Franskir dagar - 01.07.2012, Síða 27

Franskir dagar - 01.07.2012, Síða 27
FrANSKIR DAGAR - LeS JOURS FRANfAIS Gunnlaugur Haraldsson frá Siglufirði og Gunnpór Guðjónsson. Gunnlaugur var síldarmatsmaður á Hilmisplaninu Ljósmynd: Sigurður Þorgeirsson uppstreymið væri svo mikið að ekki væri nokkur leið að fara á kamarinn. Þau segja hana hafa rifist og skammast öllum stundum yfir þessum kamri. Sá sem ýtti síldinni af færibandinu til stúlknanna stóð klofvega á því á þar til gerðri plankabraut og sá til þess að hvergi vantaði síld með því að ganga eftir plönkunum og ýta henni niður með sköfu. Einnig þurfti að passa að ekki stíflaðist gatið þar sem síldin kom inn. Stundum var Skúli á bandinu. „I hádeginu fóru allir heim í mat. Eg var örþreyttur enda langar vaktir að baki. Eg fór á klósettið og vaknaði sitjandi á því klukkutíma síðar. Þá hljóp ég niður á plan á harðahlaupum en sem betur fer hafði gatið ekki stíflast á meðan.” BORGAÐ ÚT Borgað var út vikulega. Sett voru látúnsmerki í stígvél síldarkvennanna um leið og full tunna var tekin og í lok dagsins voru merkin talin. Stígvélin voru oftast stútfull og þung. ,Aha í Lækjarmóti (Aðalbjörg Hjartardóttir) var afar handfljót og saltaði gjarnan fjórar tunnur á klukkutíma og vann til verðlauna fýrir afköst,” segir Sjöfn og bætir við að mörg dæmi hafi verið um að fólk hafi vakað í meira en sólarhring í söltuninni. Bragi Linda við útskipun á sild Tekið á Pólarsíld, Sólfari og Eldey við löndunarbryggjuna. Egill Guðlaugsson fór í banka á Eskifirði til að sækja peningana í launaumslögin. Einhverju sinni fór Egill norður að sækja síld og í sömu ferð sótti hann slátur fýrir konuna sína. Þegar hann kom heim finnur hann hvergi peningana þrátt fyrir mikla leit og fór því aftur norður og sótti sömu upphæð. Hilmar Gunnþórsson var fenginn til að þrífa bílinn nokkrum mánuðum síðar. Þegar hann opnaði skottið gaus upp vond lykt af sviðahausunum sem þar höfðu verið síðan um haustið og einnig var þar umslag úttroðið af peningunum. LANDLEGUR OG SKEMMTANIR Síldarstúlkurnar settu rúllur í hárið, slæðu yfir og svo bómull fremst til að fá ekki óhreinindi í hárið. Þetta var gert til að vera tilbúinn á ball ef skyndilega kæmi bræla. Dansleikir voru auglýstir með bleikum miðum á ljósastaurum í bænum. Allir vissu hvað bleikir miðar táknuðu. Böllin byrjuðu stundum klukkan átta og oftast var húsinu lokað klukkan hálf tólf. „Stundum myndaðist spenna á böllunum þegar aðkomumenn voru að dansa við stúlkurnar í bænum og eitthvað var um slagsmál. Þá var það illa séð þegar þeir fylgdu stúlkunum heim. I brælum var dansað kvöld eftir kvöld, aldrei heyrðist talað um að konur ættu ekki kjóla til að fara í. Lífsgleðin var svo mikil að það voru engin vandamál,” segir Sigurbjörg. Eitt sinn var Guðný að koma af Atlavíkur- skemmtun ásamt fleirum. „Þegar við vorum að koma yfir Staðarskarðið sáum við hvar bátarnir streyma inn fjörðinn fuflir af síld. Hópurinn var meira og minna ósofinn og það passaði til, þegar við komum í bæinn var ræst út í söltun. I lok síldarvertíðar árið 1967 var haldið svonefnt Pólarball í Skrúð, einskonar lokaball. Þegar líður að lokum ballsins fréttist að bátur sé á leiðinni í land með 350 mnnur. Ollum þótti sjálfsagt að fara beint í söltun eftir ballið.” A stldarárunum hafði Jónas Jónasson á Breióabliki mikiö að gera við að smíða krónuhringi. Hann hitaði krónuna par til hún varð glóandi heit á vel kyntri eldavél og málmurinn varð mjúkur, pá meitlaði hann gat á hana með heimasmíðuðum meitli og sló hana síðan til á steðja. Stœrðin réðst svolítið af pví hve mikið var tekið innan úr og hve pykkur hringurinn varð. Eigandi: Valbjörn Pálsson. Mynd: Sigurjón Hjálmarsson. VÍN í PÓSTKRÖFU Strákar gengu um bæinn og „smöluðu” í póst- kröfii á víni frá vínbúðinni á Seyðisfirði. Það tók nokkra daga að fá vínið þaðan. Sumir lánuðu vín en fengu borgað aftur í víni en ekki í peningum. Nokkur dæmi þekkja þau um að menn sem urðu uppiskroppa með vín á miðri nóttu, og vissu um að vínkrafa væri á pósthúsinu, fóru til Margeirs Þórormssonar sem klæddi sig og fór á pósthúsið til að afgreiða vínið. ÝMISLEGT FLEIRA Þegar hingað er komið er kominn svo mikill galsi í frásögn okkar fólks að það er ekki nokkur leið að hætta, skemmtisögurnar fljúga: Einsetumaður bankaði kófsveittur hjá nágrannakonu sinni og spurði hvað þyrfti að sjóða baunir lengi. Hún taldi 27.

x

Franskir dagar

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Franskir dagar
https://timarit.is/publication/1108

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.