Bræðrabandið - 15.10.1924, Blaðsíða 3

VIar.
Bræöraban&io,Oktober 1924
B1
.■ /17
^ * 4 l ■
i.Iinnil.:g hr imsokn.
Þaö var eitt Qxunarkvöld, Bg einn af brseörnm vorum var að ©nda sitt
starf í>am daginn.og^er hann fór frá síöasta húsimi í f»ví hygöarlagi,sen
hann sel&i cæhur ijpa spurði har.11 hvr^t ek>i væri neitt hús par núlægt,
er hann gæti nað hattum. "Ju.pað er litiö hus hjer langt,langt^inni í
hægt sje að na hangaö 1 kvöld
nað
Shoginum.en pao er cf langt til pess
Pessi hróöir áiivað nu sarrt að na pessu umtalaða husi,og haim geri
lika. Úti fyrir dyrum stcð har maður,njcg fallegur utlits;analit pessa
manns har nað með sjer,að hann hafði eigi avalt haft uann starfa að vera
einhúi á afskektum stac. liaðurinn bauð nu pennan hróöur velkominn til síns
heimilis. Hann hjó pa aleinn í lesmm litla kofa oínuiL.Þegar hóksalinn
sýndí honum synishorn hokarinnar,sagði hann: ”Jeg pekki vel.hæði hckina' og
þú starfar fyrir." Brcöir vor varo nu alvog undrandi.i.Iaðurinn
fjelagið,er
fyrir
sagði ennfremur: "Jeg hefi -cjalfur eitt sinn einnig veriö hoksali
það sama fjelag cr þu tilheyrir.Sömuleióis hofi jeg verio prjedikari pess
og samhandsxormacur safnaða." Sjalfsagt hefir nu eftirtekt hroður vors
verið a efsta punkti. Hvornig gat pctta att sjor stað-,aö leiðandi maður.
sem einu sinni haföi haft svo þýðingarmiklar stc'ður,væri sekkim^svo djúpt
að hann okki einungis hcfði yfixgefið sannleikann,heldur hyggi nu einnig
sem einetæóingur og einbui,_i hrcriegu koti,langt inni i skógi.
Uoðurinn sagöi svo sögu sina. Astæöan vax sú,að noMirir bræöur höföu
einstæöingur.
spurði hann að .hvort þeir ættu ekki aö hiöja saman, sagði hanr.: "Þc.ö þýcir
ekk'i fyrir mig að hiöja.svo lengi s ,n sú tilfinning ríkir í hjarta mínu
ac jeg sje glataður. ." Boksalinn kraup pa nicur og hao f;:u±r innilega fyrir
haö hann clilii, en hann grjet eins
og
barn. "Ertu hamingju=
honun,sjalfm
samur i pínu ástandi," spuroi hróöir vor. "ó,nei," svaraði hinn. "Oft á
manuði dreymir mig að jeg sje ac tala til mikils mannfjölda og þegar jeg
vakna^i pessu litla koti cr hjarta mitt sundurmarið af tilfinningum marga
daga a eítir. í 20 ár hofi jog húið i pessu litla hreysi og jeg hefi marg=
oft hugsaö:sliyldi aldrei koma Aðventisti ac nínum dyrum,þar sem toðskap =
urinn a að kunngjörast öllum? Þu ert sá fyrsti,sem hefir fundið veginn að
koti minu, Ver þú stöðugur i sannleikanum,par eö jeg veit að það er sa
einastl fullkomni' sannleiluirinn,sen lomngjörcur verðra’’. Og enn eitt:lærðu
af
þ-a
og
minni frasogu og reynslu.að forlog þin verði ekki hin somu
verður þú útilokaður."
em mm,þvi
Bróðir vor yfirgaf sro þennan gleymda skógartúa,er lifði svo huggunar=
vonlausu lífi.
'JGefiö gætur, hræður , að eigi kunni að vera h jú einhver jum yöar vont xscn
vantrúarhjarta,að hann falli frá lifanda Guði.Heidur úminniö sjúlfa yður
cinn og s.ierhvcm dag,ú rneðan enn heitir: í dag til þess að enginn yðar
forherðist af túli syndartonar.Því að vjex erun orönir hluttakar Xrists,
svo framarlega soa vjer höldum föptu alt til enda trausti voru,eins og
þaö var að upphafi." Hohr»3/1214«