Kristeligt Ungdomsblad for Færøerne - 01.09.1917, Side 2

Men er hann nú virkuliga so góður, sum
hann her sigur seg vera, hví man tájesusi
dáma bøn hansara illa? Tað er av tí, at
so leingi sum hann hevir hesar tankar um
seg sjálvan, kann hann ikki koma til
Jesusar og frelsast, og tó treingir hesin
farisearin til at frelsast. Kannska er hann
í tí lívi, sum fólk síggja, so góður, sum
hann her sigur; men ikki eru tankarnir
reinir og hjartað, sum Guð skapaði tað; tí
so er hjá ongum menniskjum. Syndin
hevir đálkað ein og hvonn, um enn tað
ikki altíð sæst av óðrum, og tankarnir
rúma bæði sjálvkærleika og hat og illsinni
og hevndartrá og manga óreina lyst hjá
hvórjum av okkum, og alt hetta spillir
tað lív, sum hevir virði í okkum um aldur
og ævir, og leiðir okkum í deyða. Vit
mega óll rívast út av hesum og fáa nakað
í eigu, sum kann reka tað út, um vit
nakrantíð skulu sleppa at liva har heima,
hvar óll synd er horvin ikki bert í gerning-
um, men eisini í tonkunum. Tí varðjesus
syrgin, táið hann sá, at farisearin helt alt
vera væl í lagi, sum tað var; tí hann, sum
einans vildi frelsa frá deyða, visti væl, at
farisearans lív mátti enda í deyða um allar
ævir.
Men nú tú, sum livir nú í teimum somu
deýðakorum sum hesin farisearin, hevir tú
tikið móti tí lfvi, sum hann vrakaði? Hetta
líknilsi er sett sum ein spegil, fyri at tú
skalt síggja teg sjálvan í tí, og ,gjórdi tú
tað kann henda mangar ferðir eins og hin
maðurin, apostulin talar um (Jákups bræv
i, 23-—24), sum sá andlit sítt í einum spegli,
men uppaftur gekk frá, og alt fyri eitt
gloymdi, hvussu hann sá út, so síggj tað
nú, so tú ikki gloymir tað. Tú hevir eitt
hop um eina ferð at sleppa heim til lukku
og sælu, táið lívið her hevir enda, tí tað
hevir bert fáur heilt kunnað frígjórt seg
fyri, um hann enn læt barnatrúnna fara;
men á hvórja grund byggir tú hetta hop?
Á Jesus Kristus, vilt tú ivaleyst svara, og
« hetta er væl svarað; tf eina hann kann
leiða okkum til faðirhúsið uppi í erva.
Men svarar tú hetta av tí, at tú hevir
hoyrt og lisið tað, ella kanst tú siga so
av sonnum, av tí at tú hvónn dag byggir
lív títt á Jesusar deyða og uppreising?
Manst tú ikki nógv oftari hugsa soleiðis:
eg sleppi nokk við, tí eg eri kortini so
nógv betri enn so mong onnur. So hugsar
mannafjóldin. Hon líknar seg við onnur
og heldur altíð seg sjálva vera best. Á
hesa grund byggir hon sítt hop, og man
henni kannska við hvórt grúna, at hetta
ikki er nokk, so nógv ringt sum er í
okkara sinni, so kann hon tó altíð ugga seg
við, at Guð er góður og vil ikki synđarans
deyða. Men hetta ber ikki til. Hann vil
einki annað enn at frelsa og føra heim til
lív, men fær hann ikki loyvi at føra teg
sín veg inn til lívið, vil lfv tftt fara í
deyða. Hetta er tín lutur, so leingi tú sum
farisearin lítur á, hvussu nógv tú ert betri
enn onnur.
Hin, ið bað, var ein tollkrevjari. Hann
kendi sfna synd so væl, at hann einki gott
hjá sær sjálvum kundi takka fyri. Ongum
óðrum kunđi hann ansa eftir enn síni synd,
sum eina ferð skulđi tuktast av honum,
sum skal døma óll eftir okkara gerningum.
Tí var tað einasta, hann kundi fáa fram,
eitt hjartasukk um náði: Gud, miskunna
mær, neyðar syndara! Tað ljóðar so fátækt,
og tó er henda bøn rík, tí hon kann føra
til lívið, táið hon kemur frá hjartadýpinum.
Tí hon er runnin av teirri kenslu, at hann
einki sjálvur er mentur, men kann fáa alt
frá Guði. Ger nú tú sum tollkrevjarin!
Sfggj tína synd í eygu, sum hon er. Hvór
blóðdropi í tær er dálkaður av henni, og
hvór tanki hevir hana í sær. Tú ferðaðist
ofta har, sum eingin synd kunđi vera, um
hon ikki var í tær, og tó lætst tú freist-
ingar møta tær allastaðni. Tankarnir festu
seg í alt, sum kundu leiða í synd, og hon
varð ikki veranđi bara í tonkunum, men
eisini kjótið varð drigið við. Og mangar
ferðir var tað, sum hann, ið leiðir óll okk-
ara stig, vilđi halda tær aftur: tær stóð
fyri eygu bílætið av hinum krossfesta, ella
tær kom í huga eitt orð av teirri heilagu
skrift ella kannska ein regla, sum mamma
tín lærđi teg á fangi. Tað var, sum hond
hansara vildi đraga teg aftur, og tó aktaði
tú ikki Guðs rødd í hjartanum, men læt
syndina fáa vald á tær. So hevir gingið
hjá hvórjum av okkum ikki eina, men
mangar ferðir, og hjá okkum óllum er
vandi fyri. Deyðin liggur yvir okkara
lívi og man eina ferð heilt kanna sær
okkara lív og sál. Tá varðar um hjá
hvórjum av okkum, at vit kunnu siga orð
tollkrevjarans: Guð miskunna mærneyðar
syndara, og siga tað sum tey, ið ikki bert
vilja hava hansara fyrigeving, men eisini
vilja reisast til eitt nýtt lív. Nógv fólk
hava sagt hesi orð í neyð og vanda, táið
tey óttaðust fyri, at Harrin skuldi fara at
tukta teirra synd við mótigongd og pínu,
men táið vandin var farin, vóru tey upp-
aftur sum áður. Tey vildu ikki reisast av
honum til nýtt lív; teirra iðran um syndina
var ikki ekta, og tey verða ikki frelst.
Tað hendir einans, táið tú bara stúrir fyri
einum, tíni sál, sum syndin hevir herjað á,
og bara tráar at fáa hana frelsta. Er tað
so, ert tú sælur, tí so tekur Guð teg í favn
og vil eina ferð leiða teg til faðirhúsið
í erva.
Tá fært tú nýtt sinni. Ikki er tað
farisearasinnið, sum lítur á sínar egnu
gerningar, og ikki tollkrevjarasinnið, sum
tiggar um eina náði uttan frið, men barna
sinniđ, sum við tókk letur seg upp fyri