Vísir - 17.06.1938, Blaðsíða 3

Vísir - 17.06.1938, Blaðsíða 3
VÍSIR Sérfrædin er heilladrýg-st í hverju rúmi. 1 gær útskrif uðust hinir nýju stúdentar úr Mentaskólanum og í dag hófst fyrsta íslenska stúdentamótið, sem haldið hefir verið hér á landi. Hinir nýju stúdentar hef ja því ekki feril sinn í alvöru námsins og háskóladeildanna, heldur gefst þeim kostur á að njóta í senn alvöru og gleði stúdentalífsins á hinum forn- helga stað, Þingvöllum. Þar munu stúdentar af öllum flokkum og öllum stéttum sameinast í áhugamálum sínum, velferðar- málum Háskólans og velferðarmálum íslenskra stúdenta. — Stúdentar eru ekki og hafa aldrei verið ákveðin stétt manna, sem lifað hefir einangr. uð innan vébanda þjóðfélagsins, en þeir hafa verið af öllum stéttum, fátækir og ríkir, ungir eða miðaldra, úr öllum lands- fjórðungum og öllum sýslum, frá rytjukotum afdalanna til þurrabúða sjávarþorpanna. Þessir ungu menn, sem stú- dentshúfuna hljóta, eiga hver sína sögu, sem þeir hafa skap- að með eigin baráttu. Námsfer- illinn er engin rósabraut eða eintómt áhyggjuleysi, heldur starf, daglegar áliyggjur, þolin- mæði og þrautseigja,sem þraut- ir vinnur allar. En það er ein- kenni stúdentsins, að stunda starf sitt með áhuga, ögra erf- iðleikunum og njóta saklausrar gleði, þegar hún gefst. Þetta er ekki séreinkenni stúdentsins, heldur lyndiseinkunn hinnaheil- brigðu æskumanna, sem land þetta eiga að byggja í framtíð- inni, og allir slikir æskumenn eru stúdentar í eiginlegri eða ó- eiginlegri merkingu. Skólagangan er að eins einn áfangi á leiðinni til takmarks- ins, — starfsins í þágu þjóðfé- lagsins, og enginn einstaklingur getur unnið verk sitt vel, nema með því að eins, að hann hafi öðlast fullan undirbúning þess starfa, er hann tekst á hendur í þágu þess. Stúdentar hafa öðlast mentun sína fyrst og fremst af þeim sökum, að þjóðfélagið hefir bú- ið í hajginn fyrir þá, — stofnað skólana og haldið þeim uppi, — og þar af leiðjr, að stúdentar hafa skyldum að gegna gagn- vart þjóðfélaginu, sem þeir öðrum þjóðhöfðingjum Norð- urlanda, fulltrúum erlendra ríkja o. s. frv. Fimmtiu flug- vélar tóku þátt í þessari hersýn- ingu. Bænir voru fluttar í kirkjum Stokkhólmsborgar og guði þakkað, að vinátta og samvinna er ríkjandi meðal allra Norður- landaþjóða. Helge Wedin. verða að vinna af alhug. Þjóð- hollur stúdent er hver sá, er þetta hlutverk skilur, en hinn hefir ekki verðskuldað mentun sína, sem beitir henni til niður- rifs, en ekki til uppbyggingar, selur sál sina fyrir málsverð og hyggur meira á að ota sinum tota, en vinna að almennings- heill. íslenskir stúdentar hafa alla jafna sýnt það, að þeir eru menn þjóðhollir og þjóðlegir. Þeir hafa skipað sér i brjóst- fylkingu og rutt brautir, þótt björg hafi staðið i vegi. Þeir hafa kosið frekar að lifa við sult og seyru, en svikja föðurland sitt. Af þeim sökum hafa þeir of t hlotið önnur örlög en á hefði verið kosið, — og blóðfórnir ís- lenskra stúdenta í þágu föður- landsins eru fleiri en svo, að þeim hafi verið haldið til haga. Á síðari árum hefir gætt nokkurrar andúðar í garð stú- dentanna, — hinna „langskóla- gengnu"1 manna, og myrkfælnin við sérfræðina hefir ágerst svo, að sérfræðin hefir orðið að víkja úr öndvegi fyrir fáfræð- inni. En hverjum hlut er mark- aður staður og skyndileg upp- hefði veit á skyndilega niður- lægingu. Sagnir herma, að drotning ein íNorvegi hafi eign- ast tvíbura i fjarveru konungs. Þeir voru all-ófríðir ásýndumog kaus drotningin ambáttarson í þeirra stað og tjáði konungi, að hans sonur væri. Fór svo fram um hrið, að ambáttarsonurinn sat að hásætinu, en hinir bjuggu við þröngan kost. Þessu undu þeir ekki og eitt sinn hrundu þeir ambáttarsyninum úr há- sætinu, en settust í það sjálfir og komst þá upp hvert faðernið var. Siðan fluttust þessir bræð- ur upp til íslands og þóttu göf- ugastir íslenskra landnáms- manna. Þótt sérfræðin þyki svört og ill nú á dögum, en bleik fáfræð- in skipi nú á dögum hennar sess, verður þó altaf hið sama uppi á teninginum, að sérfræð- in og samviskusemin heimta sinn sess, en þykja að lokum göfugastar og gæfuríkastar til langframa. Stúdentamótið á Þing- völlum hðfst 1 morgun Þingvöllum i dag. Nokkuru fyrir klukkan 9 í morgun söfnuðust stúdentar saman við Austurvöll og var lagt af stað til Þingvalla kl. 9 og gekk ferðin f jótt og vel aust- ur. Mótið var sett af Sigurði Óla- syni lögfræðingi, formanni Stú- dentafélags Rvikur, ld. 11, með ræðu. Að henni lokinni var svmgið af miklum krafti hinn alkunni stúdentasöngur „Sjung om studentens lyckliga dar". Fundarforseti var kosinn dr. Alexander Jóhannesson prófess- or, en varaforseti Sigurður Óla- son, ritarar Lárus Blöndal og Sigurður Grímsson. Förseti ávarpaði stúdentana með snjallri ræðu,þar sem hann gerði grein fyrir því, að aðal- tilgangurinn me'ð mótinu væri sá, að ræða hagsmunamál stú- denta og gera sér grein fyrir þeim. Aðaleinkunnarorð stú- denta mætti vera „Alt fyrir Is- land" og barátta þeirra mótað- ist þvi af baráttunni fyrir föð- urlandið, en ekki eiginhags- munabaráttu. Þar næst flutti Sig. Eggerz bæjarfógeti ræðu fyrir minni íslands og talaði aðallega um sjálfstæðisbaráttuna og réttind- in, sem þjóðin öðlaðist 1. des. 1918. Þá flutti /Ólafur prófessor Láusson erindi um hagsmuna- mál stúdenta og dr. Alexander Jóhannesson erindi um framtíð háskólans. Þegar eru mættir á þriðja hundrað stúdentar, en fleiri munu streyma að eftir hádegið. Yngsti stúdentinn, sem tekur þátt í mótinu, er 16 ára, en sá elsti 87 ára. IÞROTTIR ENGEYJARSUNDI FRESTAÐ. Þrír K. R.-ingar, Pétur Eiriks- son, Haukur Einarsson og Guð- jón Guðlaugsson, ætluðu í dag að þreyta sund úr Engey að steinbryggjunni. Átti sundið að vera handicap-sund, það er að segja Haukur og Guð- jón byrja 10 mín. á undan Pétri. Synda þeir bringusund, en Pétur skriðsund. Jón Pálsson og Björgvin Magnússon áttu að hafa eftirlit með kepninni, sem átti að hef j- ast kl. 6. Vegna óhagstæðs veð- ursv ar sundinu frestað um tíma. SKIPUN URVALSLIDSINS, sem keppir við Þjóðverjana. K. R. R. ákvað á fundi í gær skipun úrvalsliðisins, sem á að keppa við Þjóðverjana í sumar. Liðið verður ekki alveg hið sama í báðum leikunum, sem háðir verða. I fyrra liðinu eru þessir mer\n (talið frá markverði) :Hermann (Valur), Sigurjón (K. R.),,Ólaf- ur (Fram), Hrólfur (Valur), Björgvin Schram (K. R.), Jó- hannes (Valur), Ellert (Valur), Högni (Fram), Þorsteinn (K. R.), Hans (K. R.) og Magnús (Valur). Síðara liðið er þannig skipað: Hermann (Valur), Sigurjón (K. R.), Fríniann (Valur), Hrólfur (Valur), Björgvin Schram (K. R.), Brandur (Víkingur), Ell- ert (Valur), Þorsteinn Ól. (Vík- ingur), BjörgvinB. (Vík.), Hans (K.R.), Jón Sigurðsson (Fram). Auk þess keppa Valur og Víkingur við Þjóðverjana. EVRÓPUKEPNI í SUNDI. Sundmeistaramót fyrir Ev- rópurikin verður háð í sumar í ágúst. Fer það fram í Wembley i Englandi. Er mikill viðbúnað- ur og langt síðan hann hóf st. Er alllangt síðan enska undirbún- ingsnefndin bauð íslendingum þátttöku í þessu móti. Hefir Sundráð Reykjavíkur unnið að því, að þessu boði verði tekið og helstu sundgarpar okkar verði sendir á mótið, en þeir eru, sem allir vita, i mikilli framför og hafa sett mörg ný met síðustu misseri. En ekkert þýðir Islendingum að bíða heima þar til þeir telja sig jafn- oka hinna færustu, heldur er sjálfsagt úr þessu að reyna sig sem mest við aðra og læra af þeim. Af þessu stóra og virðu- lega Evrópu-sundmóti verður afar mikið að læra, og ætti það að verða ekki lítil lyftistöng undir sundment okkar; en segja má, að sundaðferðir hafi verið nokkuð „fljótandi" undanfarin ár, ýmsar meiri- og minnihátt- ar breytingar gerðar af upp- finningamönnum á þessu sviði, breytingar sem sanna ágæti sitt í færri mínútum og færri sek- úndum. Slíkar nýjungar er golt að sundmenn og þjálfarar flytji sprikl-lifandi hingað heim, eftir að hafa kynnst þeim af eigin sjón iá sínum bestu keppnisár- um. Enda er almennur áhugi meðal sundmanna og sundvina fyrir för þessari. Iprðttamötinn frestað. Undirbúningsnefnd 17. júní- mótsins hélt fund í morgun kl. 11 og ákvað þá, að fresta öll- um kepnum í dag vegnalveðurs. Að öðru leyti var dagskráin, eins og Vísir skýrði frá í gær: Kl. 2: Gengið að leiði Jóns Sigurðssonar forseta. Forseti 1. S. I. Ben. G. Waa^ge, lagði blóm- sveig á leiðið. — Haraldur Guð- mundsson íhélt ræðu í útvarpið. 1 því veðri, sem nú er, er eng- in von um að hægt sé að ná góðum árangri og er því til einskis að láta kepnirnar fara fram. Dansleikur íþróttamanna verður í kvöld í Iðnó eins og auglýst hafði verið. Fið uhljðmleikar ungfrú Pearl Pálmason á vegum Tónlistarfélagsins í Gamla Bíó í fyrra dag voru á- nægjulegir. Eg býst við að eng- inn hafi orðið fyrir vonbrigð- um og óhætt sé að segja um ungfrúna, að hún hafi komið, séð og sigrað. Húh sigraði ekki í krafti þess, að hún væri orðin alveg fullkomínn snillingur, enda hafði hún látið blöðin hafa það ef tir sér, að hún væri í raun og veru ekkert annað en ném- ætti þó enn nokkuð eftir ólært, væri búinn að læra mikið, en ætti þó enn nokkuðe ftir ólært, og væri stolt af þvi að vera nú nemandi próf. Carl Flesch, hins heimsfræga fiðlusnillings. Eg býst við að flestir hafi litið á ungfrúna i þessu ljósi og ekki búist við meiru en maður á að venjast af efnilegum nemend- um. Eg leit á prógramið og sá þar meðal annars Konsert i d- dúr eftir Paganani, en í þetta verk hefir höfundurínn skrifað niður hinar þyngstu teknisku þrautir. „Hún ætlar að sýna okkur, hve mikið hún getur", hugsaði eg, því eg veit að tón- fer annað kvöld (18. jám$ vestur og norður. \ Aukahöfn: Stykkishólmnr f suðurleið. Farseðlar óskast sóttir fyrir hádegi í dag. Dettifossg fer á mánudagskvöld, 20. júní, um Vestmannaeyjar, til Grims- by og Hamborgar. Farseðlar óskast sóttir fyria? hádegi á mánudag. \ listarnemendur einblína altaf á tæknina, en það er þeirra dag- lega brauð að reyna að ávínna sér hana. En svo fór hún aS spila, fyrst La Folia eftir Coiv elli og síðan sónötu í c-moll eft- ir Beethoven, og eftir því semt eg hlustaði lengur, fann eg a® það var meira en tæknirr, sem vakti fyrir ungfrúnni, það \&x einnig stíllinn og músikin. Pag- anini-konsertinn er mælikvarSi á það, hve mikla leikní tmgfríi- in hefir þegar tileinkað sér, og Beethovenssónatan og fl. lög sýndu, að hún hefir þegar feng- ið mikinn músíkalskan þrosfca. Það er ekkert tiltökumál, þótt ungfrúnni hafi skeikað stund- um í jafn þungum verkum, t dL vildi tónhæfnin stundum bregð- ast, og ekki er hægt að segja a<& hún hafi fyllilega á valdi síma þá kaflana, sem þyngstir voru, og smámistök áttu sér staö* eín- staka sinnum (t. d. í Iagími eft- ir Sarasate), en slikt kemurfyr- ir á bestu bæjum. En eitf er víst, að eftir þessari fyrstö kynningu af fiðluleik ungfrúar- innar, er ekki ástæða til ánnars. en að ætla að hún eigi íyrir sér glæsilega framtið. Pearl Piálmason er vesíur- islensk, báðir foreldrarnir era íslenskir og er faðir hennar bróðir Ingvars Pálmasonar' al- þingismanns. Árni Kristjánsson píanóIeiK- ari annaðist undirleikinn af sinni alkunnu snild og var hans hlutverk mikið, ekki síst f Beethovenssónötunni. Hrrsfyllir var og viðtökmr ágætar. B. A. aðeins Loftu^; LEYNDARMÁL 3 HERTOGAFRÚARINNAR aður og aðlaðandi og er eg sá hann fást við slíkt af svo miklum áhuga sem reynd bar vitni, spurði eg sjálfan mig: „Er hann að leiða huga sinn frá öðru verra en þessu ? Er hann á flótta undan ömurlegum hugleiðingum?" Og þá var það stundum, er eg hugsaði á þessa leið og horfði á hann rannsakandi augum sem hann óttaðist að upp um sig kæmist — leyndarmálið, sem eg var að reyna að geta mér til um, og hann fór að gera að gamni sinu og virtist vera kærulaus, ábyrgðarlaus og glaðvær. Þetta kvöld var hann i þungu skapi. Og hvernig hefði öðru vísi átt að vera? Það var ekki lítill ábyrgðarhluti að flytja heilan herdeildarflokk — tvö hundruð og fimtíu menn — á nýjar vígstöðvar. Auk þess gat hann hafa fengið fyrirskipanir, sem eg vissi ekkert um. „Hvað erum við komnir langt?" spurði hann. „Við eigum tíu mínútur eftir til aðalstöðvar herdeildarinnar". Eg lækkaði röddina og sagði: „Er nokkuð i bígerð?" „Eg hygg, að einum flokki herdeildarinnar verði falið eitthvert sérstakt hlutverk. En röðin er ekki komin að okkur. Auk þess ætla eg að halda kyrru fyrir í aðalstöðinni stundarkorn. Þú getur annast herflokkaskiftin lán mín. Eg kem stundarf jórðungi síðar með fyi-irskipan- irnar." Blanco-Sablon var sannarlega ðmurlegur staður. Öðrum megin við gilskorninginn var skógurinn, sundur tættur af sprengikúlum og fallbyssukúlum, skuggaleg rjóður og djúpar holur, en beint fram undan vegur, sem trjábolir höfðu verið feldir yfir í varnar skyni — en veg- ur þessi lá til þorpsins er var i tæplega kíló- meters f jarlægð — og var það í höndum óvin- aima. Hermennirnir, sem til þessa höfðu gengið þögulir, gátu ekki þagað lengur. „Herra trúr", sagði einn skjótlega. „Hvílík vistarvera — hvílík sælunnar paradís! Altaf þurfum við að lenda i slíkum holum." „Þögn!" Það gengur fljótt fyrir sig að skifta um her- flokka — næstum eins og þegar skift er um félaga í hópdansi. Flokksforinginn og aðrir for- ingjar skifta um hlutverk við menn sömu tign- ar, hið sama gera undirforingjar og korpórálar. Og nú fóru þessi skifti fram —¦ mjög hljóðlega vitanlega — á tæpum fimm mínútum — ella hefði stórskotalið óvinanna beint skeytum sín- um að okkur, því að við vorum — helmingur okkar — á bersvæði — með þeim afleiðingum, að þeir hefði skilið okkur eftir flesta dauða eða verr en dauða í aurnum. En alt af er það svo, að nýi flokkurinn, sá, sem leysir hinn af, er þögull, alvarlegri, og það er erfiðara að halda þeim, sem fer til hvildar- stöðva aftan við víglínuna i skefjum — þeir eru kátari, ræðnari, af tilhugsuninni um að geta hvílst öruggir dálítinn tíma. Og þeir gátu ekki stilt sig um að fara að gefa okkur ráðleggingar. „Gefðu nánar gætur að þessum stað þarna — þar er skotsmuga og þnár náungi á verði. Eg hefi skotið á hann þrivegis í dag og hann hygg- ur á hefndir." „Þögn!" Vissulega var þetta helstöð versta — tólf menn þurfti að velja þegar til þess að hafa á fasta varðstöðum — og svo varðmenn á ferK. Strákunum mínum mundi ekki verða svefn^- samt á þessum stað. „Verið þið sælir," sagði formgi þeirra, sens fóru. „Verið þið sælir, þökk fyrir aðstoðina." Þeir lögðu af stað — og brátt heyrðist ekM lengur fótatak þeirra. Það var sannanrlega timi til kominn. Því a@ tunglið bleika var að koma i Ijós. Það mínti á skip, sem vaggast á gmum öldum á skýjuSum himninum. Tunglið lýsti upp hið auBnarlega, eyðilega land, þar sem trén voru rifin upp mell rótum eða brotin af skothríð eða jarðvegiminB hafði verið umturnað svo af skothriðinni að.all- ir akrar voru huldir grjóti -— urð. Hermenn- irnir létu sem minst á sér bera — og héldu byss- unum lágt, svo að ekki glampaði á byssusting- ina. Fyrir aftan okkur voru eins og smáhaugar — sumir með einföldum trékrossi á. Það voru grafir þeirra, sem fallið höfðu á þessum stað. Hermennirnir höfðu ekki teki^ effir þeim — og mér þótti vænt um það. Þaff var heppilegra, að þeir sæi þær ekki fyrr em

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.