Vísir - 31.03.1911, Blaðsíða 2

Vísir - 31.03.1911, Blaðsíða 2
98 V 1 S i R laugar- stræti 10. Siorfeli f lug. Hershöfðingi í frakkneska hernum,.Bagee að nafni, flaug 6.. þ. m. frá Nissa á Frakk- landi til Livorno á ítalíu, þvert yfir Liguriska hafið, eða 2^0 rastir-beina leið. Hann lagði af stað kl. 7 að morgni og lenti kl. 1. Hatítv'Kom niðurá ójafnt landslag og eyðijágðist flugvjel hans og sjálfur særðisí íiann lítils háttar. Þetta þykir hið "rriesta þrekvirki'og sjerstaklega þégar fekið er tillit til þess að maðurinn hafði -~^l<$P$yrjað' að læra til flugs fyr en í desem.ber síðastl. 3st, aUtnu&appamw \ *^5\nai&or$. Frá Vínarborg er skrifað seint í fyrra mánuði: »Glímukapparnir þrír af Akureyri, '° þ^ePjÓn 'rlelgasáí, Jón Páísson°og Kristján Þorgilsson, eru riú hjer í Vínarborg og sýna þar íþróttir sínar, íslensku glímuna. Þ'eir sýna glímuna í »Colosseum«, sem er stórt og víð- frægt leikhús; má þvi geta næfri, að þar er mannval nikið saman kom- ið til að sýna Iistir sínar, enda var það fyrst hjer á eins árs tímabili sem þe:r fjelagar stóðu ekki efstir á auglýsingum leikhússins heídur voru nr. 2., en í toþpinn hafði verið sett- ur Henry Bender frá Berlín, einhver frægastí leikari Þýskalands. Leikhússtjórinn hafði ráðið þá glímumennina íslensku í hús sitt yfir febrúarmánuð og þóttu sýningar þeirra svo góðar, að síðari hluta mánaðarins voru þeir aðalþáttur á leikhúsinu og Bender hinn þýski varð að víkja úr sæti fýrir þeim um miðjan mánuðinn. Mestur var "ákafi fólks og eftirtekt á glímunni er borgarmenn komu aö þreyta við íslengingana um verðlaun þeirra', 300 kr., sem vera skyldu eign hver's, sem gæti staðið móti þéim í '10 mín. Hefur svo aðsegja hvern dag veriö kappglíma um verð- lau'nin, og stundum þrjár og fjórar sama kvöldið. Sá heitir Franz Brondeisen, sem best hefur staðið sig enn sem komið er; hann fjell eftir 5x/2 mín. Frá 1. ágúst s. 1. er þrímenning- arnir fóru frá Danmörku, hafa þeir ruest farið um Þýskaland og hver- vetna getið sjer góðan orðstír. I Mannheim, Strassborg og Augsborg áttu þeir margar kappglímiir í sept. og fyrri hluta okt. Þá fcjru þeir þaðan til Oroz í Ausíurríki (sú borg- er nokkru sunnar en Vín); þar feng ust þeir einnig við marga. • Einn þeirra var Karl Illiasck; hann er 432 pund á þyngd, fengu þeir felt hann með hörku-brögðum eftir 8x/2 »"'"• Síðista kvöldið, sem þeir voru þar, sæmðu þeir Hlisck heiðurs- peningi af gulli fyrir góða frammi- stöður; hnnn hafði staðið allra manna lengst í ísl. glímum. Var hinn mesta hætta að fást við hann fyrirstærðar sakir og afls, en ekki var hann lið- ugur að sama skapi. í nóv. voru íslendingarnir í Berlín á »Passage Theater«,öðru bestaleik- húsinu þar. í fýrstu voru þeirráðn- ir þar hálfan mánuð, en bráðlega, eftir að þeir byrjuðii að vinna þar, fengu þeir samninging framlengdan, og voru þar til mánaðarloka. Vildi þá leikhússtjórinn enn leingja veru þeirra þár, en þá voru þeir ráðnir \i\ Stettin; þar voru þeirsvo til árs- loka. Þá fóru þeir þaðan suður á bóginn aftur og unnu í Sörlitz, Hirschberg og Kattowits, austur við Rússland, þaðan komu þeir hingað*. Lögr. MissMlriingurinii. Eftir Rudyard KipplínS- Frh, »Jæja þetta er nú alt saman búið« sagði eg og hjelt niðri í mjer hlátr- inum. »Og yðar er ekki getið í blöðunum. »En þegar þjer hugsið nu um þetta þá getið þjer ékki neitað að þetta hetði engum dottið í hug nema Ameríkumanni. »Búið!« tautaði Wilton bálvondur. »Nei það er ekki riem'a rjett byrjað. Þetta með vagnstjórann það var ekki nema hversdagsleg áflog — ekki nema lítilsháttar dómstólamál en að eg skyldi leyfa mjer að. stöðva lestina þeirra það kemur ekki dóm- síólum við þáð er öðru nær, en nú eru þeir að ofsækja mig út af vþví.« »Hverj.ir?« »Stóra Búkonska fjelagið. f rjett- inum mætti maður sem átti að gæta ,.rjettar fjelagsins. Eg sagði honum hver eg var áður en eg fór að kaupa mjer hattinn. Jæja nú skul- um við fara að borða svo skal jeg sýna yður árangurinn af þessu öllu saman á eftir. Wilson var orðinn æstur af að segja mjer af öllum þessum hrak- förum sínum og ekki held jeg að samræður mínar hafi haft nein sef- andi áhrif á hann. Meðan á mál- tíðinni stóð talaði eg stöðugt um New York og ýmsa kosti hennar sem innfæddir íbúar þeirrar borgar varla mega ógrátandi á minnast þegar þeir dvelja í útlöndum. Wilton fór að spyrja um marga af fyrverandi fjelögum sínum — menn sem í frístundum sínum ráða yfir fljótum, jörðum og skipum, en í starfstíma sínum yfir járnbrautum, steinolíunámum, hveiti og kvikfje. Þegar vjer byrjuðum á kaffinu rjetti jeg honum sterkan vindil af sömu tegund og þá sem seldir eru í »Pandemaniums« veitingastofunni það vakti hjá honum endurminningar um marga glaða stund sem hann hafði Iifað þar og hann tugði end- ann á vindlinum lengi áður en hann kveikti í honum. Siðameistarinn yfirgaf okkur og í sama vetfangi fór eldstóin að rjúka. »Þetta er nú eitt af þægindunum.* sagði hann og skaraði í glóðunum fokreiður, eg skildi hvað hann átti við. Það getur nú ekki komið til tals að leggja miðstöðvarhitun inn í hús, sem Elisabet drotning hefir sofið í. Skröltið í kvöldlestini minti mig á hversvegna eg var kominn. - »Hvað var þaö sem þjer ætluð- uð að segja mjer um Búkonska fjelagið*? spurði eg.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.