Haukur - 01.05.1911, Qupperneq 7

Haukur - 01.05.1911, Qupperneq 7
HAUKUR. nýjan fatnað — eða hvað?« Um leið og hann sagði þetta, tók hann samanbrotið brjef úr vestisvasa sínum. »Sjáið um, að drengurinn fái Þetta i kvöld, og þá skuluð þjer fá fallegasta kjólinn, sem hægt er að fá fyrir peninga«. Stúlkan varð dauðhrædd, er hún sá, hvað ákafur hann var, og hljóp sem lætur toguðu fi'am hjá honum, og yfir að hesthúsglugganum, sem hún var vön að rjetta matinn inn um. Glugginn stóð opinn, og Hunter sat við lítið Horð innan við gluggann. Hún var byrjuð að segja honum frá því, er fyrir hana hafði borið, en þá kom ókunni maðurinn þangað til henn- ar. »Gott kvöld«, mælti hann, og gægðist inn um gluggann. »Mig langar til að tala fáein orð við yður«. Og stúlkan fullyrðir, að þegar hann sagði Þetta, þá hafi hún sjeð á samanbrotna brjefið standa út úr krepptri hendi hans. »Hvaða erindi eigið þjer hingað?« spurði drengurinn. »Erindi mitt er það, að jeg vil gjarnan stinga ^álitlu i vasa yðar«, svaraði maðurinn. »Þjer gætið hjerna tveggja hesta, sem eiga að keppa Um Wessex-bikarinn — Silfur-Blesa og Bayards. ^f þjer vilduð vera svo góður, að veita mjer ynisa fræðslu um þá, þyngd þeirra og ýmislegt ^eira, þá munduð þjer aldrei þurfa að iðrast Þess«. »Nú, svo þjer eruð einn af þessum bölvuð- Urn hragðarefum, sem flækjast úr einum staðn- Uln á annan, til þess að njósna um þess konar. En jeg skal sýna yður, hvernig við tökum á ^óti þess konar mönnum hjerna í Kings Py- land«. » Um leið og hann mælti þetta, spratt liann nPp og hljóp þvert yfir hesthúsið, til þess að ^eysa hundinn. Stúlkan flýtti sjer sem mest hún mátti heim íbúðarhússins aftur, en á leiðinni leit hún þó Vlð, og sá þá manninn beygja sig inn um glugg- aun. En þegar Hunter kom svo sem mínútu síð- ar þjótandi út með hundinn, þá var maðurinn ^Uffinn, og jafnvel þótt drengurinn leitaði allt í Juingum hesthúsið, sá hann þó ekkert eftir af nonum. »0, híðið þjer augnablik!« mælti jeg. Skildi út'engurinn eftir opnar dyrnar, þegar hann hljóp með hundinn?« »Agætt, Watson, ágætt!« tautaði sambýlis- lnaður minn. »Þetta virtist mjer einmitt vera Sv° mikilvægt atriði, að jeg sendi í gær sjerstakt Slmskeyti til Dartmoor, til þess að spyrjast fyrir ntn það. En drengurinn hafði haft hugsun á Pvú að loka dyrunum, áður en hann fór frá Peim. Og jeg get bætt því við, að glugginn var nt Útill til þess, að maður gæti smogið inn um hann. Hunter beið, unz hinir hesthússdrengirnir 0lnu aftur, en þá sendi hann annan þeirra til h'nkers, til þess að láta hann vita, hvað við hafði borið. Straker varð ákaflega reiður, þegar hann heyrði þetta, jafnvel þótt svo liti úl, sem hann hafi ekki þá gert sjer Ijósa grein fyrir því, hvað undir þessu gæti búið. Hann varð samt töluvert áhyggjufullur út af þessu, og þegar kon- an hans vaknaðí klukkan eitt um nóttina, sá hún, að hann var að klæða sig. Hún spurði hann, hvers vegna hann væri að fara á fætur, og svaraði hann þá, að liann væri orðinn svo hræddur um hestana, að hann gæti ekki sofið, og þess vegna ætlaði hann að fara út að hest- húsinu og gæta að því, hvort þar væri allt með felldu. Hún bað hann að vera kyrran heima, því hún heyrði, að það var úrhellis rigning úti. En hvernig sem hún reyndi að telja honum hughvarf, þá fór hann í regnkápuna sína og lagði af stað út í myrkrið. Frú Straker fór þá að sofa aftur, og vakn- aði ekki fyr en kl. 7 um morguninn. Og þá sá hún, sjer til skelfingar, að maðurinn hennar var enn þá ókominn heim aftur. Hún klæddi sig í snatri, kallaði á vinnukonuna, og hljóp af stað út að hesthúsinu. Dyrnar voru opnar, og inni í húsinu lá Hunter fram á hnje sjer á stól einum, meðvitundarlaus með öllu. Bás Silfur- Blesa var auður, og Straker hestaþjálfi sást hvergi. Drengirnir tveir, sem sváfu uppi á loftinu yfir reiðtýgja herberginu, voru undir eins vaktir. Þeir höfðu ekkert heyrt og einskis orðið varir um nóttina, enda sofa þeir báðir mjög fast. Það leyndi sjer ekki, að Hunter var undir áhrifum einhvers sterks svefnmeðals, og með því að það reyndist með öllu ómögulegt, að vekja hann almennilega, var hann látinn sofa úr sjer. En drengirnir, konan og vinnukonan fóru að leita húsbóndans. Þau lifðu enn þá í þeirri von, að Straker hefði af einni eða annari ástæðu tekið hestinn snemma um morguninn, til þess að liðka hann. En þegar þau komu upp á hæð eina, sem er skammt frá hesthúsinu, og sáu yfir nokkurt svæði af heiðinni, þá sáu þau ekki einungis ekkert til gæðingsins, heldur sáu þau nokkuð annað, sem vakti hjá þeim hræðslu um, að eitt- hvert slys hefði átt sjer stað. í rúmlega 300 faðma fjarlægð frá hesthúsinu sáu þau regnkápu John Strakers, er hjekk þar á hrislu og blakti fyrir vindinum. Rjett hjá hríslunni var ofurlítil skálmynduð dæld, og ofan í henni lá lik hestaþjálfans. Hauskúpan var lömuð. Hann hafði auðsæilega veriú rotaður með einhverju þungu áhaldi. Og auk þess var hann sæi'ður á fæti. Það var langur og djúpur skurður, og hafði honum auðsæilega verið veitt- ur sá áverki með einhverju hárbeittu áhaldi. Annars var það auðsjeð, að Straker hafði varizt hraustlega, því að í hægri hendi hans var litill hnifur, allur þakinn storknuðu hlóði, en vinstri höndin var kreppt utan um rauð- og svart-köflóttan hálsklút, sem vinnukonan kvað vera sama klútinn, sem ókunni maðurinn hefði haft um hálsinn kvöldið áður. — 109 — ' — 110 —

x

Haukur

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.