Vísir - 19.11.1953, Síða 7

Fimjntudaginn 19. nóvember 1953.
VÍSIR

„Kannske þau hafi skroppið óvart yfir varir mér,’“ sagði hún.
Nú stóð Pioche uþp og mælti:
„Eg vona, vinir mínir, að yður verði til óblándirsnar ánægju
það, sem eg hefi uridirbúið yður til skemmtúnar. Eigum við
að ganga í setustofuna og hlýða þar klukkustund eða svo á
fagra tónlist?“
Gestirnir iögðu nú leið sína inn í setustofuna, sem var spor-
öskjulöguð, og í hvívetna hin skrautlegasta. Og þaf var ieikið
á. hljóðfæri og sungið öllum til ánægju, enda var þarna um að
ræða hið bezta, sein San Francisco hafði upp á að fojóða.
Og loks rann upp sú stúnd, er hófið var á enda. Pioche
kvaddi hvern og einn gesta sinna með hándabandi og þakkaði
þeim komuna. Hann hélt drykklanga stund í hörid. Anneke óg
mælti:
„Koma yðar, ungfrú Villard, var mér óblandin ánægja. Eg
vona, að. eg eigi eftir að sjá yður oftar á heirnili mínu. .... Og
þú Juan......Maður gleymir oft hversu aðdráttarafl æskunnar
er mikið. Ungfrú ViIIard, fyrirgefið rosknum manni fyrir áð
segja, að fegurð og yndisþokki yðar hafi meiri töfraljóma en allt
annað hér í kvöld.“
Það fór eins og hlýr straumur um h@a alla við að heyra
Pioche slá henni slíka gullhamra. Hún þakkaði honum fögrum
orðum.
Pioche fýlgdi henni til dyra.
Juan gekk með henni að dyrunum á heimili hennar.
„Ungfrú Villard," sagði hann allt í einu. „Eg hefi áhyggjur
áf nokki-u, sem eg heyrði undir borðum í kvöld.“
„Hvað var það?“ flýtti hún sér að segja.
„Eg hefi augun hjá mér. Það var sagt eitthvað um demanta..
Og yður brá. Það var engu líkara en að þér væruð slegnar ótta,“
Hún svaraði ekki spurningunni beint.
„Góða nótt, herra Parnell, þakka yður fyrir í kvöld.“
Haim brosti og var hæðnivóttur í brosinu.
„Það er undanfærslubragur á kveðjuorðum. yðar,“ sagði hann.
„Góða nótt, ungfrú Villard.“
Hann var mjög hugsi á svip, er harin hafði snúið baki við foenni
og gekk að vagninu.
„Stúlkan var óttaslegin,“ sagði hann. „Hvers vegna brá henrii
svo mjög, er minnzt var á demanta?“
SNEMMA næsta iriorguns var komið méð stóran blómvönd
frá Juan Pamell. Hephzibah kom blómunum fyrir í vasa og. var
með sinn venjulega ólundar- og nöldurssvip.
Anneke mislíkaði, að Juan þessi virtist ætla að fara að ganga
á efti henni. Hún taldi ekki, að kunningsskapur við unga menn
líka Juan Pamell gæti orðið til framdráttar áformum hennar.
„Eg vona, að herra Parnell verði ekki til trafala og leiðinda,"
sagði hún.
„Eftu smeyk um það?“ spurði Hephzibah stuttlegs.
'„Hann er ungur. Og ófýrirleitinn. Eg hefi andúð á honum.“
Hephzibáh sneri sér við og góndi á hana, og svaraði eins og
sveitakona í afskekktri sveit í Kentucky mundi hafa gert:
„Hann minnir á ungan, vel vaxinn fola. Og ætli hraustir piltar
séu ekki í eðli sínu eins og folar, sem rísa upp á afturlöppunum
og frisa, éf þeir sjá fallega hryssu. Við hverju öðru gaztu búist?“
,’Eg hlusta ekki á svona vitleysu,“ ságði Anneke og var ó-
verijúlega hvassmælt.
Héþhzibah glotti.
„Hann er prakkari," sagði hún og lét smella í fingrunum.
„Eg gef ekki grænan eyri fyrir fola, sem er ekki duglegur
hlaupari. Hann mundi þó gera það, sem hann gæti, ef hann væri
hart knúinn. Hann gæti komið þér í argasta skap og gert þér
marga skráveifu í hagaeða í hesthúsi, en kæmirðu hnakk á hann
hleypur hann meðan hann getur staðið á löppunum. Það fyrsta,
sem eg geri, þegar eg dæmi um hesta, er að horfa í augun á
þeim.“
„Og hvernig líst þér á augun í Parnell?"
„Það er fjör í þeim og ekkert illt. Hann gæti kastað af sér
manni, bara af prákkaraskap, en það væri óhætt að setja barn
á bak honum án þess að hafa áhyggjur af.“
„Hepsie, eg held, að þér lítist vel á hann?“
„Mér hvorki lízt vel né illa á hann. Eg er að meta hami, eins
og eg mundi meta hann, ef hann væri foli, og eg mundi heldur
velja mér faliegan, efnilega fola sem á margt til, en þrevetrung,
sem hefði unnið á tvennum eða þrennum veðreiðum. Það er að
segja, ef eg væri í því skapi, að braska.“
„Hann hefur mikið sjálfsálit," sagði Anneke.
„Að heyra þig segja þetta,“ sagði Hephzibah, „sem sjálf ert
hégómleg sem páfagaukur."
„Hégómleg — eg held ekki, Hepsie, að þú dæmir rétt þar.‘‘
„Þú ert álíka vil fær um að kveða upp dóm yfir sjálfri þér,“
nöldraði Hephzibah, „eins og „háðíugl" á grein, sein ámaimorgni
hagræðir skrautfjöðrum sínum — “
„F.g held, að þú ættir að snúa þér að húsverkunum, Hepsie,“
sagði Anneke.
— Það var um það bil klukkan 3 síðdegis, þegar dyrabjöllunni
var hríngt. Og Hepsie kom og tilkynnti, að Juan Pamell værí
kominn og annar ungur maður til og stúlka með þeim.
Anneke var.hugsi á svip um stund og hnyklaði brúnir, en loks
sagði hún:
„Bjóddu þeim inn, Hepsie,“ og stóð á fætur til þess að taka á
móti gestum sínum.
Juan Parnell vék sér lítið eitt til hliðar, til þess að unga stúlk-
an, sem með þeim var gæti gengið inn á undan, og svo hinn
pilturinn, sem var frekar féitlaginn, og góðlegur á svip.
„Ungfrú Villard," sagði Pamell, „eg hefi gerst svo djarfur,
að koma hingað með. urigfrú Nettleton og herra Brownlee. Eg
vona, að eg hafi ekki valið óhentugan tíma.“
„Nei, alls ekki,“ sagði Anneke kurteislega og vottaðl ekki fyrir
neinni afbo'ðissemi í rödd henrfer, í garð hinnar ungu konu, og
var það ef til vill vegna öryggis um eigið mat á eigin fegurð,
að henn fannst hún jafnan geta metið fegurð annarra kvenna
að verðleikum.
„Við dáðumst öll svo mjög að yður á Frönsku hátáðiimi,“ sagði
ungfrú Nettleton. „Sannast að segja bað eg herra Pamell, að
koma mér í kynni við yðúr.“
„Og auk þess,“ sagði herra Browlee, „eigmn við erindi að
reka.“
„Hvort sem þið eigið erindi að reka eða ekki, eruð þið vel-
komin.“
„Það má vel vera, að ungfrú Villard tali þvert um hug sinn,“
sagði Juan glottandi.
„Það gleður mig að minnsta kosti hjartanlega, að ungfrú
Nettleton og herra Brownlee koriiu.“
Brownlee hló eins og skólastrákur.
„Þar var stúlka, sem getur lagað -Juan til. Sá þarf á því að
halda.“
„Gefið svo vel að fá ykkur sæti,“ sagði Anneke. „Héphzibali
hefur bakað Kentucky-kex — viljið þér té eða kaffi, ungfrú
Nettleton?“
„En hvað þetta er gaman. Eg héfi aldréi bragðáð Kentucky-
kéx fyrr.“
Hún settist á stól og lét íara vel um sig.
„Mér er sagt, að þér ætlið að setjásf hér að fyrir fullt og allt.
k kvöldvökunni.
Umferðin var gífurleg. Mað-
ur stóð á götustétt og beið þess
að einhvern tíma yrði „lag“,
en bifreiðirnar streymdu enda-
laust eftir akbrautinni og var
á því ekkert lát. Eftir nokkra
stund tók maðurinn eftir því
að annar göngumaður stóð á
stéttinni andspænis honum.
Hann hrópaði þá yfir gotuna:
„Hvemig komust þér þarnw'
yfir um?“
Hinn bar báðar hendur að
munni sér og hrópaði: „Eg er
fæddur hérna megin“.
•
Konan er að sýna bónáa sin-
um nýjan hatt. „Hann kostaðí
ekki rieitt. Hann stóð í glugga
og var merktur með verðinu 20 •
ali. Síðan var það fært niður í
10 dah. Þá keypti eg hann fyrir
þessa 10 daU sem eg sparaði."
•
Tveir vinir úr sveitinni
bjuggu í sama gistihúsi í París.
Þá gerðist það að annar þéirra
var áð skemmta sér éinn og
kom dálítið seint heim í gisti-
htisið, en hinn beið hans í and-
dyririu.
„Hvar hefir þú vefið?“ spurði
sá, sem hafði beðið.
„Eg var á skemmtistað, sem
kaUast Moulin Rouge. Og þar
er nú kvenfólkið heldur létt-
klætt, lagsmaður.“
„Svei, þú ættir að skaminast
þín,“ sagði spyrjandinn heyksl-
aður. — Én eftir andartak baétti
hann við: „Hvar er annars þessi
skemmtistaður — og hvenæi
eru skemmtariirnar þar haldn-
ar?“ -
Qm Mmi
Kórfélag Páls ísólfssonar.
Fréttir úr Vísi fyrir 35 árum.
„Kórfélag Páls ísólfssonar end-
urtók hljómleika sína í dóm-
kirkjunni í gærkvöldi. Var
kirkjan nú troðfull af áheyr-
endum. f ráði er að endUrtaka
hljómleikana n. k. sunnudag.“
ÁUra meina bót.
Auglýsing úr Vísi frá sama
tíma. „Þið, sem þjáizt af blóð-
leysi, lystarleysi, máttleysi.
svefnleysi, taugaveiklun, höf-
uðverk, meltingarörðugleikuin
o.fl. notið blóðmeðahð „Éersól“.
sem öllum er ómissandi. —
Fæst í Laugavegs Apóteki.‘.‘.
f. d. SurmighA
„N’Kima hvað er áð“, sagði Tarz-
an rólegur og rvyndi að sefa hræðslu .
vinar síns. „H.vað er það s-?m-.tu'æÆii’ .
þig svo?“
,,Þao er ógu.rlegur íjandma'ður1',
sagði HKima. Hann ef að drepa
oklcur alla — og tekur marga til
fanga," Tafzan -
béíð ekki böðanna, héldur lagði af
stað í skyndi. „Komdu“, sagði Tárzan
„og fylgdu mér.“ Tarzan, konungur
frumskógarins
og litli apinn hröðuðu för siririi seín
mest þeir máttu til þess að reyna að
vinna bug á hinum hættulega óvin.