Alþýðublaðið - 23.03.1928, Blaðsíða 4

4
alpýðubuaöíð
II
siðuöu skúmum, sem leggja þing-
j Nýkomið:
m
j Fermlngarkjólar
j og
■ Fermiiprkjólaelni,
[ Fermínprsjör
| margar tegundir.
= IMatthíldur Bjornsdóttir.
Laugavegi 23,
i
J
BSB
I
I
m
I
Enskar
húfur
Sallegar gerð-
ir. Nýkmnar,
5ÍHAR I5S-I95S
málefni, sem þeim finst að sé
þeim til tafar í ætlunarverki
þeirra. Eru ræður sumra þing-
manna kryddaðar af kviksögum
þessara sníkjumanna, sem altaf
eiga einhverja talsmenn í sjálfu
þinginu.
„Alþingi er friðheilagt.“ Þanniig
h'ljóðar upþhaf 32. gr. stjórnar-
skrárlaganna. Það myndi ekki
veita af að kemxa þessum lítt
menn og þingnefndir í einelti inn-
an vébanda þinghelginnar, hóf-
legra og kurteisara framferði,
sem væri meir í samrænxi við
friðhelgi þingsins, ef ekki teldist
réttast að vísa þeim á dyr, svo
þingið losni alveg við heimsókn
slíkra mainna.
Að eins eitt er hægt að hafa
þéssum mönnum til afsökunar, en
það er athæfi sumra þingmanna.
Það er alkunnugt, að sumir þing-
menn eru boðnir og búnir að reka
erindi þessara iSníkjumanna í
sjálfu þinginu. Að þeir draga
þessa xnenn inn í þingið til þess
að tefja fyrir og spilla framgangi
þarfra mála. Að þeir, þessir þing-
menn, virðast líta á þingið líkt og
vændiskvennabústað,- þar senx all-
ar gáttir standa opnar fyrir hvaða
slordóna, sem að dyrum ber.
Á að leggja þinghelgina til
jafns við slíka bústaði?
Spuru’l.
Um daglmi og veglnn.
_ í f -
Næturlæknir
er í nótt prófessor Guðmund-
ur Thoroddsen, Fjólugötu 13,
sími 231.
„Sjá, hermenn drottins hniga“
ræða sú, er séra Árni Sigurðs-
son flutti við jarðarför þeirra, er
fórust á „Jóni forseta“, fæst í af-
greiðslu Alþbl. Ágóðinn af söl-
unni rennui' í samskota'sjóðinn.
Svo mikið hefir selst af ræðunni,
að þurft hefir að bæta við upp-
haflega upplagið, senx þó var
1000 eintök.
Veðrið.
Heitast á Seyðisfirði og í Vest-
mamxaeyjum, 5 stiga hiti. Kald-
ast á ísafirði, 1 stigs frost. Grunn
lægð fyrir vestan land og sunn-
an. Hæð yfir Austur-Grænlandi.
Horfur: Austlæg átt um land alt.
Frændur vorir
Færeyingar vilja eignast her-
bergi í stúdentagarðiinum, og
hefir lögþingið samþykt 1000,00
kr. framlag nú þegar.
Útvarpið i kvöld:
Kl. 7,30 Veðurskeyti. — Kl.
7,40 20 mín. fyrir húsmæður
(ungfrú Fjóla Stefáns). — Kl. 8
Enska fyrir byrjendur (ungfrú
Anna Bjamadóttir). — Kl. 8,45
hljóðfærasláttur frá Hótel Island.
Bæjarstjórn
ísafjarðar hefir saniþykt að
bærinn leggi fram fé til Stúdenta-
garðsins.
Til fátæku hjónanna
sflxentar Alþbl. 3tr. 10,00.
Hitt og petta.
Mannkynssaga Kristen Kold.
Eftir eitt eða tvö ár er von á
merkilegii bók: nxannkynssögu
eftir Kristen, Kold, sem. var fræg-
ur danskur skólamaður. Samdi
bann bók þessa á efri árum. sín-
um og lét svo um mælt, að ekki
sky.ldi hún gefin út fyr en í
þriðja lið frá sér, því fyr mundi
hún ekki fá þær viðtökur sem
skyldi. Handritið fékk hann í
hendur dætrum sínum, áður en
fianin dó. Er önnur þeirra ógift;
,býr hún nú í Odense, og er liand-
ritið hjá henni. Hin giftist bónda,
og tekur sonur þeirra hjóna bráð-
lega kennarapróf, en að því Ioknu
ætla systurnar að byrja á útgáfu
bókarinnar.
Hólaprentsmiðjan, Hafnarstrwff
l*í, prentar smekklegast og ódýr«
a*t knnzaborða, erfiljóð og alla
ftmAprentau, sími 2170.
Brauð frá Alþýðubrauðgerðinni
fást á Baldursgötu 14.
Mnnið eftlr hinu fölbreytta
úrvali af veggmyndam ís-
lenzkum og útlendum. Skipa»
myndir og fl. Sporöskjurammar
Freyjugötu 11, simi 2105. Myndir
innrammaðar á sama stað.
Sokkar —Sokfear— Sokkar
frá prjónastofunnl MaJin eru is-
lenzkir, endingarbeztir, hlýjastlr.
Til þess að skilja betur fortíð-
ina dvaldi Kold í 7 ár í Austur-
iöndum, aðallega í borg'nni
Smyrna á Litiu-Asíu-strcnd; hafði
hann þar ofan af fyrir sér m.eð
bókbandi.
Ritstjóri og ábyrgðarmaðux
Haraldxir Guðmundsson.
Alþýðuprentsmiðjan.
Wiillam le Queux: Njósnarinn mikli.
að ljúka úr bollununx en dyrnar opnuðust
og þjónn sagði hátíðlega:
„Hans hágöfgi Vizardelli ráðherra!"
En hvað hamingjan hljóp mér skyndilega í
fang! hugsaði ég með mér. Nú bar ég auðnu
til þess að mæta á þessum stað þeim
manni, er mig langaði mest tjl að kynnast og
þekkja, — manninuim, sem hafði lykil að
leyndarmálinu mikla, — sem geymdi leynd-
armálið sjálft.
Hann var við aldur, gráhærður, með grá,
fjörleg augu. Hann gekk hratt yfir gólfið, og
um leið og hann heilsaði hinni fögru Parísar-
mey og kysti á hönd hennar, sagði hann á
ítölsku:
. „Fyrirgefið, mademois.elle! Fyrirgefið, að
ég kem hingað til þess að auðsýna yöur virð-
ángu mína og aðdáun á þessum tíma dagsins.
En eins og yður er kunnugt á ég mjög ann-
ríkt nú, — hefi engan tíma' aflögu.“
„Ó! Blessaðir nefniö þér það ekki, yðar
hágöfgi!" svaráði hún á sama máli. „Þér
vitið mjög vel, að þér eruð ávalt og æfin-
lega velkominn hér. Ég sagði yður það, er
þér sýnduð mér þann heiður að sitja veizlu
að xnín fyrir mánuði. Ég er svo oft hjá
yður, en þér komið eiginlega aldrei tii mím
Leyfið mér að gera yður kunnugan signor
Vesey.“
Við hneigðum okkur, og ráðherraxxn sagði
með hljómfagurri, þýðri röddu: „Mér er mik-
il ánægja að því að vera gerður kunnugur
signor Vesey.“
Að því búnu tók hann sér sæti, og við
fórum fjögur að rabba saman.
Maðurinn, sem, hafði örlög Italíu í hendi
sér, var æfintýramaður. Það var engum
leyndarmál. Öll Italía vissi það. Hann var
Neapolitani af lágum stigum. Æska hans og
fyrri hlutá æfi hans var í myrkri gleymsk-
unnar. Hann sveik út og rakaði saman
nokkru fé, og að því búnu tókst honum
að komast á þing fyrir kjördæmið Paler-
xxxo. Hann var í minni hluta þingsins um
hríð. Með geysilegum kosningasvikum komst
sá flokkur, er hantx tilheyrði, í meiri hluta.
Ásamt öðrum æfintýrámönínum og bófum
myndaði hanm einhverja þá spiltustu og arg-
vítugustu stjðrn — í raun réttri óstjóm —
sem rændi og stal frá þjóðinnx.
Konungurinn vissi það. Þjóðin vissi það.
En koníungurinn gat hér alls etxga rönd við
reist, og þjóðinni sjálfri var einnig þannig
farið.
Þótt ég reyndi að geðjast Vizardelli og
gera nærveru mína honum skemtilega og
þægilega vegna þess sambands, sem ég
jxurfti nauðsynlega við hann að hafa í fram-
tíðinni, þá bauð mér við honum og því
meir, sem á tímann le,ið, endá virtist hann
skoða nærveru mína þar sem uppáþrengjandi
tilfellx bæði fyrir þær og sig. Þó hann væri
snyrtimennii hið ytra, sýndu augu æfintýra-
mannsins kænsku, slægð og grimd. Hann
horfði aldref beint fráman í neinn, og hann
hafði þann óásjálega kæk, sem Gyð'ingar
temjá sér mjög, að strjúka á sér knén, meðan
á samræðunum stóð.
Meðan við töluðumst við, var ég önnum
káfinn að hugsa um, hvernig ég ætti að geta
notfært mér sem bezt þá heppni að vera nú
orðinn honum málkunnugur.
Litlu síðar fór liann. Glementine fylgdi
honum til 'dyrá. Um leið og þau kvöddust,
skiftust jxau á nokkrum orðum, er ég heýrði
ekki.
Hún kom undir eins aftur til mín, og þá
tók ég í fýrsta sinni eftir nisti, er hún
bar. Það var Ijömandi fallegt. Ég lét í ljós
aðdáun mína og sagði:
',,En hvað þetta er fallegt! Er það forn-
gripur?“