Vísir - 07.07.1950, Blaðsíða 7

Blai.se fannst hann líkjast veiðiketti, sém liefði gleypt
fugl, Þetla gat auðvitað verið venjulegt háttalag feitra og
heimskra manna, en það gátu einnig verið mannasiðir
ruddans, er hlakkaði yfir vafasamri fyndni, sem Blaise
gat ekki að gert að hann hélt að snerti liann sjálfan. Grun-
semdir hans voru að nálgast ákveðna vissu.
Hann fór að leggja saman tvo og tvo. Ef liertoginn af
Savoy víeri ákveðinn í að vernda Russellsystkinin, á livcfn
liátt væri ]iað eðlilegast? Svarið lá ljóst fyrir. Koma í veg
fyrir að þeim yrði veitt eftirför af nokkrum mahna de
Surcys og koma -einnig’ í veg fvrir að markgreifinn gæti
komið boðum um för jieirra til Frakldands. En, væri þetta
tilfellið, livers vegna hafði honum þá verið leyft að fara
um borgarhliðið? Hér um bil undir eins, var honum ljóst
hvers kyns var. Það myndi liafa verið litið á það sem
fjandsamlega ráðstöfun að handtaka opinberlega einn af
sendiboðum de Yaulx niarkgreifa og hinn kæni liertogi
kærði sig ekki Um að komast í l'jandskap við Frakka. En
sendiboðana var hægt að tefja með leynd einhversstaðar
á þjóðveginum til tlæmis í de l’Éeíuse skarðinu, þar sem
setulið hertogans gætti þröngs vegar. Fyrirskipun tit fvr-
irliðans þar, og.engum grunsömum Frakka vrði hleypt
fram hjá fyrr en Russellfólkið var komið svo langt, að
það væri úr allri hættu. De Surcy myndi ekkert um þetta
vita strax og síðar væri allt'af hægt að finna einhverjar
afsakanir.
Þegar liann fór nú afur að ÍuigSa um atburðina við borg-
arhliðið skildi Blaise bvernig í öllu lá. Hann skildi líka
niðurbælda ánægjú samfylgdarmanns síns, því unx leið
og hann flutti fyrirskipun hertogans fór hann með förn-
ardýr sitt beint í gildrua og var það ekki að undra að hon-
urn væri skemmt.
Auðvitað var þella aðeijis liugmynd ennþá. Nú valt allt
á því að sanna liana.
,,IIeri'a,“ sagði Blaise, er þeii* hægðu á ferðinni lil þess
að lofa héstunum að kasta mæðinni, „þér virtust í vafa
um að eg kæmist til Chatilldfi cða Nanlua i kvöld. Er það
elcki rétt ?“
Hörkuleg augu mannsins litu spyrjandi á hann. „Þér
hafið alveg rétt fyrir vður, heiTa. Eg er ekki í neinum vafa
um að þér komist á leiðarenda. Það er að segja, ef ekk-
ert ólxapp kemur fvrir. Því, sjáið þér til, eftir þvísem lengra
er haldið gela fleiri óhöpp komið fyrir. Þegar þér athugið
fjöllin, sem blasa við okkur, og lxann bandaði liendi til
Alpafjalla, „og leiðina sem þér verðið að fai'a yfir Granda
Crédo, sem er í nærri fimm þúsund metra liæð, er þá
nokkur furða að manni geti komið til lnigar að þér kom-
ist ekki jafn langt og þér haldið í kvöld? Það var það, senx
eg átli við. Þér skuluð þó ekki láta hugfallast.“
Blaise svaraði þurrlega: „Þér hafið sannarlega í'étt fyrir
4 i A

yður ! Líf okkar er i hendl guðs.
iigþhaiggfr f
Eg' þaldta yður fju ir aði
Eklcert að þakka,“. svaraði reiðmaðúr'iiíh lxáðslégá. ý v
„í landi minu,“ hélt Blaise áfx'gm, „eru til nxenn seni
eru forsjáir — ]>að er liægt að kalla það hughoð. Þeir gejá*
sagt fyrir um óoi'ðna hluti, fixma á sér hættur. Eg befi
fengið brot af Jiessai’i gáfu.“
„Einnxitt?"
„Já, heiTa. Og eg liefi liugboð um að það eigi ekki fyrir
mér að liggja að komast til Chatillon í kvöld, eins og þér
gátuð yður til. Einkennileg tilfinning.“
Eitt augnablik hvarf spottið af andhti mannsins fyrir
kænviti'i eftirtekt. Var fórnardýrið fai'ið að grxina eitthvað?
En þar sexn Blaise var bæði falslaus og trúgjam á svipinn
var gildran of freistanch fyrir grófan hugsunarhátt her-
mannsins. Hæðnissvipurinn bi-eidcUst aflur yfir aridlit
lians og hann dró cljúpt andann.
„Þetta er sajillarlega einkennilegt, lierra, ]xað skal eg
bölva mér upp á.“
„Hvað er það sem cr einkemiilegt?“
„Sjáið þér Ul eg hefi nefnilega þessa gáfu lika. Stund-
um heltekur Jjessi fyi'irboði mig, eins og þyngsli í magan-
um. Og i dag, þegar eg lnxgsa til ferðar yðax’, er eg mjög
uggaiidi um hana. Nei, liei'ra, þér komist aldrei til ChatiU-
ton, og þaðan af síður til Nautua.“
„Hver fjái'inn!“ muldi'aði Blaise og varð rnjög foi'vit-
inn. „Og er hugboð yðar svo stei'kt að þér gætuð sagt nxér
hvað koiiia mixni fyrir mig og hvar eg muni vei'ða í nótt ?‘‘
Manninum var augsýnilega mjög skemmt með sjálfum
sér, þótl svipbrigði sæust ekki á andUtinu. „Heri'a minn,
það get eg ómögulega sagt yður. Ef þér viljið þiggja gott
ráð, þá ættuð þér að koma með mér til de rÉcluse vii'kis-
ins. Þér skuluð sanna til að mennirnir í setuliðinu þar eru
einhvei'jir þeir allra fjörugustu i Savov. Og þér skuluð
ti úa mér, að höfuðsmaður þeirra mun taka vel á írióti
yður, já mjög vel.“ Það bi'áð fvrir bi'osi á ancUiti lians, er
liann sagði þetta, en það hvarf jafn liarðan. „Það er gagns-
laust að ætla sér að spyrna á móti bi'oddunum og þar sem
við höfuin báðir þenna sama óljósa grun. Hvað segir þér
X’nx þctta?“ ^
Samsærið varð nú allt í einu gegnsætt eins og lindai-
vatn, en Blaise gei'ði samt lokaUli'aunina. Ef liann gæti
aðeins gabbað fantinn til þess að sýna liið sánna hrigarfar
sitt, hafa x hótununx eða geraj eitllivað, sem gæfi tilefni til
jjcss að drepa liann! .... Þvi ]xað varð ekki komisl lijá
þvi að clrepa hann. Fyriiskipunin, sem liann liafði með-
fei'ðis, nxátti ekki komast lil dc rÉcluse-virkisins. Ef þau
bærust þangað, nxyndi hvorki BÍaise, Pierre de la Barre
né sendiboðinn lil konungsins i Lyon konxast leiðar sinna.
Öll i’áðagerðin gegn Boui'bon, sem svo mikið var undir
komið, myndi fai'a út um þúfur.
Þjóðvegui'imx var nú alveg mannlaus og greniskógur
fjallshlíðai’innar nálgaðist c)ðum. Svalur blær fjallaloftsins
tók nú við af röku lofti láglendisins. Yið og við, allfjærri
og langt fyrir ofan, sást kii'kjuturninn í Collanges. Þaðan
voru ekki meira en (j milur til vii'kisins. Blaise vissi, að
liann yrði að hefjast lianda eins fljótt og unnt var. Á hverri
stundu niátti búast við ferðamönnum á veginum og þá
væri tækifærið glatað.
Fjárlægur kirkjuturninn gaf honunx góða hugnxynd. Fi'á
Collanges lá vegur til noi'ðurs til Gex, og liafði hann lxeyrt,
að þaðan væi'i aftur hægt að komast yfir fjöllin til Saint-
Claude og síðan til Nantua. Þessi leið var þó fyrir liann
hrein fásinna, þar sem hún var þrisvar sinnum lengx i. En
RAUPHÖLLIN
:ét' miðstS8' verSbréfavið-
skiptanna. — Simi 1710.
*
WHWVERZLUN
HAFNARSTRÆTI.4 ^
IZmHaNSá
Ls. „Selfoss"
fer héðan þriðjudaginn 11,
júlí til Vestur- og Noi’ður-.
landsins.
Viðkomustaðir:
Patreksfjörður
Isafjörður
Sauðárkrókur *[
Siglufjörður í
Dalvík r'
Akui-eyri *!
, Húsavík.
H.f. Eimskipafélag lslands
Vatnsþéttir
lampar
YÉLA- OG
RAFTÆKJAVERZLUNIN
Ti’yggvag. 23. Sími 81279.
Nýkomnir stakir
undirkjólar
VERZl-
Kaupum
og tökum í umboðssölu
gull- og silfurmuni.
Verzl.
Jóns Hermannssonar
& Co.
Laúgavegi 30. Sími 2854.
£ R. Bumu$kh — TAR AN — 6ió
iíT-f/
„Húii lxefir fallið í órnegin", sagði
Gi'idley. „Nú verðuin við að fá súrefni,
og það strax“.
„750 km.“ tautaði Tarzan. „Betur
vœri, að Pcrry vœri með okkur", sagði
ch'. Franklin.
„800 km, á klukkiistund", sagði Tar-
zan, „Pcrry hafði á röngu að standa“.
Tarzan var nærri liniginn i úvit, ea
i'cyndi sámt að skrúfa fi’á súrefnis-
krananunx. i