Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						12
DV. LAUGARDAGUR21. MAl 1983.
Á leið niður skipastigann. Siglt milliþrepa i stiganum.
Það var mikil umferð á skurðinum og oft voru margir bátar samferða iskipastiganum.
Áætlunarferðir eru um skurðinn frá Gautaborg til Stokkhólms. Hér er eitt skipið, Sandön, með ferða-
menn innanborðs.
¦*¦'                                                                                                                                                       >"<3fe
„Hún rekst í," hrópaði maðurinn og
skipaði konu sinni að ýta skútunni frá
hrjúfum steinveggnum. Konan rauk
upp til handa og fóta og ýtti í vegginn
og sparkaði. Hún notaöi útlimi sina
eins og fríholt, sem eiga annars að
verja skútur hnjaski við bryggjur ef
með þarf.
Vatnið fossaði inn í skipastigann svo
maöurinn varð að öskra á konu sína,
vegna hávaðans, aö verja farkostinn.
Það var greinilegt að hann hafði átt
konuna miklu lengur en skútuna og því
fannst honum ekkert tiltökumál þótt
hún rispaði sig á höndum og fótum,
bara ef skútan bjargaðist frá þvi að
rekastívegginn.
Eg var á skútu eins og þessi hjón og
við áttum það sameiginlegt að vera á
ferðalagi á Gautakanal. Svíar eru
mjög stoltir af þessum skipaskurði sín-
um og hafa i gegnum tíðina oft nefnt
hann eitt af undrum veraldar, nánar
tiltekið undur númer átta. Eftir honum
er hægt að sigla frá Gautaborg, yfir
þvera Svíþjóð til Stokkhólms, eða frá
Kattegati í vestri til Eystrasalts i
austri.
Það er ekkert einsdæmi að sjá atvik eins
og lýst er hér á undan á Gautakanal.
Þaö þarf kunnáttu og öryggi til að
koma farkostinum klakklaust um
skurðinn og þá sérstaklega að fara
skipastigana. Hæöarmunur er oft mik-
ill milli þrepanna í stiganum og vatnið
fossar af miklum krafti í þrepin,
þannig að það tekur ekki nema stutta
stund að komast á milli þeirra. Einnig
þarf áhöfnin að vera slarkfær i lang-
stökki og jafnvel hástökki, því í hvert
sinn sem komið er að þrepi í stiganum
og beðið er eftir því að vatnsborðið
verkum sænska málarans Bruno Lilje-
fors. Hann málaði undurfallegar
myndir og sótti viðfangsefni sín í nátt-
úruna. En við höfðum ekki mátt vera
seinni að sjá myndir Liljefors, því dag-
inn eftir lásum við um það í blöðunum
aö verðmætustu myndum hans hefði
verið stolið úr höllinni. Þær voru skorn-
ar úr römmunum og þegar gæslumenn
komu á staðinn, héngu rammarnir
einir eftir á veggjunum. Þjófarnir
höfðu leynst í höllinni um nóttina.'enda
víst enginn vandi því í henni eru mörg
hundruð herbergi. Þeir höfðu komist
undan með því að renna sér mörg
hundruð metra niður eftir hallarveggj-
unum á kaðli sem hékk út úr einum
glugganum. En þeir höfðu myndirnar
ekki lengi undir höndum, því þeir voru
gómaðir stuttu síðar. Myndirnar sem
þeir stálu voru metnar á tugi þúsunda
sænskra króna, enda Liljefors einn
þekktasti listamaður þeirra S vía.
Það er eins og maður sé kominn
langt aftur í aldir, þegar maöur heim-
sækir Lácköhöll. Það eina sem minnir
mann á nútímann er maturinn á
veitingastaðnum í höllinni, en staður-
inn sjálfur er nákvæmlega eins og
veitingasalir voru á miðöldum, hús-
gögnin, tjöldin á veggjunum, sem eru
grófir og hvítkalkaðir.
ISOáragamail
skipaskuröur
Eftir nokkurra daga siglingu á Van-
ern var stefnan tekin í austur og siglt
til Sjötorp, sem er bær við Gautakanal,
þann hluta sem siglt er um til Vattern.
1 þorpinu blöktu þjóðfánar hinna ýmsu
landa við hún. Þegar við renndum aö
bryggju, þá kom til okkar maður og
Mikill hæðarmt
hlaðinn veggui
gamall.
ÁTTCNI
UNDO
VERALD
hækki, þarf að stökkva í land með land-
festar og binda bátinn. Þá er einnig
nauðsynlegt að kunna nokkra hnúta,
því ekki þýðir að binda bátinn þannig
að ekki sé auövelt að losa hann. Það
hefur komið fyrir að ferðalangar í
skuröinum hafa lent í því að binda bát-
inn vel og vandlega í skipastiganum á
niðurleið, þannig að þegar vatnsborðið
lækkar, þá dinglar farkosturinn i lausu
lofti, ef ekki eru höfð snö'r handtök.
Þá kalla gárungarnir skuröinn oft
skilnaðarskurðinn. Þegar álagið er of
mikið á áhöfninni, endar skemmti-
ferðin oft með miklu rifrildi, þannig aö
skipherrann situr einn eftir og konan
og bö'rnin, eða aðrir í áhöfn, hafa tekið
sér f ar með næstu lest heim til sín.
Sigftá
málverkasýningu
Skútan okkar, sem hafði veriö gefið
hið rammislenska nafn Hekla, á
heimahöfn í Mariestad. Bærinn er við
suð-austur hornið á Vanern. Þaöan var
lagt upp í siglingu um vatnið, áður en
haldið var i Gautakanal. Stefnan var
tekin í vestur og siglt um Ekens skerja-
garðinn. Þar eru ótal Iitlar eyjar, sem
hægt er að varpa akkerum við og fara í
rannsóknarleiðangra um. I skerja-
garðinum er mjög skemmtileg skútu-
höfn við Lacköhöll. Hluti hallarinnar
var byggður á 13. öld og þar bjuggu
greifar og fyrirfólk allt fram á 20. öld.
Höllin er nú hið skemmtilegasta sýnis-
horn um það hvernig aðallinn í Svíþjóð
bjó fyrr á öldum. Hún er mjög glæsileg
með turnum sínum og ótal herbergj-
um, sem eru búin glæstum húsbúnaði,
mörg hundruð ára gömlum. I höilinni
er nú ýmsar listsýningar og þegar við
heimsóttum hana stóð yfir sýning á
var afskaplega leiður yfir því að eiga
ekki íslenska fánann til að draga að
húni, en hann sagði að þessu yrðum við
að bæta úr og útvega sér fána, sem var
gert.
Nú skyldi lagt í skurðinn og við sigld-
um inn í fyrsta þrepið í skipastiganum.
Það var einmitt þar sem aumingja
konan, sem ég sagði frá hér í upphafi,
barðist við að halda skútunni frá hrjúf-
um steinveggnum, þegar vatnið foss-
aði inn í stigann og lyfti skútunum upp
ínæstaþrep.
Það er engin furða þó Svíar segi að
skurðurinn sé eitt af undrum veraldar.
Hann er samtals rúmlega 190 kíló-
metra langur og það eru 150 ár siðan
hann var vígöur, en það gerði Karl
XIV., Jóhann, konungur árið 1832.
Byrjað var að huga að framkvæmdum
við skurðinn árið 1800, en verkið hófst
tíu árum síðar. Stjórnandi þess var
Baltazar von Platen, en hann var skip-
stjóri og haföi siglt um heimsins höf og
f ræðst ýmislegt um skipaskurði á f erð-
um sínum. Verkið hófst við þann hluta
skurðarins, sem tengir Vanern við
Kattegat. Alls eru þrepin i skurðinum
64 talsins. Hæstur er hann við Haj-
storp, sem er bær milli Vanern og Vatt-
ern, tæplega 92 metrar yfir sjávar-
máli.
Þau rúmlega 20 ár sem framkvæmd-
ir við skurðinn stóðu yfir unnu um 60
þúsund manns við hann og skiluðu
samtals 7 milljónum dagsverka. Um 8
milljón kúbikmetrar af jarðvegi voru
grafnir upp, en einnig þurfti að
sprengja leið gegnum klappir, gera
hafnir, stíflur og byggja skipastiga.
Vanern er í um 40 metra hæð yfir
s jávarmáli, en til þess að komast yfir í
Vattern  þurftum  viö  að  fara  enn
Krakkarnir i Karlsborg eru hér að koma seglskútunum sinum á flot, en krökkt er af svona skútum
meðfram öllum skurðinum.
Texti og íii vmlir:
Katrín Pálsdóttir
Stökkið i lant
binda með ski
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24