Alþýðublaðið - 06.04.1951, Side 6

6
ALÞÝÐUBLAÐIÐ
Föstudagur 6. apríl 1951
Dorothy MacArdle
54. dagur
BINÐINDISSTARFSEMI
MEÐ SKOTUM
Tíminn, sem ýmissa hluta
vegna'er mjög áreiðanlegt blað,
hvað fregnir af áfengisvarna-
starfsemi snertir, skýrir frá
merkilegri foindindisstarfsemi,
sem hafin er með Skotum, og
mun efiaust eiga eftir að grass-
éra hér á landi.
■ Bindindisstarfsemi þessi er
þannig í eðli sínu, að hún sam-
einar vissa íþróttastarfsemi og
góðgerðastarfsemi áfengisvörn-
iinum, og sr því'bæði göfug og
skémmtileg.
Ekki er vitað að henni f.vlgi
neinir leynisiðir, — ekki í Skot-
landi að minnsta kosti. Ekki
hefur heldur heyrzt að Skotar
hafi tekið einkaleyfi á aðferð-
inni og er hún því öllum heimil
til reynslu.
Starfsemin er því fólgin, að
maður hellir fugl, sem man'n
langar til að veiða, slompfullan
af konjakki, sem mann langar
sjálfan til að drekka, og fram-
kvæmir um laið þá sjálfsögðu
skyldu allra góðra manna, „að
minnast fuglanna“ og ,,hafa
ekki áfengi um hönd í skírnar-
veizlum“.
Skotar kvá.ðu einkum reka
þessa góðgerðastarfsemi meðal
vegalausra dúfna, og sýnir J>að
góðsemi þeirra og einnig hitt,
að þá langar í dúfnaketið. Senni
lega myndu sumir íslenzkir
bindindisfrömuðir fara eins að;
hins vegar foer vitanlega enga
nauðsyn til að vera að eltast við
dúfurnar sérstaklega, nema
maður hafi gaman af því út af
fyrir sig; hér er yfrið nóg ;.í
alls konar fuglum, sem þiggia
með ánægju áfengi annarra. Þá
er og spurning, hvort rjúpna-
banarnir gætu ekki tekið upr
þessa undirbúningsveiðiaðferð
með góðum árangri, þannig, að
bæði þeir og rjúpnastofninn
hefði gott af.
Áfengisvarnanefnd ætti að
minnsta kosti að gera eitthvert
veður út af þessrj’i bindindisað-
ferð. Hún gæti sem bezt auglýst
í útvarpinu nokkrum sinnum á
dag eitthvað á þessa leið: „Minn
ist fuglanna, ■— gefið foeim
snafsinn yðar í vetrarfrostun-
um“ eða „Haldið yður við jörð-
ina og gefið hröfnunum snafs-
iiin, —- þeir eru hátt uppi hvort
eð er!“ Gæíi :nefndin síðan farið
þess á leit við dýravernduivu'-
félagið, að það tæki einlivern
þátt í auglýsingakostnaðinum.
Annars er okk.ur ekki grun-
laust u.m, að þeir veiðibráðustu
hérna ha.fi kunnað áður þessa
aðferð, — að gefa dúfunum
snafs, — en það er annað mál.
FANGBRAGÐASÍNING
Sýnikennsla í þeiyri göfug.u
íþrótt, er fangbrögð nefnist, hef
ur að undanförnu verið höfð um
hönd í einu skólahúsi borgarinn
ar; — vitanl.ega víð mikia þátt-
töku og gífurleg fagnaðarlæti.
Þó það nú væri!
Kennarinn í íþrótt þessari er
finnskr.r, og má segja, að með
því að fá hann hingað, höfum
við gert hreint fyrir okkar dyr-
um og sýnt bræðraþjóðunum
fullan sóma, er við gerum i\kk-
ur svo raunhæft far um að kynn
ast þeim fangbragðavenjum, er
með þeim tíðkast. Hefur að und
anförnu verið í þeim nokkur
uggur vegna þess að þeim hefur
þótt sem við gerðum okkur
helzt til mikið far um að kynn-
ast fangbrögðum Kananna og
taka upp þær venjur. er með
þeim tíðkast. í þessari íþrótt, en
nú ættum við að hafa sýnt þeim
það svart á hvítu, að sá ótti
þeirra sé með öllu ástæðulaus.
Enda máttu þær alltaf víta, að
við yrðum fúsir til fangbragða
við þær, þegar okkur yrði helzt
til langt í fang Kananna og
annarra stórþjóða.
Þess var sérstaklega getið,. að
kennarinn teldi íslendinga
mjög efnilega til fangbragða,
kvað þá jafnvel munu geta kom
ist langt í þeirri iþrótt með ,.á-
stundun og sérþekkingu". Var
akki meira en við vissupi. Hitt
verður að teljast mesta furða,
hversu langt margir hafa kom-
izt í þeirri íþrótt hér með ástund
uninni og brjóstþekkingunni
einni saman.
Smurf brauð. ■
Snilíur. Köld borð. i
■
w
*
, í
Ódýrast og bezt. Vin- •
samlegast pantið með ;
fyrirvara. ‘
r
MATBARINN, :
ÓBOÐNIR GEST I
\ Kaupam tuskur
á
Baldursgötu 30.)
Köld borS og
heiíur veizlumaíur.
Síld & Fiskur.
■ úr ljósu birki.
■ Verð kr. 230,00.
B
■
■ Húsgagriaverzíun
: Gúðin. Guðmundsson,
■ Laugavegi 166.
féll fram af brúndnni, án þess
að frá henni heyrðist hljóð eða
stuna.“
Ungfrú Holloway lokaði aug
unum; sat þögul og barðist við
að ná valdi á tilfinningum sín-
um; reis síðan hægt og hljótt
úr sæti sínu og við fórum að
dæmi hennar.
„Og hvað varð um Carmel?“
spurði ég.
„Carmel andaðist," mælti
hún, „nokkrum dögum síðar í
öymum mínum. Ég vakti yfir
henni og hjúkraði henni nótt
og dag. Hún var að dauða kom-
in, þegar er þeir komu með
'hana, hún þjáðist heldur ekki
lengi, og ég gerði. mér aldrei
von um að hún lifði slíkt áfall.
En nú verð ég að kveðja ykkur.
Við efnum til hljómleika á
hverju kvöldi fyrir sjúklinga
okkar; það ,er ein þýðingar-
mesta lækningaleiðin. Ég hef
reynt að verða við bón föður
Anson, og það bið ,ég yður. að
segja honum og bera honum
kveðju mína. Og ég treysti
því,“ bætti hún við með á-
herzlu, „að ég hafi sagt yður
nægilega mikið til þess, að ykk
ur megi skiljast, að það sé ekki
andi M.ary, sem veldur ykkur
óuæði í Drangsvík. Og nú verð
ég að kveðja ykkur.“
Við þökkuðum henni viðtök-
urnar; hún studdi á bjöllu-
hnapp um leið og hún gekk út
úr herberginu, og að vörmu
sppri kom þjóunstustúlka, er
fylgdi okkur til dyra.
„Þ.á er tjaldið fallið,“ sagði
ég um leið og við stigum upp í
bifreiðina. „Eiginlega finnst
mér, að við ættum að klappa.
Og hvaða ályktun dregur þú
svo af frásögn hennar?"
„Þá einu ályktun, sem hún
ætlast til!“ svaraði Pamela
þreytulega. „Það er Carmel,
sem andvarpar og grætur.“
Tólfti kafli.
GAMLA EIKIN
„Ég er svo .sárþreytt," mælti
Pamela, þegar við ókum niður
hæðina, ,,að ég gæti sem bezt
sætt mig við að deyja á stund-
inni!“
Ég var líka að lotum kom-
inn. Sú frámunalega viljafesta,
hnitmiðaða frásögn og sá sann-
færandi tilfinningaleikur, sem
ungfrú Holloway hafði beitt í
viðureigninni, hafði gert okkur
óumræðilega örðugt fyrir. Méc
þótti sem ég væri eftir mig cft-
ir þungt höfuðhögg. Við Pa-
mela ræddumst því fátt við,
unz við höfðum hresst okkur
vel' á naat og drykk í gis.tihús-
inu.
Þegar við komum þangað,
beið okkar þar orðsending frá
Pétri og Wendy. Þau kváðust
vera „að dauða komin“, svo
mjög hlökkuðu þau til þess að
sjá okkur, og þau báðu okkur
að heimsækja sig * í búnings-
klefann, þegar sýningu Salóme
litja stund.“
„Ég inyndi ekki hvílast neitt,
þótt ég færi að fá mér blund
hérna,“ svaraði Pamela og
gretti sig. „Þess utan langar
mig til að sjá sýninguna. Hajn-
ingjan góða lij.álpi mér; það fer
hrollur um mig, þegar mér
verður hugsað til þ-ess óum-
ræðilega haturs, sem þessi
kona bar og ber til Carmel.
Sennilega hefur hún ráðið
henni bana .. .“
„Þe.ss þurfti ekki við. C:ar-
mel var helsjúk, og dálítið
v.æri lokið, og njóta þar hress-
ingar.
Ég hlakkaði til þess að mega
segja þeim fréttirnar, varðandi
sjónleik minn.
. „Líður þér betur?“ spurði ég
Pamelu.
,,Já, dálítið betur. En segðu
mér ei.tt, Roddy, — hvað er
það, sem veldur því, að Carmel
má ekki liggja kyrr í gröf
sinni? Það fæ ég ekki skilið.
Nema ef það væri, að hún þráði
svo mjög að vita ungfrú Ilollo-
way hengda!“
„Til þess er ég fús að veita j hirðuleysi varðandi hjúkrún-
henni alla hugsanlega aðstoð,“ i ina gat auðveldlega riði'ð bagga
svaraði ég. |muninn.“
„Þú ætlar kannske að gera j Pa.mela skalf, sem væri hún
þér það að metnaðarmáli?“ | hrolli gripin. „Það er örðugt
spurði hún og hló við. j hlutskipti að verða að sýna
„Það er hræðilegur kvenmað , þeirri manneskju fyllstu vi-rð-
ur-‘‘_ jíngu og kurteisi, sem maður er
„Öll frásögnin var með j sannfærður um að hafi morð á
nokkrum ólíkindum, eða hvað samvizkunni,“ sagði hún.
þótti þér?“ | ..Ég er þess albúinn að trúa
Ég var henni sammála. „H.ef. þyí, að svo hafi v.erið. Ég er
ur það nú verið heimilislíf. j þess meira að segja fullviss, að
Meredith óforbetranlegursynda j það mundi reynast mér auðvelt
selur, Carmel forynja, ungfrú J að sanna það, ef við gætum að-
Hollowáy drottnunargjarn eins stefnt vofunum sem .rétt-
hárðstjóri, sem hafði öll völd á j arvitnum.“
bak við tjöldin, og Mary . . .“ J Okkur var borið kaffið. „Sé
„Útklippt engilsmynd," bætti. það Carmel, sem er á sveimi í
1 Pamela við. j búsinu, sé ég ekki fram á, að
,,Að minnsta kosti allt of góð við getum neitt aðhafst frekar
og allt of fullkomin til þess að . í málinu.“
geta samþýðst heimihslífi j . pg er á sama máli, að öðru
venjulegra, dauðlegra manna.“ ,leyti en því, að ég er enn þeirr-
„Jæja, hvað um það. Ég hef i ar skoðunar, að ekki sé um
slitið allri samúð minni við. neinar vofur að ræða, heldur
Mary. Móðir, sem getur fengið | aðeins áhrif örlagaríkra at-
jafn helköldum höndum einæa-. burða. -Og sé svo er ekki urh
dóttur sma til varðveizltj.. Ves-1 annað að gera en bíða og sjá
alings litla tilfinninganæ.ma, hvað setur.“
barnið. j yið kveiktum okkur í vind-
„Að sjálfsögðu verðum við, lingum og sátum góða stund
að taka það með í reikninginn, j við borðið, þungt hugsi, og viss
að viðhorf okkar til Mary erum ekki fyrr en tími var kom-
mót.að af frásögn ungfrú Hollo j inn til þess fyrir okkur að
way. Við sjáum Mary með j halda í leikhúsið. Við vorum
hennar augum . . . og ég er ekki! meira að segja orðin svo seint
viss um, að þau séu sem áreið- > fyrir, að okkur gafst ekki tími
til að hafa fataskipti. Við urð-
um því að fara eins og við stóð
um.
Og þegar við höfðum ekið
nokkurn spöl, mundi ég allt í
einu eftir því, að ég bafði
gleymt handritinu í gistihús-
inu, svo að ég varð að snúa við
og ná í það, þar eð ég hafði.á-
kveðið að sýna þeim Pétri og
Wendy það að lokinni leiksýn-
ingu. Þetta tafði okkur, og við
náðum til sæta okkar í sama
mund og tjaldið v,ar dregið
upp.
Við vorum ekki í góðu skapi
til þess að njóta leiksýningar.
Hefði hún ekki verið með jafn
miklum sniildarbrag og raun
bar vitni, er ég hræddur um,
að við heíðum ekki orðið sér-
lega hrifin. Tjöldin og allur
sviosbúnaður var Pétri til hins
mesta sóma, og hæfði leiknum
fullkomlega. Leikur Wendyar
anlegust, hvað þetta mál snert-
ir.“
„Það er hverju orði sann-
ara,“ svaraði Pamela. „Og at-
hyglisvert er það, að Stella
kvaðst hafa fundið svo óum-
ræðilegan ástúðaryl umvefja
sig. Þetta stríðir hvað á móti
öðru. Ég vildi óska, að við þyrft
um ekki að fara í leikhúsið,"
bætti hún við og varp þungt
öndinni.
,,Þú ert þreytt enn. Þessi
matur hefur ekki mikið hresst
skapsmuni okkar þegar alit
kemur til alls. Á ég að biðja
um ábætisrétt?"
„Nei, nú langar mig aðeins í
kaffi . ..“ -
„K.annski þú kjósir að vera
um Ityrrt hérna í gistihúsinu
og leggja þig á meðan ég fer og
horfi á leiksýninguna. Ég má
ekki valda þeim Wendy og
Pétri þeim vonbrigðum, að
bórfa ekki á sýningune, fyrst
ég er hérna á ferðinni, annars
skylai ég sjálfur leggja mig dá-
með afbrigðum góður,
hreyfingar hennar voru katt-
mjúkar og grimmdarlegar, eins