Vísir - 09.02.1956, Qupperneq 7

hann
tmdur Jean
'hreinskilinn
'hefur alía æ
t'revell — og ég 'elska íiaha ena. Ég
aí því á'ð ég -trúði jþessarí .iygasogu.
. trúað henni, þegar raaÖxúinn yðax
væri sönn; o:g Aiína bar ekM við að
>id fór ég aS efásl urn aS ságan vseri
Finóntudagirin 9. febrúar -}95ð.
VÍSIR
Hw4u afitur
tít míh!
46
dótOTÁ
E FTJ R
JENNIFER
AMES
Dirk eins og hún var Önnu. Brennandi hatur og beiskja til
hennar fór um hana eins og sinueldur. Anna hafði auðsjáanlega
notað sér tilefnið til að fá Dirk til að segja þetta, og það var
auðséð, að hann var hugfanginn af henni. Jæja, látum hann
bara halda áfram við hana, ef hann hefur nokkra ánægju af
heimskum tátum, eins og henni, hugsaði hún með sér. En hún
fann til þess um leið, að Anna var alls ekki heimsk.
Eftir að þau höfðu hætt að vera saman, Dirk og hún, hafði
tilvera hennar orðið stórum fábreytilegri. John Treveíl hafði j
jafnan gætur á konu sinni. Karlmennirnir, sem hún fékk að
vera með utan heimilis, voru svo saklausir, að henni hundleidd-
ust þeir. Eloise langaði alls ekki að verða fyrir óþægindum
sjálf, en mesta yndi hennar var að leika sér að eldinum. Cyril
Redwood, sem hafði etið miðdegisverð heima hjá henni um
kvöldið, var girnilegasti maðurinn, sem hún hafði hitt lengi.
Eftir borðhaldið hafði John sjálfur stungið upp á því, að Cyril
færi með Eloise út að dansa, og Eloise var auðvitað hrifin af
þeirri tillögu. Og svo hafði þetta stelpugægsni, Anna, eyðilagt
allt fyrir þeim!
Cyril sat í bílnum og var brúnaþungur. Það var einhver ólga
í honum og' hendurnar voru krepptar á hnjánum. Eloise fannst
hann ískyggilegur, þegar honum rann í skap. En því miður
hafði hún ekki tök á að koma honum í gott skap aftur.
„Hlustið þér á hvao ég segi, frú Treveil!“ sagði Cyril æstur
eftir nokkra þögn. ,,Ég vona að þér takið mér þaS ekki óstinnt
upp, að ég vík aö því sem ger'ðist í kvöld. En ég vil hafa allt á
því hreina.. Eins og stendur botna ég ekki í ftéinu. Hvað átti
Löekhart eigmlega víð, er hann sagði, að þér hefðu'ð leikið á
manninn yðar méð því að nefna Önnu i stað yðár sjálfrar?
Hefúr eitthvað verið rrlilli yðar og Lockharts?"
Eloise fölnaði og hú stamaði hún:
„Þéf háfið enga heimild til að spyrja svona spufmnga.'4
„Jú, víst hef ég það,“ svaraðí hann reiður. ??Það var þetta
sem óili því, 'að samband okkur Öxrnu slitnaði. Ég missti hana
.... út af ótal lygasögum....“ Hann sneri sér að Eloíse og
eldur brann úr augum hans er hann horfði á hana. Hún svaraði
ekkieinú orði. Svo.hélt hann.áfram: ,JLockbart sagði að Anna
og háhn heiðú aidrei hitst ijfrr en eftír að.... sagan fór að
gangá um.... viháttú ýðúf og hans. Er þetta xétt,- írú Trevell?'*
Nú varð þögn aftur.
„Hvaða' rétt hafið þéf iil að spyrja mig svona?'4
Eloise reyndi að sýnást róleg, en röddin ákáií.
„Réttí Hvað er að heýrá' þetta?“ Orðin hrutu út úí hohum.
„Ég els’kaði Önhu, frú Trévell
misti hana af því.að...
Hvernig gaí ég annað en trúa
fulivissaði rhig um að hún væri
neita henni sjáif? En í kvöld fóf
sönn, og nú verð ég að ganga_ úr skugga um
háttað, írú Trevell. Þér neýðist til að segja mér
„Ég..-.. ég véit ahs ékkert 'um þefta,“ stamaði
var hrædd því áð. svipurinn á Cyril vaf geigvænls
vissa yður um að é-g veit ékliert um þétta. Og
ég hefði gert eitthvað að gamni mínu á kostnað Önnu, get ég eltki
skilið að yður komi það neitt við! Það kemur engum við.“
Hún hækkaði róminn og skrækti eins og geggjuð manneskja.
Hún hafði misst stjórnina á sjálfri sér eftir viðskiptin við Dirk
í veitingasalnum. Taugarnar í henni voru í ólagi.
„Þetta mál kemur mér mjög mikið við,“ svaxaði hann æstur,
og þreif í öxlina á henni og fór að hrista hana ákaft, um leið
og hann las yfir henni. Hann hafði aldrei hagað sér þannig
gagnvar-t kvenmanni áðm', en nú vissi hann varla hvað hann
gerði. Það eitt vakti fyrir honum, að hann yrði að fá að vita
allan sannleikann —- hann varS að fá að vita allan sannleikann.
Það var honum meira virði en allt annað.
Þá var eins og eitthvað brysti í Eloise. Það setti að henni
óstjórnlegan grát.
„Hvernig á ég að fara að, þegar ég á afbrýðisaman mann eins
og John?“ kjökraði hún. „Hann hefur látið njósna um mig. Já
það er eins og ég segi, hann hefur látið spæjara njósna um
eiginkonu sína. Það var ekkert saknæmt í kunningskap okkur
Dirks, það var alls ekki eins og maðurinn minn hélt. Hann var
í þannig skapi að mér var ómögulegt að sefa hann, svo að ég
varð að hafa einhver ráð. Ég sagði honum að ég hefði farið til
Dirks til að tala við hann um Önnu. Það gat ekki verið henni
til neins misga þó að John héldi, að hún hefði átt vingott við
Dirk, og það gat ekki verið mér til miska heldur.... Ég skil
ekki , að ég hafi drýgt neina stórsynd. Það var ekki annað en
— saklaust gaman, eins og Dirk sagði í kvöld.“
Nú drukknuðu orðin í nýju táraflóði. Cyril horfði á hana
alveg forviða. Hann átti bágt. með að skilja, að hún væri með
öllum mjalla. Þessi manneskja hafði skílið hann frá Önnu —
það var engum vafa bundið — eyðilagt líf hans — og samt tal-
aði hún um þetta, eins og það væri „saklaust gaman.“
„Þér eruð vonandi ekki reiður mér?“ hixtaði hún vesaldar-
lega. „Þér hafið enga ástæðu til að vera reiður við mig?“
Þetta var svoddan fjarstæða að hann óskaði að hann gæti
hlegið. Hanr. langaði til að reka upp vitleysislegan tröllahlátur.
Hann mátti ekki reiðast henni þó að það væri henni að kenna
að hann hefði liðið sárari kvalir en honum fannst hann geta
þolað! Því að hann hafði kvalist mikið eftir að allt var brostið
milli hans og Önnu. Hann hafði hugsað um hana sí og æ. Stund-
um hafði hann elskað hana, stundum hatað hana, stundum
tignað hana, stundum áfellst hana. Hann hafði reynt að gléyma
henni með því að sökkva sér niður í starfið á skrifstofunni, en
haim hafði aldrei getað gleymt henni eitt augnablik. Honum
var sama um allt eftir að hann hafði .misst hana. Allt var svo
tómt og tilgangslaust, og nú sat konan, sem átti sök á þessu
öllu, þarna, og sagði að hann hefði enga ástæðu til að reiðast
sér! Það fór hrollur um Eloise þegar hún sjá drættina í and-
lítinu á honum. Skyldi hann fara til mannsins hemrar og
segja honuni alla söguna?
„Þér.... þér ætlið vonandi ekki að Ijóstra upp um mig?“
sagði hún biðjándi. „Þér ætlið vonandi ékki að segja John það
sem ég hef trúað yður fyrir í kvöíá? Þér megið ekki vera svo
-harðbrjósta. ... John gæti aldrei fyrirgefið mér,...“
Cyril sa-t enn í sínu horni og bærði ekki á sér. Hann
ekki fengið sig til að- segja orð við hana, Helst hefði
viljað opna bílinn og hlaupa á burt.. Hún var töfrandi fögur,
þessa stundina farnist honum hún 'beœiítiis Ijóv. Hann sá lúa-
léga sjálfselskusál -hennar undix fagra hjúþnum.
Áður en hann kvaddi -hana við dymar hjá henni, spurði
aftur í bæ-narrómi:
k kvöldvökunni.
Kvikmyndaleikarinn ReX
Harrison sagði eitt sinn við vin
sinn, þegar hann var að tala við
konu sína:
— Ef eg hefði ekki vitað, að
etta var rétta lconan, hefði eg
aldrei lrvænzt henni.
— En hvernig vissirðu, að
hún var rétta konan? spurði
vinurixm. ! - ts'
— Hún sagði það sjálf, sagði
Rex- . . ! thi.i 1
•
Frank Sinatra var eitt sinrí
að dásama hjónaband sitt og
Övu Gardner og átti ekki nógis
sterk orð til að lýsa hamingjis
þeirra.
— En eruð þið nú í raun og
veru svona hamingjusöm sem
þú segir? spurði einn þeirra,
sem á hlýddu.
— Hvort við erum! sagði
Sinatra gramur. — Við, sem
höfum þrisvar sinnum hætt við
að skilja. j
• ' W
Hinum þeklcta, brezka verka*
lýðsleiðtoga, foringja flutninga-«
verkamanna, Arthur Deakin,
datt einu sinni í hug að kynnast
því af eigin reynd hversu vin-
sæll hann væri meðal verka-
manna. Hann dulbjó sig þvf
sem verkamann og fór út í eitt
hafnarhverfið. . f
Þar fór hann inn í niatstofu„
settist við borð hjá verkamanni
og bað um „fish and chip“,.Þeg-
ar hann var nýbyrjaður a<5
borða, sneri hann sér að sessu-
naut sínum og sagði:
— Hvernig geðjast þér nú
eiginlega að þessum Deakin?
Maðurinn hallaði sér að hon-
um og hvíslaði:
— Viljið þér skreppa með
mér hérna út fyrir?
Deakin gerði þao, og þegar
út kom, hallaði maðurinn sér
upp að honum og hvíslaði:
— Mér géðjast b cUTct ágætlega.
að þér, félagi.
•
Hinn fræ:gi franski ríthöf-
Jean Cocte.au, er mjög
og opinskár. Hann,
ævi veríð fainn mesti
prest.ahatari. Nýlega var hann
í veízlu og 'var séííur við Wið-
á geisíleguin manni. Coc-
teau haíláði sér áS sessunaut.
sinum Gg.sagðí;.
— Eg .vero að segja ,yður þáð
að eg'.fyrirlít aila- presta.
—.. Þejf geri eg Iika5 sagði
sessunáufur'inn, því að eg er
rje:inllega ■þrófastær!
2mi
C. Buttmqká t
íór á 'trjáþpl-:síi5t!ra...:' Annar
atibúrðuririn,1 hóf uþpQþungaft riffiJ. ;.