Alþýðublaðið - 07.01.1949, Síða 6

6
ALÞÝÐUBLAÐIÐ
Föstudagur 7- janúar 1949.
Vöðvan
Ó. Sigurs
ÁEAMÓTAKVEÐJA ÍÞRÓTTA
ÁHUGAMANNA.
Heilir íslendingar!
GleSiiegt ár í nafni allxa
þeirra er unna íþróttum og met
um. Ég bsyri ýmsa spá heldur
illa fyrir þessu ári hváð þjóð
vora snertir. Ég held það sé
mesti barlómur og vitleysa. í.
þróttamenn vorir hafa einmitt
aldrei verið í betri treningu en
einmitt nú. Auk þess lærðu
þeir geysilega mikið á för sinni
til olympíu í London, að þeir
allir segja. Ég held því að metin
hljóti að hrynja á þessu ári og
að þetta muni því verða gott
ár! Æfið ykkur, æfið ykkdr!
Við getum ekki allir orðið fyrst
ir, einkum þó ekkí á alþjóðamót
um, — en það er sama Æfið
ykkur, æfið ykkur!
En margt er það, sem þarf
að athuga í sambandi við í-
þróttimar. Einkum er það þó
afstaða hins opinbera til þeirra,
ssm við verðum að athuga gaum
gæfilega og með tortryggni, því
fæstir þeirra, sem nú skipa
landstjórn og önnur veglegustu
embætti, hafa ekki hlotið þau
völd fyrir afrek í hlaupi, sundi,
stangarstökki og öðrum göfug
um íþróttum, og vill því oft
fara svo, að frá þeirra hálfu
skorti nokkuð á velvild og skiln
ing í garð íþróttanna, vægast
sagt, og þeirrar geysilegu þýð.
ingu, sem íþröttamenningin hef
ur fyrir andlega og líkamlega
nýsköpun þjóðarinnar.
í þessu sambandi vil ég benda
á þá fvrðulegu ákvörðun yfir
valdanna, að bjóða að allir,
nema sjúklingar, skuli greiða
háan toll fyrir fararleyfi til út
landa, — eins konar útfarartoll.
Finnst mér gæta þar furðulegr
ar skammsýni og þröngsýni, ef
leggja á slíkan toll á utanfarir
íþróttafrömuða, og segi ég það
satt, að enda þótt ég hafi heyrt
það orð lagt á ýmsar stéttir, að
litla nauðsyn hafi borið til utan
fara fulltrúa þeirra og þeir lítt
gagn gert erlendis, hef ég eng
an heyrt segja slíkt um íþrótta
frömuði. Enda hafa engir aug
lýst land vort og rnenningu bet
ur en þeir. Þess utan er tollur
þessi hreinasta rökleysa. Á að
láta þá greiða tollinn, sem sækja
út líkamlega hreysti og heil-
brigði handa gervallri þjóðinni?
Vita valdamenn vorir þá ekki
enn, að eftir því, sem þeir fara
oftar og fleiri, fer minnkandi
fjöldi h'inna, sem þurfa að leita
sér lækninga erlendis við hættu
legum meinum ,og. þar af leið
andi mundi og minnka upphæð
tolleftirgjafar til sjúklinga. •—
Vitanlega yrðu alltaf nokkrir,
sem hefðu meiðzt eða bilazt
alvarlega við iþróttakeppnir, og
met, en slíkt nefnist ekki, því
hvert einstaklings met eykur að
sjálfsögðu líkamshreysti allrar
þjóðarinnar.
Nei, íslendingar! Þetta getum
við ekki liðið valdhöfum vor.
um. Grípum til öflugra gagnráð
stafana! Gerum annað hvort, að
kæra þá fyrir mannréttindadóm
stólnum, eða leggjum sjálfum
okkur upp eins og útgerðar
mennirnir gera með skipin! En
er einn kosturinn, — skorum
ríkisstjórn, fjárhagsráð og við
skiptanefnd á hólm í frjáls.
íþróttakeppni eða tugþraut,
sem Bennó setti með ræðu!
Lifið heilir íslendingar!
Með íþróttakveðjum!
Vöðvan Ó. Sigurs.
P. S.
Og svo óska ég allri þjóðinni,
að íþróttamönnum undantekn.
um, sæmilegs árs, og það góðrar
gjaldeyrisafkomu, að unnt .reyn
ist að senda nokkra frjálsíþrótta
menn út til þátttöku í alþjóða
keppni!
V. Ó. S.
Leonhard Frank:
MATTHIL
sendur út uro allan faæ.
SÍLD & FISKUF
Ulbreiðlð
aoið!
miklu tilfimiingar þeirra höfðu
orðið að engu. Þau komu hvort
öðru í skilning um það með því
að minnast ekki á hið gagn-
stæða, ekki með einu orði eða
einu einasta augnatilliti.
Og vegna þess að hvorugt
þeirra þekkti lengur þá ham-
ingju að elska eða vera elskað-
ur, var hvoru um sig það léttir,
að finna að hitt bjóst ekki við
neinu.
Þau töluðu aðeins um venju-
lega hluti, eins og tveir gamlir
vinir, sem hafa áhuga hvor fyr-
ir öðrum. Weston, sem hafði
verið hrifinn úr sínu fyrra lífi
af völdum stríðsins, fann að
taugar hans voru í þannig á-
standi, að ómögulegt var að
finna leið til baka.
Meðan þau voru að tala sam.
an, spurði Matthildur sjálfa sig
! stöðugt þeirrar spurningar,
: hvernig hún gæti hjálpað hon-
• um til þess. Hún bnosti sam-
þykkjandi, þegar hann að lok-
um sagði áhyggjufullur. að hér
eftir yrði hún að borða meira.
Þau fóru til herbergja sinna.
Fundur þeirra eftir nærri sex
ára aðskilnað hafði farið rólega
fram og án sársauka á báðar
hliðar.
Um dögun, sem lofaði Ijóm-
andi morgni, var Weston þegar
kominn út í garðinn. Það bærð-
ist ekki blað; skuggar hvíldu
enn yfir nætursvölum runnun-
um. Árrisull fugl kvakaði •—
aðeins eitt kvak við o gvið, eins
og fuglinn væri enn í draumi og
væri a ðtala við sjálfan síg.
Undir þessu mkyrrláta himni
sat Weston á garðstóli og hall-
aði sér fram á viðjneð hendur á
milli lmjánna og fannst hann
vera fljúgandi yfir Ruhr; allt
kvað við af sprengjugný og
hann var að reyna að koma illa
skaddaðri vél sinni yfir ensku
víglínuna meðfram Rín. Með
því að einbeita allri orku sinni
eins og þami dag, stjórnaði
hann vél sinni, en féll svo
skyndilega niður yfir brenn-
andi borgina.
Það fór hrollur um hann, og
hann stóð upp.
Það var ekki oft sem Weston
lét undan taugum sínum lengur
en fáeinar mínútur. Þegar
hann gekk eftir sendinni göt-
unni gegnum sofandi garðinn,
hafði hann alveg náð sér, En
jafnvel nú gat eltki friður morg
unsins náð til hans. Hann hafði
enga hugmynd um, hvað hann
átti að gera þessa stundina, né
heldur, hvað hann átti ao gera
við líf sitt. Þegar hann reyndi
að hugsa upp einhverja atvinnu,
sem hann gæti fellt sig við, þá
mundi hann efíir ólokinni Eng-
Iandssögu sinni og hugsaði svo
hve ómögulegt þa>5 væri fyrir
hann að skrifa; hann sagði: , Su
hugmynd, að langa ti lað skrifa
er hlægileg, þegar maður hefur
verið að skjóta í fimm ár.“
Hann stóð þarna með hend-
urnar í vösum; hann hafði ekki
áhuga fyrir neinu og vissi ekki
hvað hann átti að gera af sér.
Líf friðartímans var lókað fyrir
honum.
Fyrsti sólargeislinn kom í
ljós, skein á döggvotu flötina.
Þegar Westson leit upp sá hann
Barböru. Hún var ferfætt í nátt
kjólnum og stóð við jasminu
runnann og dró að sér blómstr
andi grein.
Weston varð skyndilega heitt
á herðunum, og honum fannst
eins og létt væri af sér þungri
byrgði. Snögg áköf tilfinning
um mikla og dýrmæta ábyrgð
fyrir barni hans í fyldg með ó
mótstæðilegri ástúð kom tárun
um fram í augu hans. ú eins og
daginn áður á járnbrautarstöð
inni var það Barbara, sem
leeiddi hann skrefi lengra inn
í hið nýja líf friðarins.
Til þess að gera eitthvað fór
hann að taka sundur vélina í
bílnum sínum. Hann var kom
inn í bláa vinnugallann. Það
var einmitt, þegar Matthildur
sá pokana á hnjánum á honum,
sem ótti henriar hafði náð há
marki og nálgast sturlun, svo að
henni fannst að hné hans hefðu
brennzt í Turin. .
Weston vann verkið að fullu.
Áður en hann hafði tekið sund
ur, hreinsað og sett saman alla
vélarhlutina aftur, voru margir
dagar liðnir. Barbara hafði
heimsótt hann við og við. í ný
þvegnum kjól, út í bílskúrinn
og hafði talað við pabba sinn, út
ataðan í vélarolíu, í mátulegri
fjarlægð.
,,Þetta er stimpillinn •— er
það ekki?“ Hún benti á gljáandi
vélhluta sem nýbúið var að
smyrja í olíu. ,;En hvað fær
stimplana til að hreyfast upp og
niður? Hvað hreyfir þá; pabbi?
Og hvernig hreyfist bíllinn?“
Yndisþokki dóttur hans seiddi
hann aftur til lífsins, óg hann
hafði gaman af að skýrja fyrir
henni starfsemi vélarinnar. Hún
var; sagði hann, ein mesta upp
götvun ailra tíma og hafði gjör
breyít lífinu ekki síður en gufu
vélin og rafmagnsljósið.
Fyrsta vikulega sendingin var
kominn — frá móður Matthild
ar, kassi með nýlenduvörum og
nýju grænmeti, frá Fjólu karfa
saumuð inn í striga. En Matt
hildur hafði ekki kingt einum
munnbita af kjúklingnum frá
Fjólu.
Einn morgun, þegar Barbara
hafði komið morgunmat Matt
hildar ósnertan fram afíur eins
og daginn áður, skreytti hún
hafragrautardisk með jasminu
blómum setti jarðarber í miðj
una og bar Jjai.út í garðinn með
tárin í augunum ,og glas fullt
af þykkum rauðleitum vökva.
Matthildur vai’ hrærð af tár
um Barböru og umhyggjusemi
hennar og tók við grautnum,
hún sat í garðstól úti í garðin
um.
Þegar hún tók upp skeiðina
fannst henni líkast því eins og
eitthvert steinkent dýr væri að
skríða upp hálsinn á sér.' Hún
fékk svo mikla ógleði að hún
lagði frá sér diskinn.
Barbara ré+ti henni þek.jandi
glasið — tvær eggjarauður
hrærðar með víni, sykri og rauð
víni. ,,Það er gott á bragðið, það
•er gott að drekka það og það er
nærandi, það er bezta lyf fyrír
móður þína“, sagði Weston Bar
börnu.
Það leið snöggvast yfir Matt
hilai. Hún sagði í k.vörtunar‘
róm: „Ég get bað ekki, ég get
það ekki“. og onnaði augun aft
ur. Barbara, sem leit út fyrir að
hafa elzt um mörg ár á þessari
hálfumínútu, starði á hana.
Matthildur hafði aldrei séð
svona svip á andliti hennar. Tár
in, sem komið höfðu fram í aug
un á henni voru enn á kinnum
hennar, voru eins og venjulegir
vatnsdropar sem setzt. hefðu
þar. Þau voru ekki lengur í sam
ræmi við svin hennar. Barbara
var alveg róleg, þegar hún sagði:
;,Mamma bú deyrð, ef þú borðar
ekki. Héðan >' frá ætla ég ekki
að borða neitt fyrr en þú borð
ar eitthvað".
í fyrstu langaði hana til að
ávíta Barböru harðlega og kalla
KARI: Er það nú hljómsveit. —
Segið mér, eruð þið nægilega vit-
getið leikið jazz? Ef svo er ekki, hef ég ekkert við ykkur að gera.
Iausir og laglausir til þess að þið