Vísir - 02.06.1917, Page 3

VlSIR
Sýning
á hannyrðum og uppdráttum
í Landakotsskóla
veröur haldin 2 og 3 júní-kl. 12—7 sd.
Allir velkomnir.
Árni & Bjarni
fiuttir í
Bankastræti 9.
Mótaka 1 Fossvogi.
Landi til mótöka i Fossvogi verður útvísað sunnudaginn þann 3.
júní kl. 4 e. h. þeim sem eigi hafa getað mætt þar við fyrri útvisnn.
Borgarstjórinn í R<5ykjavik.
K. Zimsen.
Hafnarfj.bíll nr. 7
fer fastar áætlnnarferðir milli Hafnarfjarðar og Reykjavíknr daglegt:
Frá Haínarfírði........kl. 11 árd.
— Nýja Landi í Reykjavík kl. 4 slðd.
— H&fnarfírði........kl. 6 —
— Reykjavik.........kl. 8 —
Afgreiðsla i Hafnarfirði hjá Theodorn Sveinsdóttnr. Tals. 19.
Eyjólfur Eyjólfsson,
bifreiðarstjóri.
Nýja bifreiðastöðin
Laugaveg 12
verður opnuð í dag (2. júnl).
Bifreiðar ávalt til leign i lengri og skemri ferðir.
Fastar áætlnnarferðir milli Reykjavikar og Hafnarfjarðar.
Slmi. -ldLdL.
Mlli lafnarfj. o8 |egkjavikur
fer bifreið 2 áætlanarferðir á dag:
Frá Reykjavík............kl. 11 árdegis
— Hafnarfírði ..........kl. 12 á hád.
— Reykjavík.............kl. 6 síðdegis
— Hafsarfírði...........kl. 8 síðdegis
Reykjavíknr-sími 485. Hafnarfjarðar-sími 33-
Jón ÓJafsson.
r
isiir og miliöniF
eftir
'gharles ^arvice.
176 Frfa.
takssemi hans og héldn honnm
fram sem fyrirmynd til eftirbreytni
öðrnm löndnm hans. Þaa nefndn
hann brautryðjanda, mann, sem
hefði ankið og bætt við Iendnr
alríkisins og létu á sér heyra, að
slíkan mann yrði að hefja til
moldar á alþjóðarkoatnað og öll
gáfu þau í skyn, að danðann
hefði borið svonu brátt að söknm
þess, hve mikið hann hefði lagt
á sig við hið seinasta þrekvirki
sitt og ofboðið veiklnðn hjarta
aínu. Þau sögðn að heimilislækni
Sir Stefáns hefði verið knnnugt
nm þessa hjartabilnn og hefði
hann fyrir nokkrn reynt að jrelja
hann á að leita sér hvíldar og
létta af sér þessum afar erfíðn
■og þreytandi störfum.
—■ Kkki mintust þan einn orði
á skeytið, sem kom skömmu
áður en haun varð bráðkvaddnr,
þvi að allir virtust vera sammála
nm það, að láta ekkeit várpa
neinnm skngga á minningu þessa
mikiimennis — ekki nm sinn að
minsta kosti. Ekki gerðist held-
ur þörf likskoðHnar. Hinn nafn-
knnni læknir, sem var viðstaddur
fráfallið, var reiðubúinn að vott-
festa hvernig og af hverjnm
orsöknm það hafði borið að bönd-
nm og var Stfdfordi það talsverð-
nr hugarléttir. Hann nmgekst nú
ekki aðra en Howard og lét einn
af helstn mönnum iandains Ho-
ward stinga upp á þyí við hann,
að faðir hans skyldi jarðaCur á
alþjóðarkostnað, en Stafford færð-
ist nndan þeim heiðri og fyrir þá
sök var hinn fyrati Highcliffe lá-
varður borinn til moldar í svo
mfkkilli kyrþey, sem kostur var
á. —
Hvorki blöðin né heldnr fjár-
málamennirnir, sem hinn framliðni
hafði átt samvlnnu við, létn neitt
upp npphátt nm fjárhrnnið fyr en
jarðarförin var nm garð gengin.
Þá fðr að kvisast í fyrstnnni eins
og hljóðskraf manna á milli en
síðan bæði í blaðagreinum og svo
að allir máttn heyra, að ekki
mundi alt hafa verið með feldn
hvað hið síðasta fyrirtæki High-
chiffes snerti, og tðku menn að
heimta rannsókn þar að lútandi.
Daginn eftir jarðarförina kom
Howard til Staffords, þar sem
hann stóð aleinn í hálfdimmu
herbergi með hönd undir kinn,
og eitt af morgnnbiöðnnnm liggj-
andi á borði fyrir framan sig.
Hann leit upp íölur og tekinn
þegar Howard gekk inn og tók
þegjandi í höndina á honnm. Ho
ward leit á blaðið og beit á vör-
ina.
— Öjá, sagði Stafford, — eg
var áð lesa þetta. Þú hefir sjálf-
sagt séð það?
Howard kinkaði kolli.
— Og veizt þá lika hvernlg i
þessu liggnr? Það er það, aem
mig langar til að biðja þig að
segja mér. Eg hefi verið að
forðasfc að hngsa.nokknð um það
alla þessa daga — ait þangað til
hann var kominn í jörðina, en
nú get eg ekki komist undan því
lengnr — nú verð eg að fá að
vita, hvernig þetta var. Hvað
stóð í þessn skímskeyti, sem hon-
nm barst rétt áður en hann —
sem þú varst að reyna að koma
í veg fyrir, að hann tæki á móti?
— Hefírðu ekki lesið neitt af
stærri blöðnnnm? spnrði Howard
all alvarlegnr og bjóst til að fara
að ræða þetta nánar, enda þótt
hann kveinkaði sér við þvL
Stafford hristi höfnðið.
— Nei, eg hefí ekki getað
fengið mig til þcs«, svaraði hann,
Eg hefí eiginlega ekki haft geð
á nokkrum sköpnðnm hlut —
varla einnsinni getað hHgsað. —
Þetta bar svo snögglega að, að
eg hefi verið eins og í dranmi,
sinnnlaus og hálfstnrlaðnr. Hafi
eg annars nm nokknð hugsað, þá
hefir það eiogöngn verið nm ást
hans og umbyggju við mig, því
&ð slíkan föður hefír enginn átt
— hann klöknr.ði og varð að
hætta um stnnd. — Eg á jafn-
vel enn bágfc með að trúa því, að
hann sé mér hoifínn og að eg fál
aldrei að líta hann aftnr. Mér
þótti svo vænt um hann og var
svo hreykinn af honum. En hvað
ertu að draga mig á þessu?
Heldnrðn kanneke að eg afberi