Føringatíðindi - 18.01.1900, Side 2

tí teir fáa »ov litið í beinini«, sum orðið
sigir. Havnarfelagi hevur kannske, tá íð
alt kemur til alt, tær bestu vónir fyri at
trívast nakað, og ymsar aðrar bygdir í
Førjum kunnu ivaleyst eisini lívga eitt
slíkt felag.
Eg eri ikki mentur at skyna á, hvat
ið beinast og best er. Tó havi eg borið
hetta uppá mál fyri at ein og annar, sum
følur nakað fyri Føringafelags endamáli,
í einum av teimum føroysku bløðunum kann
fáa framsett meining sína. Eg haldi, at
sakin er verd at tjaka um í bløðunum, og har
kann tað gerast nógv betri enn á einum
møti. Seinni vil eg so, um blaðstýrilsið
gevur mær loyvi, laka aftur til máls um
sakina.
Sum eg leysliga nevndi straks, er tað
tankin hjá nógvum bygdarfólki, at melda
seg út úr Føringafelag fyri heilt at sláa
seg inn á smáfelags tankan.
Havn, 17. januar igoo.
A. Sámalsson.
Dagurin var komin á enda. Kvølđið
byrjaði við mánalýsi og einum frískum
vestanvindi. Stjørnurnar glitraðu á himl-
inum og norðlýsið bleiktraði so vakurt.
Tað var eitt sjaldsama gott vetrakvøld.
Kavin lá í túninum soleiðis at tað var
gott og væl sporsnjógv.
Ein gamalur maður stóð úti undir lon
síni í K. og stutleikaði sær við einari pípu
í munninum. Hann stóð og sá upp ímóti
tí vakra himlinum, meðan hann nú og tá
slepti nakrar stórar roykguvur út úr munn-
inum, og alt og samt talaði fyri seg sjálvan.
»Síggj nú mítt fosturland í kvøld. Hevur
tú nakrantið sæð vakrari sjón. Tú hevur
ferðast runt um heimin, men hevur tú nakran-
tíð sæð vakrari og natúrligari meistaraverk
enn tað, tú nú sær? Nei, einki land er
ímóti tær til vakurleika, fosturland mítt, og
her eigi eg part L Aðra staðnis havi eg
verið og sæð mangt sjalđsamt, men hvat,
har havi eg verið fátækari enn nakar, ti
eg havi ikki følt at kunnað kannað mær
petti av tí, eg havi sæð; men her, alt tað
vakra, eg síggji, eri eg eigari í, og Harrin
hevur givið mær tað. Hyggji eg yvir á
kirkjugarðin, so siggji eg, hvar íð faðir og
móður hvíla og nógvir av mínum næstu og
vinum. “Hyggji eg niður fyri meg, síggji
eg mítt gamla heim, hvør steinur er spalu-
barn mítt. Komi eg inn um gáttina, siggji
eg tey, sum eru mær kærast. Ja nú fati
eg, hvussu nógv ið lá i Harrans lyfti á
sinni: elska faðir og móðir og túskaltliva
væl og leingi í landinum.«
Grimur.
Millum talurnor, sum eftir »Fuglafr.«
vóru hildnar á møtinum norði í Vági, hevur
J. Patursson hildið eina góða og greidliga.
Tó undrar tað meg, at hann í talu síni,
har sum hann nevnur teir góðu menninar,
sum Førjar hava fostrað, gloymur okkara
viðgitna landsmann Magnus Heinesen. Tey,
ið kenna søguna, vita, at eingin kann hava
tænt Førjum betri enn hann, og hann má
sum Føringur ikki setast aftur um t. d.
Sigmund.
Havn, 16. januar 1900.
A. Sámalsson.
Tann rama lygn.
(Søga av L.)
»Tað er tó forbavsandi sum tú ert
frekur«, sigir sjálvsagt mangur ein lesari
til mínsara nú eg kojni við einari søgu,
skýrd »rama lygn«. Eg sigi summaðurin:
allar søgur eru líkar og tær eru yrkingar
allar til hópar. Mín søga er lygn, men
hon kundi verið sannheit, og meiri kann
ikki sigast til rós hjá nakrari søgu á
hendan hátt.
Nú kemur søgan.
Pætur í runudíki hevði verið fullur eina
heila vikuoghann hevði lamminterað verri
enn nakar devil. Kona hansara var ikki
eitt hár mætari til at drekka, men hon
kundi ikki kallast drankari, tí hon gekk í
skjurti — ja men tað gekk Pætur eisini —
nei hon kundi ikki kallast drankari, tí hon
var konufólk, men eftir sprákbrúkinum í tí
landinum, sum henda søgan er hentað frá,
mátti hon kallast »frú drankarin«. Alt var
frúir, frú slaktarin, frú fiskarin, frú kokkin,
frú latrinereinsarin o. s. fr., frúir, frúir og
aftur frúir, soleiðis ljóðaði. Tí var tað
sjálvsagt, at Pætur, sum var einasti maður
í býnum, sum gekk fullur eina viku uppí
slag og so lá í seingini næstu viku og so
aftur begynti at drekka, tí var tað sjálvsagt,
at hann bleiv kallaður drankarin og kona
hansara frú đrankarin.
Pætur lá á morgni í seingini við sári
um alt anđlitið. Hann var so forskrubbaður
sum hevði hann verið saksaður til korn.
Konan, sum nú hevði viku, gekk uppi full
upp undir hendur og full av brennivíni.
Meðan Pætur svav, hevði Ribbaldur á
høgapalli verið og vitjað sum so ofta fyrr,
og hann var næstan tann einasti, sum sá
ólukkudýrinum til góðar. Ribbaldur mátti
sigast at vera eitt sjaldsama gott menniskja,
tí tá íð Pætur einki hevði at drekka, so
hjálpti Ribbaldur, sum var brennivíns-
brennari, og frú drankarin, hon bleiv eisini
fóðra bæði við mat og drekka av Ribbaldú