Føringatíðindi - 01.10.1892, Qupperneq 2

má ikki gevast ójavnt av slíkum sterkum
fóðuri, nógv eina ferð og einki eina aðra.
Tað frættist, at íslendingar gera nógv av
at turka torskarhóvd til neytini. Tí verri
fer ikki lítið av hovdum fyri einkí her í
Fórjum, og lat so vera, at mangur koyrur
í kðstin, tað ið fólkið ikki nýtur sum
grunnóshóvd; betri var at turka tey til at
bóta uppá neytuní, sum víkna av at eta
træðarhoygj, mýruhoygj og rakstrahoygj.
Soð hevur veríð nógv vanvírt av teimum
gomlu Fóringunum, Tað er tó frálíka gott
fyri heilsuna. Tann, ið etur nógvan ferskan
mat og stoytur soðið burtur, fær ringt blóð,
Hann fær lyndí til at hava ringar svullir
og stendur illa imóti ymsum sjúkum. Ut-
vatnaður saltmatur hevur mist nógv av
teimum evninum, sum eru i soðnum, og tað
er tí ringt at liva av slíkum mati i heílum,
Turt kjðt og turrur fiskur hevur 611 hesu
góðu evnini í sær og ger ti fólkið frískari
og treystari,
Æðunar sigast so at hava styggt seiðin
á Havnarvág, at hann fór nærum allur út
ígjðgnum kálvan á stóru felagsnótini nú
eitt kvóldi. Feilurin kann i'alt fall ikki
liggja hjá nótini, tí hon áttí at verið sterk.
3 sokallaðir đirektiónsmenn og ein so-
kallaður nótarotari hava haft hana undir
hondum frá Pállsmessu til gomlu Ólavsóku,
— Heldur ikki eiga nótamenninír at fáa
skyldina, at teir hava verið ov bondskir,
Summir av teimum vóru ikki har um vegir,
tá ið nótin skrædnaði.
í sundalagnum fáa fólk helđur ikki so
nógv av sild og seiði, sum tey vilja. —
Vanlukku æður eru!
»Foringar eru friðadýr, teimum nýtist
ikki svórð«. Soleiðis var svarað flokks-
monninum, tá ið teir sendi boð til kongs
at fáa sær svðrð, sum teímum tarvaðist, tá
ið teir vildu leggja allar Fórjar undir seg.
Fóringar eru enn sum áður friðadýr, og tó
at vitNólsingar ikki munnu vera av teimum
spakastu, sýnist tað, at útlendinganir líta
uppá, at vit eru friðardýr,
Ikki veit eg betri, enn at tann, ið setur
haka í annan manns jórð, er sekur javnt
við tjóvar og aðrar illgersmenn.
Nú, ið viti skuldi vera gjórt á Nóls-
oynni, komu teir, sum sigast at vera kongins
sendimenn, og tóku sær fyri, ólovandi at
herska við okkara ognarjórð, og so hava
teir farið framm uppá triðja ár. Vit Nóls-
ingar hava verið tiltiknir fyri at halda
okkara arvagóðs í hevd, tí hevur bæði ein
og annar verið sintur til at fara við vopnum
at fora fyri teimum, sum koma og taka
tigandi, tað ið teir vilja hava.
Hvussi skal tað væritast at hetta
»simplara« fólki skal skikka sær, tá ið teir,
sum vit skuldu haft tíl eftirđómí, visa slíkan
ólógligan atburð ? Ja, ólóglígan atburð
haldi eg hava verið á suðurendanum á
Nólsoynní, og tó at tað nú frættist, at vit
skula fáa 60 krónur fyri jarðspell og
3000 fyri eina stóra víđđ av jórð, sum
verður tíkin frá okkum, so haldi eg at tað
er ránsmanns atburður, sum ikki hevði
verið tolđur av mær og mínum líkum,
| hóvdu vit ikki verið
fr ið arđýr,
Eitt, íð kallar seg við einum Latínskum
navni, sum eg íkki kann at lesa, tí at eg
íkkí havi lærtLatin, harmar segi »Dimm.«
yvir at spjarrar og tílíkt verður hongt upp
tíl sjónđar her i staðnum, eg má halđa við
tí, at tað eru ólíkinđir at heingja vát klæðir
út yvir træverk og grindir, sum eg eigi
| min part av so væl sum aðrir ábúgvar í
Havnini, nú síðani staðsnevndin fann uppá
at lata gera træverkini av jarni, haldi eg
vera minni vanda við heingingini; men
| eftirsum øvrigheitin hevur forboðið tað, veit
eg av mínum barnalærdómi, at slíkt eigur
ikkí at vera gjórt, men hesin góði Latínarin
í »Dimm.« kann síga hvat hann vil, so
hftldi eg tað verafínt, at hanga slíkt framm,
j tí tað eru fá ár síðani eg sá tað fínastu
konu, sum her um vegir hevur verið, heingja
nógd av plóggum framman fyri glasstovu
j vindeygur síni, har sum almennur farvegur
er uttanfyri, og systurdóttur mín sigur, at
ein dagin kom tann fínasti maðurin í staðnum
gangandi og slapp íkkí vegin framm attan
at krúpa inn undir eitt plagg, sum ikki
má nevnast, tó at ðll kunna ætla, hvat tað
er, tá ið eg sigí, at fýrsti bókstavurín be-
gynnur við s. e. r. k., og nú vil eg ikki
fialdat meiri prát um spjarra uppheingíngina.
Gamla Guðrín.
Svar til sveinar á sólftrlagsbakka.
Tit sveinar á sólarlags bftkka:
so tit vilja tíga og takka,
vilja durva sum kópar og skeri, —
tað má væl heitast odđamenn, ið eru.
»Ha ha« — var ei harðari hondin
ið stýrdi, og matari ándin!
tit lovaðu at vekja alt, ið blunđar,
nú tíga tit og klaga uppá hundar.