Morgunblaðið - 26.07.1916, Síða 4

4
MORGUNBLAÐIÐ
Minnisblað.
AlþýÖufélagsbókasafn Templaras. 3 opiO
kl. 7—9
BaOhúsiO opiíj virka daga kl. 8—8 langai-
daga 8—11.
Borgarstjóraskrifstofan opin v. d. 11—3.
Bæjarfógetaskrifstofan opin virka daga
10—2 og 4—7.
Bæjargjaldkerinn Lanf&sveg 5 kl. 12—3
og 5—7.
Islandsbanki opinn 10—4.
K. P. U. M. Lestrar- og skrif-stofa 8 árd.
til 10 siðd. Almennir fnndir fimtnd. og
snnnnd. 81/, síðd.
Landakotskirkja. öuðsþj. 9 og 6 & helgnm.
Landakotsspitali f. sjúkravitjendnr 11—1.
Landsbankinn 10—8. Bankastj. 10—12.
Landsbókasafn 12—3 og 5—8. Útlán 1—3.
Landsbúnaðarfélagsskrifst. opin frá 12—2,
Landsféhirðir 10—2 og 5—6.
Landssiminn opinn daglangt (8—10) virka
daga, helga daga 10—12 og 4—7.
Morgunblaðið Lækjargötu 2. Afgr.
opin 8—6 virka daga, 8—3 á helgum.
Ritstj. til viðtals kl. 1—3 alla daga.
Sími 500.
Málverkasafnið opið i Alþingishúsinn
& hverjnm degi kl. 12—2.
N&ttúrugripasafnið opið l1/,—21/, á sd.
Pósthúsið opið virka daga 9—7, s.d. 9—1»
Samábyrgð íslands 12—2 og 4—6.
Stjórnarráðsskrifstofnrnar opnar 10—4
daglega.
Talsimi Reykjavikur Pósth. 3, o^.nn dag-
l*ngt8—12 virka daga, helga daga 8—9.
Vifilstaðahælið. Heimsóknartimi 12—1.
Þjóðskjalasafnið hvern v. d. kl. 12—2.
Þjóðmenjasafnið opið daglega kl. 12—2.
Geysir
Export-kaffi
er bezt.
Aðalumboðsmenn:
0. Johnson & Kaaber
áreiðanlega langbezta cigarettan.
YÁTB.YG0IN0ÆÍÍ
Brunatryggingar,
sjó- og strídsYátryggingar,
O. Johnson & Kaaber
Oarl Finseni Laugaveg 37, (upp:
Brunatryggingar.
Heima 6 Y*—7 */*• Talsími 331,
Ðöt kgL octr, Brandassurance Co
Ksupmannahöfn
vátryggir: hus, húsgðgn, alls-
konar vðruforða o. s. frv. gego
ddsvoða íyrir iægsta iðgjald.
Heimakl. 8—12 f. h. og 2—8 e. h
í Austurstr. 1 (Btið L. Nielsen]
N. B. Nielsen.
Alt sem að greftrun lýtur:
Likkistur og Likklæði
bezt hjá
Matthíasi Matthíassyní.
Þeir, sem kaupa hjá honum kistuna
fá skrautábreiðu lánaða ókeypis.
Sími 497.
Kröftug og góð
Bouillon
með eða án eggja fæst daglega á
Kaffi- og Mafsöluhúsinu
Fjallkonan,
Laugavegi 23.
Gunuar Egiisson
skipamiðlari.
Tals. 479. Laufásvegi 14
Sjó- Stríðs- Brunatryggingar
Venjul. heima kl. 10—12 og 2—4.
Morgunblaðið
bezt.
Angela.
Eftir Georgie Sheldon.
167 (Framh.)
— Það var ekkert grunsamt við
jþennan fund frá minni hlið, þótt
þeim mæðgum hafi ef til vill fund-
ist það, hélt Salome áfram. Þessi
maður var hinn sem eg hitti í Lon-
don og eg gat um við þig áðan.
Hann hafði leugi verið í þjónustu
föður míns og ferðaðist oft með okk-
ur til að annast um farangur okkar
og þvi um líkt. Hann hafði altaf
látist vera mjög hændur að mér, og
þótt það væri alt gott og saklaust á
meðan eg var lítil, varð það mér til
skapraunar er eg eltist, og þegar eg
var tæpra 19 ára gömul, gjörðist
hann svo djarfur að biðja min. Eg
fór strax til föður míns og sagði
honum frá þessari smán, og hann
rak manninn úr þjónustu sinni þeg-
ar í stað.
Hann var mjög reiður og sór að
hann skyldi hefna sín á okkur. Ekki
fór hann af landi burt og hélt áfram
að fylgja okkur eftir stað úr stað.
Þótt þetta væri ekki allskostar skemti-
legt óttuðumst við hann ekki, við
vissum að hann mundi ekki þora að
vinna okkur mein. Hann hlýtur að
hafa frétt um dauða föður mins, og
seinna um flótta minn, og veitt
mér eftirför til London, en hvað
hann gat búist við að vinna með
því, get eg ekki skilið. Eg hugsa
að hann hafi ekki vitað neitt um för
mína til Amerlku, því eg sá hann
aldrei eftir það, fyr en eg hitti hann
í New-York þennan dag. Eg varð
mjög hughrædd því eg hugsaði að
hann byggi yfir einhverju illu, og eg
segi það satt, að þá óskaði eg að þú
værir kominn til mín, til að vernda
mig fyrir áleitni hans. Hann heitir
William Brown og var að mörgu
leyti lipur og vel hæfur } verkum
sínnm, en eg óska af heilum hug
að eg sjái hann aldrei framar.
Winthrup lækni gramdist það með
sjálfum sér að móðir hans og systir
skyldu vera að njóstna um hina sak-
lausu og hreinhjörtuðu konu hans,
og hvað þær höfðu getað útbúið
ískyggilega sögu um þetta atvik, þeg-
ar þær skrifuðu honum.
— Eg hefi oft iðrast þess að skilja
þig eftir, þegar eg varð að fara til
föður mins, sagði hann. En eg ótt-
aðist að þú þyldir ekki svo langa
sjóferð nm hávetur, því þú varst ekki
vel hraust, Eg vissi að ef þér yrði
kalt mundir þú veikjast aftur og
hefði þá lífi þinu verið hætta búin.
— Eg veit elsku vinur minn, að
þú gjörðir sem þú hugðir bezt, enda
efaðist eg aldrei um það. Hið eina
sem eg gat ekki sætt mig við var
það, að þú rækir mig í burtu af
heimili þínu eins og þú sæir eftir
því að hafa flutt mig þangað. En
nji þegar eg veit að þú fjekst aldrei
bréfið frá mér, og skil af hvaða
ástæðum þú skipaðir mér að faia úr
húsinu, þá sé eg að eg hafi haft þig
fyrir rangri sök.
— Það var alls ekki undarlegt þótt
þér gremdist slík meðferð, svaraði
læknirinn. En hvernig getur staðið
á því að ungfrú Rochester hefnr reynt
að dyljast undir þínu nafni? spurði
hann og horfði forvitnislega til konn
sinnar.
— Það er auðskilið, svaraði hún.
Eftir að eg strauk í burtu frá þeim,
hafa þær efalaust orðið mjög skelk-
aðar, því þær vissu að það var alt
undir mér komið, hvert þær gætu
náð f þessi 50,000 sem nefnd voru
í erfðaskrá föður míns. Þegar eg lá
veik á landsetrinu komst eg að því
að þær höfðn séð tilkynning i einu
Lundúna blaðinu, þar sem skýrt var
frá að stúlka með sama nafni og eg
og sem einnig svaraði til mín eftir
lýsingunni, að dæma, hefði dáið af
slysförum. Þessi óþekta stúlka hafði
dvalið i einni af Jíknarstofnunum borg-
arinnar, og þangað var hdn flutt, en
enginn vissi nein deili á henni fyr
né síðar. Þá hugsaði frú Rochester
sér til hreyfings, að setja dóttur sína
i minn stað og gifta hana Hamil-
tons erfingjanum til að afla henni
mikilla auðæfa, og sjálfri sér um leið,
eftir þvi sem stóð í arfleiðsluskránni.
Sara var auðvelt að breyta í Sadie,
og þeim sem vissu af því að tvær
ungfrúr Rochester hefðu verið til,
gat hún sagt að sin eigin dóttir hefði
dáið en þessi stúlka sem með henni
var, væri stjúpdóttir sín. Við höfð-
um lengi verið í útlöndum, og þar
afleiðandi breyst svo að gamlir kunn-
ingjar þektu okkur ekki í sundur.
Engan gat þvi grunað neitt um þessi
skipti. Þetta var mjög slungið hrekkja-
bragð, eins og þú sérð, því þótt
þeim tækist ekki að veiða þig í þetta
vélanet sitt, höfðu þær þó æfinlega
þessi. fimmtíuþúsund dollara svo
framarlega að eg ekki gæfi mig fram.
Þær fengu fyrst fregnir af þvi, að
eg var ekki stúlkan sem andaðist I
London af slysförum, er móðir þí°
sagði frú Rochester hvað stúlkan
sem þú hafðir gifst, og hygg eg
þeim hafi brugðið i brún við þær