Vísir - 06.08.1952, Blaðsíða 7

Vísir - 06.08.1952, Blaðsíða 7
JMiðvikudaginnfi., ágúst 1952 TtS I B MARTHA ALBRAND vr*& ...... i Hún unni honum einum. Becker lýsti upp andilt hans og skoðaði hann gaumgæfilega: . „Helvízkur hundurinn, þú hefir leikið illa á mig. En hvernig þú fórst að því ér mér ráðgáta. Eg hefi gætt þín eins og sjá- aldurs auga míns, og samt —" Rodasky var farinn að froðufella. „Fyrst þú endilega vildir drepast hefðirðu átt að geta gert þetta hreinlega. Mér hefði sannast að segja verið nautn að því að hleypa skoti úr byssu minni í höfuð þér. Ef þú hefðir barizt breinlega við mig, svínið þitt, í stað.þess að stelast svona aftan að mér —" „Vatn, vatn —" ,. Becker hristi höfuðið. „Nei, nei, karl minn, ekki veit eg, nema það fari alveg með þig, ef þú fæfð Vatn, því að ekki veit eg hvað þú hefir í þig látið. Það gæti drepið þig — og svo sannarlega skaltu fá að lifa, til þéss.að eg geti endurgoldið þér .bellibragðið." .1 Og Becker fórtil móts við annan varðmann, sem hann sendi eftir lækninum. .... . (Einhver beygði sig yfir hann. Svöl hönd var lögð á enni hans og skýldi svo augum hans gegn birtunni. Paul, auðvitað hlaut það að vera Paul. Það gæti enginn annar verið. Hann lá grafkyrr. Hann var alveg viss um, að eftir dálitla stund mundi Paul segja við hann, að hann skyldi engar áhyggjur hafa, þetta væri allt í lagi. „Eg vildi, að þú færir á undan mér. Þú mátt engan tíma missa. Eg kem á eftir og næ þér," hvíslaði hann, en Paul svaraði engu. En hvað það var honum líkt að svara engu strax. „Farðu,. eg verð þér til tafar, komdu þér af stað, eða lögreglan tekur okkur alla," bað hann. —rEkkert svar, nema hin svala hönd þrýsti sem snöggvast að gagnaugum hans. Það var eins og honum væri gefið til kynna vjðþessa snert- ingu, að einhver væri þátttakandi í því með honum, sem hann varð að þola. Hann hlaut að hafa sofnað rét sem snöggvast, en ekki lengi, því að þegar hann vaknaði voru þeir enn allir þarna, úti í fjar lægastá hörninu í rústunum fjallháu. Þegar hann hreyfði sig fann hann sér til mikillar undrunar, að hann hvíldi á mjúkri dýnu og lök höfðu verið breidd yfir hann. Hvar höfðU þeir getað stolið rúmi handa honum? Rúmi, með svaefli, dýnu oglökum? Og á litlu borði við rúm hans var mergð glasa — þetta borð hafði ekki verið þarna. En það var komið þarna allt í einu.Lyfjaglös —hvar skyldu þeir hafa náð í þau — þar sem ekki var éinu sinni hægt að ná í höfuðverks- pillur, án þess að hafa lyfseðil upp á það? Bölvaðir as'narnir, að fara að brjótast inn í apótek, og lögreglan á hæíum þéirra. -»>¦ Augu hans fylltust allt í éinu tárum og hann sneri höfðinu til hinnar hliðarinhar. Þarna var ófn. Hann hafði ekki séð" ofn árum saman. Þetta v&r gríðarstór ofn og það, sem var enn furðulegra var, að það logáði eldur í honum. Hánn reis upp við dogg ög allt í einu og grénjaði: „Þið áttuð ekki að kveikja .upp í ofninum, asnarhir ykkar. Þeir sjá ;reykinn óg finna okkur." Og Paul sneri sér við. En það var þá ekki Paul, heldur maður með hornspangagleraugu, klæddur hvítum sloppi. „Þér gérðUð oss sannarlega erfitt fyrir," sagði maðurinn í hvíta sloppnum. „Þér hafið þjáðst mikið. Þér æptuð þangað til við vorum búnir að dæla yður fullan af morfíni." ":'©g állt í eihu var.'Gröte-'koniinn'fið rúminu. „Reynið að jafna yður, tRédasky," sagði hann. !;ýið förum ekki fram á annáð — í bili." Sim vár máttfarnari en svo, að hann gæti svarað. Læknirinn og yfirfangavörðurinn fóru út. Sim lá hreyfingarlaus og hlust- að á fótatak varðmannsins, sem gekk fram og aftur í göngun- um fyrir utan. SAMKVÆMT reglunum höfðu fangamir rétt til þess að fá að vera á göngu Undir beru lofti hálfa klukkustund daglega. Eftir fimm daga var Sim orðinn svo hress, að hann fekk að fara út í garðinn, þegar enginn var þar, nema verðirnir við hliðið. Fangelsisgarðurinn var gríðar stór, sannast að segja nægilega stór til þess að nota mætti hann sem æfingavöll fjöl- menns herflokks, og ekki ólíklegt að einhver riddari fyrri tíma, er í kastalanum bjó, hafi einmitt notað hann til þeirra hluta. Fangelsisgarðurinn var næstum sporöskjulagaður og gosbrunn- ur í honum miðjum, en kastalinn byggður hringinn í kringum garðinn. Á, byggingunni voru tveir turnar; vissi annar til norð- alann og legu hans heyrði hann kaliað til sín, en er hann sneri urs, en hinn til suðurs. Þegar Sim var að virða fyrir sér kast- sér við, sá hann yfirfangavörðinn. Hann hafði ekki rætt við Grote síðan daginn eftir að hann raknaði við, éftir. hina mis- heppnuðu tilraun til þess að fyrirfara sér með rottueitri. „Komið með mér," sagði Grote og gekk á undan yfir garð- inn að litlum dyrum á veggnum. Sim þótti furðulegt, að dyrnár skyldu vera ólæstar. En þegar, er hann hafði gengið í gegnum þær skildist honum, að það var ónaUðsynlegt. Honum fannst í, svip sem hann væri að ganga, beint út í loftið, svo óvænt kom það honum sem fyrir augun bar. Dyrnar lágu áð klettasillu, en göng voru höggvin þarna í bergið, og mittishár, grár steinveggur fyrir framan, og ef gægzt var niður, að bergveggurinn niður að rótum mundi mörg hundruð feta hár. ,/Mér þykir tilbreytni í því að koma hingað endfum og eins," sagði Grote, eins og hann væri að rabba við kunningja sinn um daginn ög veginn. ,-,Einkanlega þegar blástur er — það hefir góð áhrif á mann að láta fjallagoluna leika um vangann.'.' ¦Hann benti á fjallgarðinn í fjarska. Yfh tindunum var eins og belti mjallarhvítra skýja. „Frá engu hinna fangelsanna er annað eins útsýni og hér. „Lítið á þessi ský, Rodasky." DuSrænat frásagnir Beínagrind aft Skorra- stað. og biðja um fyrirgefningu fyrir mína hönd. Ef þú gerir þetta mun allt fara vel og þú vefður gæfumaðUr." Síðan þótti vinnumanni hann. vísa sér á leiðið. Játar hann þá þessu og vaknað þegar. Fer hann nú út í kirkjugarð og á það leiði, sem vbfan vísaði hon- um á. Kallar hann þar hátt naf n hinnar látnu ög segir: „Hattn Guðmundur sonur þinn beiðist fyrifgefníngar á misgefð sinní." Þá er svarað niðri á leiðinti: ,„Það er allt kvitt fyrir guðs skuld og þótt fyrr hefði verið." Vinnumaður fór í kifkj'u og : skilaði þessu til beinagfindar- innar og fór svo inn. Þegar komið var í kirkju um morgun- ihn sást eigi eftir nema fáein duftkorn. Svo er mælt, áð í skrifum kirkjunnar fyndust nöfn þessara mæðgina Og Vafð þá miss'ætti þeirra uppvíst. — VinnumaðUr ' þessi þótti síðár 'lángefinn. — (Þjs. SS). Elín áð'Læk, Hvorugur mælti orð um stund. Þegar sém Sveinn EMksson ,;Ménn segja, að Felseck sé „gamaldags". O-jæja, það gamla frá Hlíð hélt Ása í Skaftártungu hefir sína kosti, og ekki hefir kastalinn verið. í notkun. lengi. I í Skaftafellssýslu, bjó ekkja sú En þegar öll fangelsi voru yfirfull, minntist rikisstjórnin þessa'ag Teygingalæk á Brunasandi staðar ógfyrirskipanif vofu géfnar um að breytaðllu innan-| a Síðu, sem Elín hét, gohiul og húss í samræmi við nútíma kföfur um fangelsi. Og það hefir mikilsvift vinkona séra Svéins. verið gert, að svo miklu leyti sem það er hægt. Það er þól ¦ Eihu sinni segir hún Við hann, meira vert um hitt, áð miðað hefir verið að því, að menn yrðu ag biðjihann að láta sér eigi hér fyfir bætandi áhfifum. Og eg vona, að sú, verði yðar reynsla." Hann tók af sér hattinn allt í einu og klemmdi hann undir' hana, því að engum væri heitið handleggnum. Ög vindurinn feykti til hársti-ýi.hans; Það var langlífi.'Hún ságði þó svo verða. rautt. Sim veitti því að sjálfsögðu athygli .og.svip komst ekki að önnur hugsun en þéssi: „Hann er raiíðhærður — rauðhærður — rauðhærður — eins og Red, gamlifélagmn mihn." 'Það vaf einkennilegt tóm í huganum. "Af því að honum hafði' Eiín. misheppnazt sjálfsmorðstilraUnin leið honum sem hann hefði 3>a háfði séfa Bjarni Þófar- bregðast það, að jarðsyngja sig. Hann kvað óvíst, að hann lifði Prestur lofaði að verða við bæn hennar, ef hann lifði lenguf, og skildu þau svo. Nokkru síðar dó orðið fyrir svikum- Svikinh — ékki út í dauðann, heldur út í lífið, þar sem ekkert var, lengur, sem átti neitt aðdrátt^rafl fyrir hann. Nú vaf verið að tengja haiin einhverjum böndum' við lífið —- og hann hafði ætlað sér að slíta sundur þau bönd,; sem enn tengdu hann við það. Og þó gat hann enga framtíð átt, Samt varð haim að horfast í augu við raunverúleikann. „Mér þykir leitt," sagði hann loks, „að eg skyldi verða valdUr að svo miklum erfiðleikum." Gröte hallaði sér að virkisveggnum, án þess að horfa á Sim eða svara honum nokkru þegar, en benti honum að koma nær. Gerði Sim það og stóðu þeir nú nálægt hvor öðrum. Eins og Grote hallaði hann sér að veggnum og eins horfði hanh um insson hlotið kallið, en.þau Elín orðið litlir vinir Óskaði hún þess því éigi í Íífinu, að hann mælti eftir sig. Daginn áður-en jarða átti Éiíhu gerði nær al- ófært kafalds hríðarveður, svo að klefki sýndist eigi viðlit áð fara austur álla Síðu að Prests- bakka, hve feginn sem hann viidi efna orð sín. Hann treýsti sér þó eigi og var kyrr. í býtið jarðaffarardagmn vakhar séra (£• BuMMfkéi TARZAN im Tarzan skreið út um glugganii og bjó sig undir að stinga sér í hylinn. Samtímis þessu var Paige kominn út á bfún, og nú var eftir að hfinda honum fram af. Tarzan beið ekki böðanna, heldur stakk sér þarna úr háa lofti öfan í hylinn. Hánn kom niður fétt við gin krókódílsins, sém snéri sér að hon- um, én lét Paíge eiga sig. ... ' , .t

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.