Félagstíðindi Starfsmannafélags ríkisstofnana - 27.03.1985, Qupperneq 9

FÉLAGSTÍÐINDI
7
taki mál þetta til skoðunar og afgreiðslu
svo fljótt og hægt er".
Mál þetta hefur verið rætt í samstarfsnefnd
BSRB og ríkisins. Þar hefur fjármálaráðu-
neytið ekki enn viljað fallast á að Rafiðn-
aðarsambandið semji fjrrir þessa starfsmenn
RARIK.
VERULEGUR LAUNAMUNUR?
En er um verulegan launamun að ræða hjá raf-
veitustjórum II eftir því hvort þeir taka
laun eins og nú er samkvæmt samningum BSRB/
SFR, eða færu þeir á samninga Rafiðnaðar-
sambandsins?
Lausleg athugun bendir til þess að fjármála-
ráðuneytið hafi samþykkt mun betri kjör í
samningum við Rafiðnaðarsambandið en BSRB/
SFR.
Sem dæmi má nefna að byrjunarlaun flokkstjóra
sem allmargir eru undirmenn rafveitustjóra
II, voru í febrúar 25.970 krónur á mán-
uði. Þeir tóku laun samkvæmt öðrum flokki
£ samningi Rafiðnaðarsambandsins, en sá
flokkur hefur 15% álag. Sá flokkur, sem
rafveitustjórar II myndu líklega taka laun
eftir ef þeir væru í Rafiðnaðarsambandinu,
hefur hins vegar 32.4% álag.
Byrjunarlaun rafveitustjóra II í samningum
BSRB/SFR voru hinsvegar 24.569 krónur í
febrúar, eða lægri en flokkstjóranna.
Hámarkslaun flokkstjóra voru þá 30.385 krónur
eftir 10 ára starf, en hámarkslaun rafveitu-
stjóra II aðeins 28.075 og það eftir 18 ára
starf.
Augljóst er því að hið opinbera hefur samið
við Rafiðnaðarsambandið um mun hærri launa-
kjör en við BSRB/SFR. Er þetta enn eitt
dæmið um gróflega mismunun í garð opinberra
starfsmanna.
En samanburður á kjarasamningum gefur einnig
til kynna að á ýmsum öðrum sviðum hafi hinu
opinbera þótt rétt að semja betur við Raf-
iðnaðarsambandið en BSRB/SFR. Þetta á t.d.
við um orlof, uppsagnarfrest, orlofsfé, svo-
nefnt orlofsframlag (sem er 2ja vikna
laun hjá Rafiðnaðarsambandinu), desemberlauna-
uppbót (sem einnig nemur 2ja vikna launum),
möguleika á fríum án launa með reglulegu
millibili og um vinnu- og hvíldartíma.
Hér er að sjálfsögðu um að ræða stórmál, sem
samtök opinberra starfsmanna verða að taka
til rækilegrar skoðunar.
Starfsmenn í Lands-
smiðjunni eiga rétt
á greiðslu biðlauna
Að mati lögfræðings SFR eiga þeir félagar
í SFR, sem ráðnir voru með gagnkvæmum 3ja
mánaða uppsagnarfresti hjá Landssmiðjunni
og sagt var upp vegna eigendaskipta á fyrir-
tækinu um áramótin, rétt til biðlauna samkv.
14. grein laga nr. 38/1954.
Sem kunnugt er tók nýtt hlutafélag einstak-
linga við Landssmiðjunni úr höndum ríkisins
um sxðustu áramót. Öllum starfsmönnum var
sagt upp í september 1984 miðað við 1. jan.
1985. Ekki var deilt um það, að uppsögnin
hafi farið fram með lögmætum hætti, heldur
var spurningin sú, hvort réttur ráðins
manns til biðlauna samkvæmt 14. grein áður-
nefndra laga haldist þrátt fyrir lögmæta
uppsögn, ef staða hans er lögð niður. Telur
lögfræðingurinn, að gildandi íslenskur rétt-
ur tryggi réttinn til biðlauna í slíkum
tilvikum og vísar því til stuðnings í dóma
Hæstaréttar frá árinu 1964, þar sem fjallað
var um hliðstæð mál.
Sérprentaðir
sérsamningar
SFR hefur gefið sérkjarasamning félagsins
út sérprentaðan í handhægum bæklingi.
í bæklingnum er bæði hinn almenni sérkjara-
samningur félagsins við fjármálaráðuneytið
og eins aðrir sérkjarasamningar, sem gerðir
hafa verið, bókanir og fleira sem að þeim
lítur.
Bækling þennan má fá á skrifstofu SFR að
Grettisgötu 89, Reykjavík.
Samkomulag
Á fundi samstarfsnefndar BSRB og fjármála-
ráðuneytisins varð að samkomulagi, að við
talningu á óreglulegri yfirvinnu í veik-
indum yrðu fjarvistir í verkfalli BSRB
taldar eins og um launalaust leyfi væri
að ræða.
í reynd þýðir sú regla, að yfirvinna sxðustu
sex mánaða er talin aó verkfallsdögunum með-
töldum, en í staðinn fyrir að nota deilitöl-
una 1000 er tekið tillit til fjarvistanna og
deilt með 800.