Reginn - 28.05.1943, Qupperneq 2

2
R E G I N N
Félagið Heyrnarhjálp:
5 ára mamiúðarstarf.
Frá aðalfundi félags ins 21. febrúar síðastl.
-----oOo---
faörnin héðan í fyrra. Þeir sögðu,
að þau hefðu bæði verið kurteis,
dugleg og sjálfbjarga og mjög á-
nægjuleg börn. —
Eg vona, að þessi ummæli gleðji
ykkur og verði ykkur jafnframt
hvöt til þess að hljóta jafnlofsverð
ummæli í ykkar för, ef af getur
orðið, sem við skulum vona.
„Þú ert góður samferðamaður."
Þetta eru mikil lofsyrði um
hvern og einn. — Og vert er að
muna, að við erum öll í raun og
veru samferðamenn. Öll erum við
þátttakendur merkilegustu og mik
ilvægustu fararinnar, sem hver
einstakur leggur upp í við fæðing-
una, en lýkur í dauðanum. — Eng-
inn veit, hvort sú ferð verður löng
eða stutt, aðeins eitt er víst — við
erum öll í þeirri för — öll stefn-
um við að sama marki, öll erum
við því samferðamenn.
Ættum við þá ekki að keppa að
því, að reynast sem beztir sam-
ferðamenn? — Keppa áð því að
hljóta svipaðan vifnisburð og
fullnaðarprófsbörnin héðan í
fyrra: Þau voru kurteis, dugleg,
hjálpfús og vel sjálfbjarga. —
Þið, sem nú eruð fyrir alvöru
að leggja upp í förina mikilvægu,
viljið þið ekki keppa að þessu
marki. Verið þess fullviss, að ótal
tækifæri bjóðast til þess að sýna,
hversu góðir samferðamenn og
vingjarnlegir þið viljið vera. —
Fyrir nokkru sá ég gamla konu
á götú. Gatan var mjög hál, og
gamla konan átti bágt með að
komast áfram, enda átti hún á
brekku að sækja. —
Þá kom eitt fullnaðarprófsbarn-
ið frá í fyrravor. Það gekk til
gömlu konunnar- og rétti henni
ungu og styrku höndina sína til
stuðnings og hjálpar og sleppti
ekki hendi gömlu konunnar, fyrr
en brekkuna þraut. Þarna var góð-
ur samferðamaður, sem sá, að
hjálpar var þörf og vildi veita
hjálpina. — Trúið því, börnin mín,
okkur vantar einmitt slíka sam-
ferðamenn, já — um allan heim
vantar menn, sem verðskuldi með
réttu sæmdarummælin þessi: Þeir
eru góðir samferðamenn. —
Þið megið ekki ætla, að þið þurf-
ið að leysa af hendi einhver þrek-
virki til þess að geta talizt góðir
samferðamenn. Nei, hið einkenni-
lega við lífið er einmitt það, að
smámunirnir, hið hversdagsleg-
asta, það sem oftast kemur fyrir,
e'r kannski það, sem mestu skiptir
•
Aðalfundur félagsins Heyrnar-
lijálpar var haldinn í Reykjavík
21. febrúar s.L í ítarlegri greinar-
gerð f; rmanns félagsins, Péturs Þ.
J. Gunnarssonar stórkaupmanns,
um fimm ára starfsemi félagsins,
kvað liann svo að orði, að þessi
fimm erfiðu ár hefðu verið nokk-
‘urskonar „undirbúningsár undir
mikið og langt mannúðar- og
menningarstarf“.
I
Félagsskapur sá, sem hér um
ræðir, er hinn merkasti, og hefur
mikið áunnízt á frumbýlingsárun-
um, sem vel mætti kalla þau fimm
ár, sem liðin eru frá stofnunu þess,
og voru þó byrjunarerfiðleikarnir
miklir. Þykir fyllsta ástæða til að
geta nokkurra helztu atriða úr
sögu félagsins þennan tíma, og
verður stuðzt- við skýrslu for-
mgnns. — Rúms vegna er því mið-
ur aðeins hægt að stikla á því
helzta.
Félagið var stofnað 14. nóvem-
ber 1937 og voru stofnendur 30.
Aðalbvatamaður að stofnun fé-
lagsins var Steingrímur Arason
kennari og varð hann fyrsti for-
maður félagsins, en meðstjórn-
endur Helgi Tryggvason, ritari,
P. Þ. J. Gunnarsson, gjaldkeri, en
frú Margrét Rasmuss og Þórsteinn
Bjarnason meðstjórnendur. Vara-
menn voru kosnir Gunnl. Einars-
son, Jens Jóhannesson og Guðm.
R. Ólafsson. og hafa þessir menn
starfað í stjórninni síðan, nema
í þessum efnum. Kurteisi, greið-
vikni og hjálpfýsi eiga ekki að vera
eins og spariföt, sem menn klæð-
ast á hátíðum og tyllidögum, held-
ur eiga þessir eiginleikar að vera
einn þáttur skaphafnarinnar, þátt-
ur, sem verður samgróinn skap-
gerðinni og mótandi alla fram-
komu mannsins.
Ungu vinir mínir! — Þetta er
þá síðasta bón mín til ykkar:
Keppið að því að verða sem bezt-
ir samferðamenn. — Gleymið
aldrei gullnu lífsreglunni: „Allt
sem þér viljið að aðrir menn geri
yður, það skuluð þér og þeim
gera.“ Og munið: „Guð hjálpar
þeim, sem hjálpar sér sjálfur.“
hvað Guðm. R. Ólafsson tók sæti
í stjórninni sem varamaður Stein-
gríms Arasonar 24. sept 1941.
Þegar í upphafi var hafizt handa
um að afla upplýsinga um sams-
konar starfsemi á Norðurlöndum
og fyrirspurnir gerðar um heyrn-
artæki, á Norðurlöndum, Þýzka-
landi, Englandi og Bandaríkjun-
um. Félög með svipuðum tilgangi
í Danmörku, Svíþjóð og Færeyjum
starfa á nokkuð annan hátt, þ. e.
vísa á staði þar sem tæki fást.
Varð aðeins takmarkaður árang-
ur af bréfaskriftum í þessum lönd-
um, enda skall stríðið á skömmu
síðar. Heyrnarhjálp hóf göngu
sína án stofns- eða rekstursf jár og
var því erfitt um aðdrætti heppi-
legra heyrnartækja, en sambanda
var leitað. Var reynt að fá tæki í
umboðssölu, en í flestum tilfellum
var fyrirframgreiðslu krafizt, en
lægsta verð boðið. Nokkur tæki
voru keypt og sýning haldin á
þeim 1939 og flutti Gunnl. Einars-
son fróðlegt erindi um heyrnar-
deyfu við það tækifæri. H.f.
Remedia tók að .sér sölu tækjanna
og annaðist hana þar til haustið
1942 fyrir mjög litla þóknun. í för
til Englands veturinn 1939 greiddi
Helgi Tryggvason vel fyrir við-
skiptum félagsins í London. Stein-
grímur Anason flutti útvarpser-
indi um félagið þennan vetur og
blöðin skýrðu frá starfsemi þess.
M. a. birti Vísir langt viðtal við
Steingrím 6. febrúar 1939. Þá
hafðist það fram, að Alþingi veitti
nokkurt fé til styrktar starfsemi
félagsins, eða samtals 6000 kr.
undanfarin ár.
Árangur af félagasöfnun varð
nokkur. í árslok 1940 voru félagar
226. Árstillagið er aðeins 2 krónur.
Steingrímur Arason fór til Am-
eríku 1940 (í ágúst). Hefur hann
greitt vel fyrir félaginu. Þar sem
heimför hans dróst og félagið gat
ekki verið formannslaust áfram
var stjórnarfundur haldinn um það
(24. sept. 1941). Var þá Pétur Þ.
J. Gunnarsson kosinn formaður,
þar til Steingrímur kæmi heim,
eða til næsta aðalfundar, en Þór-
steini Bjarnasyni-falin gjaldkera-
störfin. Síðan hafa verið haldnir