Bandaríkjunum á þessum tíma
og ég fékk mánaðaráritun og tjáð
að ég skyldi hypja mig á brott að
honum loknum og ekki láta sjá
mig aftur.“ Auður fór nú reyndar
ekki heim að þessum mánuði
loknum heldur kláraði árið líkt
og um var samið í upphafi. Hún
kom aftur til Íslands og hafði ekki
í hyggju að stoppa lengi.
Örlögin ráðin á Ísafirði
„Ég kom til Íslands aftur í
glansgallanum, í silki frá toppi
til táar, agaleg amerísk pæja
sem passaði ekki inn í íslenskan
raunveruleika og fór í síðpilsi í
sveitina.” minnist Auður með
glettni og skömmu seinna fer
hún til Ísafjarðar að vinna í fiski
og hin og þessi störf sem myndu
hjálpa henni að safna pening hratt
og örugglega, því til Bandaríkj-
anna skyldi hún flytja. Eitt sinn er
hún var að vinna á Hótel Ísafirði
kemur þangað Gísli Jón fyrrum
sveitungi hennar með vin sinn
Guðmund með sér og til að gera
langa sögu afar stutta, þá flutti
Auður ekki til Bandaríkjanna
aftur.
Skömmu eftir að Auður og
Gummi fóru að skjóta sér saman
voru örlögin ráðin og Auður varð
ólétt af elstu dóttur þeirra. „Mér
finnst ég alveg brjálæðislega
heppin. Auðvitað hef ég stundum
velt fyrir mér hvort ég hefði vilj-
að gera hlutina öðruvísi, en mér
finnst lífið bara svo skemmtilegt
eins og það er, að ég myndi ekki
vilja skipta.“ Allar götur síðan
hafa þau ferðast saman í gegnum
lífsins stræti og eiga saman þrjú
börn. Þau fluttu til Reykjavíkur
árið 1987 þar sem Auður fór að
vinna í banka, en þremur árum
seinna, fjölskyldu og vinum til
mikillar undrunar, tilkynnti hún
að hún ætlaði að læra hjúkrun,
sem hún og gerði og árið 1996
að námi loknu kom fjölskyldan
til árs dvalar á Ísafirði sem hefur
heldur betur teygst í annan end-
ann, því þau eru hér enn og ekki
á leiðinni suður.
Börnin erfa landið
Auður segir að það hafi verið
afar gott að alast upp meðal sex
bræðra. „Þeir voru alltaf svo
góðir við mig, ég var algjör
dekurrófa og við systkinin afar
samrýmd, allt þar til mamma og
pabbi ákveða að láta okkur hafa
Rauðamýrarjörðina árið 1998.
Rauðamýri var ríkisjörð og
mamma og pabbi leigðu hana
fyrir lítinn pening, enda fór allur
þeirra peningur í að mennta okk-
ur krakkana, þar sem þau voru
oft með fjóra púka í heimavist-
arskóla á sama tíma, sem kostaði
skildinginn – enda þau ekki
að eyða neinum pening í sjálf
sig. En á endanum vildu þau
kaupa jörðina og upphófst ára-
langar samningaviðræður við
ríkið um það og á endanum fá
þau jörðina keypta árið 1998,
þremur árum eftir að þau sjálf
voru flutt af henni. Þau voru
þá með íbúðarhúsið þar og tvo
sumarbústaði sem þau starfræktu
í ferðaþjónustu.
Þegar að kaupin fóru í gegn
ákváðu þau að láta okkur krakk-
ana fá jörðina, þannig að við
tökum bara við láninu sem á
henni hvíldi, með henni fylgdi
íbúðarhúsið og þau hlunnindi
sem jörðinni fylgdu líkt og lax-
veiðin. Svo okkur voru þarna allir
vegir færir, en við höfum ekki
gert nokkurn skapaðan hlut því
við höfum ekki náð að sammæl-
ast um hvað við viljum gera.“
Auður segir að foreldra henn-
ar hafi nú kannski grunað að
krakkagrislingarnir þeirra, líkt
og hún orðar það myndi ekki
endilega ná að dansa í takt með
framtíð Rauðamýrar, svo þau
settu ákvæði inn í samninginn
að ekki mætti selja landið,
nema hvert öðru, fyrr en að
tuttugu árum liðnum, en hefðu
þau gert sér í hugarlund þær
miklu deilur sem í framtíðinni
sköpuðust hefðu þau jafnvel
hugsað sig tvisvar um áður en
gjörningurinn var framkvæmdur
því erfðamál forfeðranna hafa
orðið að miklum illdeilum innan
fjölskyldunnar og sundrað áður
samstilltum systkinahópi og gert
móður þeirra sem enn er á lífi þá
einna mestu skráveifu sem börn
geta valdið aldraðri móður sinni
og hefur hún í tvígang verið
dregin fyrir dómstóla, án þess að
enn sjái fyrir endann á deilunum.
„Þegar að pabbi deyr árið
2006, fékk mamma leyfi okkar
systkinanna til að sitja áfram í
óskiptu búi. Hún átti þessa íbúð
sem þau keyptu sér í Reykjavík,
sumarbústaðina á Rauðamýri
og land sem hún hafði erft eftir
frænda sinn á Neðri-Bakka og
um það snúast mestu deilurnar,
en hún selur jörðina að stærstum
hluta árið 2007. Mér finnst ekkert
óeðlilegt við það eftir 52ja ára
búskap og sjö börn að pabbi
myndi samþykkja að mamma
ætti bara sína jörð, sem hann
tengdist aldrei og svo fengi hún
íbúðina þeirra og um þetta gera
þau kaupmála. Þau voru búin að
láta okkur fá hlunnindajörðina.
Í málaferlum við móður sína
„Nokkrum árum eftir að pabbi
deyr kynnist mamma alveg
yndislegum manni og þau fara að
búa saman og í júlí 2014 ákveða
þau að gifta sig og þá fellur í raun
niður heimild hennar til að sitja
í óskiptu búi og þá er hluti af
bræðrunum sem ekki kannast við
að þessi jörð sé í eigu mömmu.
Mamma var þá með kaupmál-
ana sem hún var í fullri trú á að
væru góðir og gildir og búið að
þinglýsa þeim án athugasemda.
Þetta verður á endanum dómsmál
þar sem fjórir bræðranna draga
mömmu fyrir rétt vegna gruns um
að þessir kaupmálar séu falsaðir.
Hún tapar málinu fyrir Héraðs-
dómi, sem segir að líkur séu á
að kaupmálarnir séu falsaðir,
eftir að rithandarsérfræðingur var
búinn að rýna í rithönd pabba,
hann gaf reyndar þann fyrirvara
að hann vissi ekki fyllilega ástand
hans er kaupmálarnir voru gerðir
og þeir væru ljósrit af ljósriti.
Mamma var auðvitað ekki
sátt við þessa niðurstöðu og
kærir úrskurðinn og í Hæstarétti
var komist að þeirri niðurstöðu
að kaupmálarnir væru ógildir,
en núna vegna þess að annar
votturinn mundi ekki eftir því
hvort hún var viðstödd er þau
undirrituðu kaupmálann og það
er svo samkvæmt lögum að báðir
vottar þurfa að vera viðstaddir
á sama tíma við undirritun og
voru af þeim sökum kaupmál-
arnir dæmdir ógildir vegna
formgalla.“
Auður segir að þetta ferli hafi
verið bæði skrýtið og óþægilegt,
í Héraðsdómi voru systkinin þrjú
sem stóðu með kaupmálunum
ásamt móður þeirra í hlutverki
varnaraðila og segir Auður að
hún hafi ekki einu sinni getað
fengið sér lögfræðing þar sem
hún vissi ekki fyrir hverju átti að
verja hana, nema þá að verjast því
að hún treysti því að kaupmálar
sem voru dagsettir, undirritaðir,
vottaðir, þinglýstir og birtir í
Lögbirtingarblaðinu væri góðir
og gildir.
En hvernig heldur hún að
bræður hennar hafi hugsað sér
þetta?
„Ég hugsa að þeir hafi ekki
hugsað almennilega þegar þeir
fóru af stað „hvernig vil ég að
þetta endi?“ Þar sem þú þarft í
rauninni að geta búið þér til eitt-
hvað sjónarsvið þar sem þú sérð
að mamma sé að plata eignir út
úr pabba. Hann er dáinn og ekki
hér til að svara fyrir þetta og þú
verður einhvern vegin að geta
trúað að þessi kona sem fæddi þig
af sér og ól þig upp sé fær um að
svíkja manninn sem hún varði lífi
sínu með frá því hún var í raun
barn að aldri og hugsaði um þar
til hann dó er hún var komin fast
að sjötugu.“
Auður segir afleiðingarnar sem
þetta hefur haft á fjölskylduna
afleitar og hópurinn sé alvar-
lega splundraður. „Ég myndi
svo miklu frekar vilja að þetta
væru þá bara deilur á milli okkar
systkinanna, mér finnst ofboðs-
lega ósanngjarnt að það sé verið
að draga mömmu svona inn í
dómssal. Hún er að verða áttræð
á næsta ári og í mínum huga er
verið að svipta hana lífsgæðum
á fullorðinsárum og mér finnst
við bara hafa svipt hana nógu
miklum lífsgæðum þegar hún
var að ala okkur upp, ég hefði í
það minnsta alls ekki viljað vera
í hennar sporum með okkur sjö
í sveitinni. Mér finnst svo rangt
að gera svona við konuna sem
kom okkur í heiminn og hún er
fullkomlega varnarlaus.“
Þegar að móður Auðar selur
Neðri-Bakka þá fær hún fyrir
jörðina 57 milljónir og einnig
selur hún íbúðina Reykjavík er
hún hefur búskap með núverandi
manni sínum og keypti hún sér
hús í Ólafsvík og varði hún stór-
um hluta andvirðisins til hinna
ýmsu góðgerðamála. Auður
segir að það sé ekki eftir miklu
að seilast eins og staðan er í dag,
í besta falli nái bræður hennar að
gera móður sína gjaldþrota og
hafa af henni húsið sem hún nú
býr í, öðru sé ekki til að dreifa. Nú
standa málin þannig að verið er
að fara yfir bókhald móður henn-
ar til að sjá hvert peningarnir hafa
farið, því þeir þessu samkvæmt
áttu að renna til dánarbúsins.
Auður segist fagna því að móðir
hennar hafi undanfarin ár geta
gert vel við sig og leyft sér hluti
sem hún aldrei í lífi sínu áður gat,
hún sjái það engum ofsjónum.
Hún segist frekar vilja trúa því
að landskikar sem með öllu eru
hlunnindalausir og tilheyra að
hluta til hinum systkinunum og
móðir þeirra tók frá er hún seldi
Neðri-Bakkann séu það sem
bræður hennar séu á eftir og vildi
hún að þeir hefðu því farið í mál
við þau með einhverjum hætti í
stað þess að leggja þessa miklu
sorg á aldraða móður þeirra.
Auður á sjálf landsskika á
Neðri-Bakka sem hún fékk í
landi sem bróðir hennar erfði,
frændinn vildi honum hluta
landsins sem Jóna fékk, vegna
þess hversu liðtækur hann var að
aðstoða hann um dagana. Auður
vildi fá að setja sumarbústað sem