Morgunblaðið - 07.11.1919, Blaðsíða 2

Morgunblaðið - 07.11.1919, Blaðsíða 2
£ mroitatTiVBt, ai>ið Iþróttafétag Reykfavíkur tyeldur skemtifund í Idnó laugardagskvöld kt. 9. MOBGUNBLAÐIÐ Bititjóri: Vilh. Finwn. Stjórnmálaritstjóri: Einar Arnórsson, Ritstjórn og afgreifiala í Lækjargöta 2. Sími 500. — Prentsmiðjnsími 48. Kemnr út alla daga viknnnar, að mánndögnm nndanteknnm. Ritstjórnarskriístofan opin: Virka daga kl. 10—12. Helgidaga kl. 1—3. Afgreiðslan opin: Virka daga kl. 8—5. Helgidaga kl. 8-^12. Anglýsingum sé skilað annaðhvort á afgreiðsluna eða í Isafoldarprent- smiðjn fyrir kl. 5 daginn fyrir útkomn þess blaðs, sém þær eiga að birtast í. Anglýsingar, sem koma fyrir ki. 12, fá að öllnm jfanaði betri stað í blaðinu (4 lesmálssíðnm), en þær sem síðar koma. Anglýsingaverð: Á fremstu sáðu kr 2.00 hver ein. dálksbreiddar; i öðrum síðnm kr. 1.00 em. Verð blaðains sr kr. L50 á mánnði (prsjsn tyiffvjFrvt' *íh *iv "wpi Bikasti maðar i heimi? Camegie er »á af „gullkongum" heimsins sein. í'yrir uiargra hluta sakir þykir haf a verið nrestur mað- urinn. Því hann kunni uð láta pen- ingana þjóna sér, eu varð ekki þjórm þeirra tsjálí'ur. Hann misbeitti heldur ekki þvi valdi, sem auðs- ógrynni leggja möimum í hendur, eti var .hugKJónamaður <>g nutaði i'éð til þess uð -konia kugisjónunuin í i'raun- kvæmd. Þess vegna lifir nafn hans miklu lengur en fle&tra unnara auð- kýfinga, sem gera auðiun og ágirnd- ina í meira. að nýju skiluingarviti á sér. Hann lifði mjög tvlátt áfram alla æf'i sína, reykti ekki og .bragðaði ör- sjaldan . áfenga drykki. Enda hafði hann ágæta beilsu alla æf i og fyrir þá sök var bann þoibetri en ella og lundarfar hans ságlatt og hristi af sér allar áhyggjur. Síðustu árin átti hann heima á „Skibo", búgarði sem hann hafði keypt á bernskustöðvum sínum í Skotlandi. Andrew Carnegie var fæddur í Dunfermlins eirmm elsta bænunr þar í landi og var faðir hans bláfátækur v?fari. Þegar hann var 11 ára. bar það við að faðir hans kom einu sinni heim irjög raunamæddur og kvaðst vera orðinn atvinnulaus. Vefnaðar-iðnað- urinn hafði gjörbreyzt við það að tek- ið var. að nota nýjar vélar. Tók f jöl- skyldan það ráð, að flytja til Penn- sylvaníu. Þar fékk faðirinn atvinuu við bómiiliarverksinið.ju, en Andrew, sem þá var 12 ára, fékk utvinnu við að „knipla'' og einn dal á viku í kaijp. Hann varð að eitja við í'rá morgni til kvölds og hafði 40 inínútna livíldar- tímía um miðjau daginn. Ari síðar varð hann kyndari og átfi að gæta guíuvélarinnar som rak lóvélarnar. Abyrgðartilfinningin ýtti undir í'ram- sóknarhugsuTi drengsins og þroskaði hann fljótt, en erfiðið ofbauð taug- unum og hann var sí og æ hugsandi um það, að slys, gæti hlotist af ef hann gætti- ekki vélarinnar irógu vel. Það -eitt, að hann átti ágætt heimili, gerði honum rnögulegt uð halda áí'rum. Þegar Andrew var fjórtán ára, út- vegaði kunuingi hans honum sendil- Btöðu við símann. Varð það til þess, að hann fór að hafa viðkynningu af blaða- mönnum og brátt fór hann uð dreyina Reykiö Kings' Own cigarettur. Tilhúnar að cins a/ Teofaui. iim að skrifa greinar sjáli'tir t^ðu .jaí'tt- \oJ heilur bækur, en U'kjurnui' voru ekki nema þrír dalir á viku, Hann var hrædauT um að niissa stöðuna, því horttim gekk ilia að rata niu bæinn og það tafði fyrir útburðinum ú skeytun- ura, og liann var táplítill eftir kynd- aravinnuna. Hann reyndi þó að bæta þettu upp með því að vera nógu ið- inn og stundvlís og samtímis því gerði hann sér í'ar wm að lesa og læra eins mikið og frístundir hans levfðu. A morgnuna, þega.r hann kom á stöðinu til þeiss uð taka þar til, talaði vörður- inn stundum við hann og tók hann fljótt eftir því að strákurinii hafðió- venjulegan mann að geyma. Hann kendi honum símritun, og það leið ekki á löngu þangað til lærisveirininn varð jafnsnjall ineistaranum. Nokkru seiuna gafst honuni færi á að sýna hvað hann gat. Einn morguninn, þegar hann sat við áímritunaráhaldið og var að æfa sig, kom mjög áríðandi skeyti frá Philadelpbiu. Drengurtun tók á móti skeytinu og afgreiddi það úður en símriturinu koiiu inn. l'ctta vakti at- hygli símafólksins og bráðum fékk Andrew símritarastöðu og 25 dala kauji á mánuði. í>egar hann var 16 ára dó faðir hans og varð hann <þá að sjá fjölskyldunni farborða. Hann fékk móður sinni alt kaup sitt en sjálfur hélt liiinii að eins smáþóknutium, sem liaim i'ékk frá bloöunum í Piltsburg fyrir ýmsu smágreiða og þeysur auka- þóknanir urðu fyrsta spariféð hans. — Margir komu á símstöðina og tóku eftir yngsta síímritaranum, nreðal ann- ave yfirutnsjóiiarmaður Pennsylvaníu- Ijrautarinnar, sem réð bann fyrir einkarilara siun i'.vrir 10 dólum hæri-u kuup ú múnuði, en hunn i'ékk á stöð- inni. Það leið ekki á löngú þangað til Seott umsjónarmaður festi truust á honuin. Eitt kveld ^sagði hann Carne- gie, að hann gæíi grætt á að kaupa hlutabréi' í „Adams P]xpress" fyrir 500 dali. Hlutabrétin i'engust fyrir 60% og Seott lofuði honum 100 dula láni ef hunu gæti lagt hitt fram.sjiili- ur. Carnegie tók ráðiuu strax i'egins hendi, þ<S enga hefði hann hugmynd um hvar hann ættí að í'á peningana. Sjálfur hafði haiin sparað 50 dali, og var það aleiga hans, en móðir hans kunni ráð. Hún veðsetti alt sem hún átti, Carnegie keypti hlutabréfin og þau urðu hyrningarsteinninn að stór- auði hans. Félagið gaf Muthöí'uin 1% ú mánuði. Síðan varð Scott aðstoðarmaður hjá hermálaráðherranum í liorgarastyrjöld- iiuii og var Carnegie enn með honum. Hann var þá 24 ára og tókst á hend- ur feí'tirlit með flutningi herliðs og vista og símum og járnbrautum. Þó eigi væri hann hermaður sjálfur, var hann þó þriðji maðurinn sem sairðist, því ritsímastaur féll á hann og særði tann mjög á andliti. Hann var of t við- staddur orustur og við Bull-Run yfir- gaf hann vígvöllinn síðastur manna. Nokkru eftir að hann fcoin heim úr stríðinu hitti hann á járnbramarferö mann nokkurn, er spurði harn hv irt hann þekti nokkurn, sem heí'öi ein- hver afskifti af Pennsylvaníuibraut- ipni, og þegar Carnegit- svaraði ját- andi, sýndi ókunnugi maður'nn honuiu fyrif'mynd að svefnvagni. Camegie sá strax að hugmyndin var ága;t, flýtti sér til Scotl'S og sagði honum frá máL'i- viixtum. Sc<ift náði í tillögur.'.a'.iiiun og lét gera tvo vagna til rcyirilu hamla iélaginu. Tilrauniu gskk svo vel, að stofnað var þá þegur -v.fnvagnafélag og varð Carnegie þátttakundi i því. Þurfti hann til þess 120 dali, sem hann fékk að láni í lianka gígii veði í hiutabréfunum í „Adams Express", og féi.igið dafna(vi svo vel að hann gat keyp"t ný h'ut ibróf r sífellu. Eftir nokkurn tíma gat h:uin borgað öll lán, sem hann hafði íVngið hjá m<>ður sinni, og í bankanum, og átti áliílegu í'úlgu afgangs. Svo fór haiiu uð l:jita að steinolíu, því hann var einn þeirra fáu, sem sáu þá hverja þýðing hún mundi hafa í heimiiium. Hann stofnaði félag með vinum stínuiui og þeir keyptu land það, sem kent er við Storey og-frægt var fyrir ollunáma, íyrir 8000 sfcerlinngs- púnd. Á því varð hann ríkur alt í einu. fcller Itéi, >>£ fœrri kiiiinuðusl við þá i'ii mi, hliila sinn í stcinolíulindumuii og tók að gcfa sig allttn við stál'bræðslu Hann hafði tekið við starfi Scotts við Pennsylvaníubrautiiia og honum datt í hug að það væri ráð uð byggja brýrn- ar fyrir járnbrautina úr stáli, í stað timburs, sem áður hafði verið notað. Uin sama leyti haf'ði Bessemer tekist að herða stál úr járni og Carnegie tó'k þc.-sari mnbót ! iðnaðinum opnum örmum, og reisti margar stálsmiðjur. I >að voru þessar stniðjur sem festu við haim nafnið : stálkonungur heimsins. Carnegie varð hinn versti þrándur í götu þeirra Rockefellers og Morgans i er þeir þeir gerðu stál-„hringinn''. ' „Hringur'' þessi hafði svælt undir sig allar hel/.tu járnlrrautir Bandaríkj- iinna og átti feiknastórar stálsmiðjur með 120 miljón punda starfsfé og nú voru ekki aðrir sem um munaði utan ' „hringsins'' en Carnegie. Rockefeller og Morgan settu honum þann úrslita- ! kost að eelja þeim stálsmiðjirr sínar fyrir 10 miljónir punda — þ. e. sem I svaraði meðal árstek.uim — eða þeir : gerðu út af við hann með samkeppn- inui. Oarnegie svaraði hótuninni með því að reisa nýjar verksmiðjur, sem voru nógu stórar til þess <ið geta kept við „hringinn", og bjó sig* undir að byggjít nýjar jiírnbi'aut.ir til þess nð geta mlt stúlið þar sem markuðurinn var beztur. Þá var hinum nóg boðið Og létu undau si'ga. En Carnegie dró sig skömmu síðar út úr viðskiftalífinu og hclgaði lif sitt störfum til alþjóðaheilla upr> frá því. Síðari ár æfi sinnar gaf hann ó- grynni fjár til almennra þarfa, Hann stofnaði bókasöfn og lestrafélög um Ameríku þvera og endilanga, reisti spítala, leikhús, sönghallir, gaf hálskól- um ógrynni f.jár og setti á stofn v'ís- iijdastofnanii'. Kigi vcrðtu' með tölutn talið alt sem hann gaf. Samt hefir hann að líkindum verið ríkasti maður heimsins þegar hann dó. Rotschíld barún átti „að eins" 500 miljón krónur, en menn gizka ú að Carnegie hafi átt 30—40 milj. pund tim aldamótin þegar hann hætti iðn- rekstri. Eign sína í stálfélaginu mikla, Carnegie Steel Works í Pittsburg seldi hann fyrir 250 miljónir dala árið 1900 en ári seinna var talið að hann væri búinn að gei'a 11 ínilj. sternings- jjund til þjóðnytja-fyrirtækja. Því hefðu víst fáir spáð þegar liann var að róta öskunni úr stónni forðum. (Að mestu eftir „Börsen"). íslenzk gííma í erlendum blöðum. Afrek Jóhannesar gltmukappa. Síðan seldi hann vim sínum er Roc&-" trteistarinii, sigraði þannig í Al Jóhannes Jósefsson fór engan al- fttraveg, er haim réðist í það í'yrir 9 áruni að fara að f'erðast nm ver- óldiua og sýna útlendingum íslcuzka glíniu á r.jijlk'ikahúsuin stórborg- anna! Þá braut hafði enginn Islend- ingur í'arið áður og líklega hefðu flestir „orðið úti" — nema Jó- hánnes. Því eigi var það við meðal- manns hæfi að vinna bug á örðug- leikum þeim, sem mættu honum fyi'stu árin. En Jóhannes var iheira en meðalmaður og það reið bagga- muninn. íslenzk glíma, eða öllu heldur sjálfsvarnarglíma Jóhannesar, er orðin miklu þektari en almeimingur gerir sér í hugarlund. Og það er Jóluumesi að þakka. Hér á landi eru háli'gerð dauðamörk á glím- i:nni. Menn nenna ekki að glíiaa og a'ðrir nenna ekki að horfa á. <*- Til þess að sýna, að íslendingar séu í þessu ólíkir öðrum þjóðum, þó öf- ngt sé það við það sem vera ætti, skulum vér birta hér kafla úr um- mæl'urn ýmsra blaða í Evrópu og Arneríku um glímuna og hvernig Jóhannes notar glímubrögð til varnar. Ummælin eru tekin af handahófi, sum frá fyrstu iitivistar- áruni Jóhannesar,' önnur frá síðnri áruni. Og ef vera mættt að slæða yrði dregiu frá augum einlrverra þeirra, sem ekki sjá íþróttagildi gJímunnar, við lestur þessara út- lendu ummæla, er tilgangi vorum i'.áð. Londun Timex, 19. des. 1910: „Glíman" (fslenzka glímarr og sjálfsvörnin) er hraðvirkasta og augljósasta tegund glrmu, sem nú þekkist og tilbreytni hennar sýrrist óendanleg. En sú tilljreytni er svo mikil og um leið leyirdardónrsfull, að til þess að læra hana þarf heilarr mannsaldur, svo jafrrvel hinir ensku aflraurramenn, með alla sína æf- irrgu, geta varla vænst eftir að ná hirnri glæsilegu en þó að því er virð- ist fyrirhafnarlausu leikni Jólrann- esar Jósefssonar. Við dáiimst að honum, en dirfumst ekki að reyna að ná frækirleik hans. Evening Times, 21). des. 1910: • Jóhannes Jósefsson, íslenxki glímu- lrambra leikhúsirru r gærkvöldi, að okkur verður að spyrja sjálfa okk- ur, hvort nokkur maður sé til í hoiminum, sem sé fær um að tak- ast á við hamr. — Merur héldri að Diabutzu, sem er viðurkendur Jiinn allra bezti Jiu Jitzu glímruneistari, nryndi hafa meiri líkur en nokkur anrrar, sern enrr þá hefir verið beitt á móti hinum unga íslendingi. — En reynslan er búin að sýna, að Japaniiin fékk ekki enu simri tíma til að átta sig á að hánn stæði á kiksviðinu fyr en búið var að leggja hann á bakið. Jóhannes gerði meira err skyldu sína, því hann óttaðist að Dibutzu væri ef til vill ekki ánægður með leikslokin og bauð honum að reyna aftur, en það fúr á sörnu leið. Jóhaunes á því fullan rétt á að krefjast þess að A'era skoðaður sem fræknastur allra glímuma'rma. Hólmgönguáskorun hans stendur enu þá og allir, alt frá Hacken- smith og niður á viðVeru velkomnir að reyna sig við hanrr. Það er orðið alkunnugt hvernig fór í gærkvöldi. Dibutzu er frægur fyrir glímu sína og hanrr gekk svo ótrauður að glímunni, að hann hafði á orði, að harm skyldi fella íslendinginn, en samt sem áður átti að borga homnrr i'inrtíu pundin, sem lögð höfðu verið undir, ef harm stæði í Jóharmosi í 5 nrmútur. — Þeim sem ekki þekkja glímuna, gat virst glrma þessi all áhættumik- il fyrir íslendmgiun, en svo reyud- ist, að húrr varð honiun hin auð- veldasta. Sumum af áhorfendunum varð það á að loka augunum í nokkrar sekúndur, og mistu af öllu, sem fram fór. Maður einn sem kveikti á eldspítu til að kveikja sér í vindli, var ekki fyr BÚÍnn að því, en Dia- butzu var að rísa á fætur á leik- sviðirru, eftir eitt hið meistaraleg- asta fall, sem hægt er að hugsa sér. Sjaldau hefir nokkur hlutur ver- ið gerður með eins aðdáanlegum flýtr, og íslendingurirm hafði fylsta rétt til að vera ánægður nreð- sjálf- an sig. Das Programme (Berlín), 13. agústl911: ' ' Joh. Jósef.sson, sem verið-hefir. í Cireus Adolplt Strassbui'geJ' í Prag í Bæheinri, bauð hverjum þeim, sem stæði hann í 5 mínútur, eitt þúsiurd niörk að launum. Boðirru var tekið af glímunieistaranum Grustav Pris- terrsky, sem kom frá Vínarborg, en Jóharures feldi hann 6 sinnum á þrem mínútum. — Vegrra þessara óvientn Ieiksloka, urðu áhorfend- urnir sem óðir, þeir grenjuðu, æptu skutu og köstuðu grjóti að sigur- vegaranuni, svo að lögreglarr varð að fylgja lionum lieim til sín til þess að vernda hann fyrir fólsku lýðsins. — 'lhe Brooklyn Eagle, 22. apr. 1913: Alt hið bezta, sem Cireusinn hef- ii- sýnt áður fyr', hefir nú verið endurtekið nreð mörgum nýjum og góðum kröi'tum, svo sem himri nndraverðu sj'ningu á íslenzka i'lokknum harrs Jóharmesar, sem sýnir glímu og sjálfsvörn eins og hún liefir verið notuð af íslerid- i'iguni síðan á clleftu öld. Þegar hinir sterklegi Jósefsson sýndi mönnum, hvernig hægt vœri að verjast árásum þriggja alvopnaðra nianna og fleygði þeim auðveldlega og léttilega alt í kringum sig og henti skamiubyssum þeirra og hníf- unr sínu í hverja áttina, þá varð jafnvel hirm rólyndasti áhorfandi neyddur til að fylgjast nreð í fagu- aðai'ærslunr fjöldans. Victoria (Can.), 25. jan. 1915: .... Aðalpóstur sýningarinnar cr það hvernig íslenzku glínmnienn- irnir sýna sjálfsvörnina, sýna hvernig eigi að verjást öllum árás- tim á þann lrátt, sem aldrer hefir áður sést. Jóhanues Jósefssorr, sig- urvegarinn frá Olympisku leikjun- tmi, stjórnar flokknum, og það sem hann gerir, er sannkallað meistara- verk. Hann verst árásunr þriggja nianna, sem ráðast að honum í einu í'ieð kuíí'a og skammbyssur, og yfir- bugiir þá með þvílíkri snilli og í'lýti, áð slíkl er algerlega einsdajnri. San Fransisco, 22. febr. 1915: .... Jóliannes Jósefsson og glínruflokkur Irarrs sýudu hina ein- kenirilegu íslenzku sjálfsvörn. Jó- hannes og samverkanienu hans voru aði eins ö mínútnr á leiksviðinu, en a þeim stutta tíma höfðust þeir svo mikið að, að þó ekkert hefði fengist meira fyrir iimgangseyririnn, þá var hann nægilega borgaður. Oaliand (Cal.), 21. febr. 1915: ... .Hið fyrsta og merkilegasta á dagskfánni er flokkur Jóh. Jósefs- sonar, senr sýnir íslenzku glínruna. Hún er svo stórfengleg að saman- borið við hana er hin fíæga jap- anska ,.jiu jitzu"-glínm að eins barnaleikur. Springfield Dailg News, 5. febr. '16. > ..... Það var ekki fyr en nú fyrir skömmii, að heinrurinn vissi að glím- an íslenzka var til, þessi aðdáanlega glíniii, sem íckur langt frarn jap- önsku jin jitzu glínmnni. Fyrir ís- lenzkiini glímunianni stendur hinn bezti aflraunamaður og lmefaleik- t>rr hjálparlaus. Mörgum sinniim er •Jóhannes Jósefsson búinn að i'ella bina allra beztu glíiuunieiin armara þjóða^ og það svo auðvekllega, að það er rræsta yfirnáttúrlegt..... .... Ahorfendur komust í æsing, þegar Jóhannes, vopnlaus, gekk á móti rnaniri vopnuðum með skamm- byssu, sem skaut á hann hvað eftir armað, þrælslegunr dóna, nreð kníf, sem leitaðist alt af við að stinga hann, og blámanni, digrum eins og berscrki. Err hann varðist þeim öll- mn. Blánranninum kastaði hairn svo hrottalega kring um sig, að nraður óttaðist að liann rnundi brjóta eitt- hvað nieð honUm. Maðurinn með knífinn stakk og stakk, en hitti ekki nema út í loftið. Skammbyssuskot- in þutu ineinleysislega alt í kring uni Jóhauues, ineðanlianu ureð I'"l vnuni lék þamng á skyttuna að hún að síðustu lá úti í herni. - -'--'- - Á-sýningunni í gterkvöldi komu H. P. DUUS A-DEILD Hafnarstræti 18. Prjónavörur. — Enskir sokkar handa fullorSnum og börnum. — Höfuosjöl. — Tauhanzkar. — Mik- ið úrval af Moire millipilsum. — Regnhlífar, nokkrir af áhoi'Cendunum sér sam- an um, að það þyrfti 27 lögreglu- þjóua með armari mannlijálp til að taka Jóhannes fastan, en þó að eins með því móti að lrann gœfi það eft- ir nreð góðu The Davenposl Ncwa, 1. des. 1916: Glíman er þjóðleikur Islendinga. ilún er sjálfsvörn. Til dæmis ef her- flokkur ra;ðst a þig með brugðnum brörrdum, þá taktu upp greiðrma þína og vasaspegilinn, greiddu þér vel, taktu svo nokkur lagleg fóta- brögð og reyndu „glímu" á þá. Eft- ir 5 nrínútur verða þeir á hróðuin flótla, sem ekki liggja þegar á jörð- unni. — Svartur knefaleikari kom fram og Jóhannes sló hann niður á fyrsta bragði. Næst horrtun kom maður vopnaður 14 kníl'um í belti. En hann kom aldrei lagi á Jóliann- es. Ýmist, hélt Jóhannes honum í skefjum nreð litlu tánni eða böglaði honum samair með litlafingrinuin. Glíman er aðdáanleg. Með 14 kuíf- um varð aldrei konrið lági á Jó- hanrres og jafnvel þegar ráðist var á hann með skammbyssuskothríð, var ómögulegt að hitta hann. .Allir þeir sein unna hreysti og harðfengi ættu að læra glínru, en hvað sem \ boði væri, vildum við ekki vinna til fyrir öll heimsins auðæfi, *að láta hendur og fætur Jóhannesar leika sér með okkur í 5 mínútur. Pecria Dispatch, des. 1916: Jóhannes Jósefsson, stór Ijós- hærðtir íslendingur, sem lítur út cins og Víkiugur rrýkominn úr sigur- sælli víkiug, sýnir hina stórkostlegu íslenzku glímu og sjálfsvörn. Þrátt fyrir stærð sína, -er hann ákaflega fimur og fljótur í hreyfingum, og fótabiirðurinn er ótrúlegur. Þó að hendur hans séu bundnar á bak aí't- ur. verst hann hverjum sem á hann ræðst, með fótunum.Morði))gi,vopn- aður með kníf, eða knefaleikari af beztu tegund eru jafn hjálparUuisir i viðeign við harm. Harm berzt jafn rólegur og auðveldlega við þá eins og einn. Evening Times, lowa 5. des. 1916: Stórfenglegaata' atriðið á dag- skránni lijá „Majestie" er Jósei'sson og Islendingar harrs, — hópur af mönnum frá Norðurheirnsskautiuu, sem eru aðdáanlega fimir í sált's- vörn. Þeir nota ekki vopn til að verja sig meiðslum og árásuur, þó notaður sé á þá knífur eða skamm- byssa, heldur verjast að eins með ráðkænsku og þeim vopnum senr guð hefir gefið þeinr, heilbrigðri lrugsun og lírkarnslimunum. Framkoina lrins - fagra flokks Jóhannesar er aðclá- unarverð. St> Lauis', 1917: Jóliannes Jósi'i'ssoii"og íslending- nr hans, sem uú eru lrið mikilfeng- leg.ista sem sýnt er í New Grand leikhúsirm, er líklega hin stóri'engi- legasta rrýung sem leikhúsin hafa að bjóða nú á dögum. Glímarr er álitin eða var bezta sjálfsvörnin sem þekkt ist í heiminum. Jóhannes Jósefsson og aðstoðarmenn hans, seiu allir eru innfæddir fslendingar sýna hverrrig einn maður fær varisl árásuni þriggja vopnaðra nranna í einu. Fort Wagne, Indiana 4. nrarz 1917 : íslenzka glírnau var öldunr saman óþekt nerna í landirru sjálfu og ís- lendingar vildu ekki kerma hana öðrum, en nú verður hún sýnd í New Palace í kvöld og er það atriðið seni nrest dregur áhorfendurnar að. . Glíuian er sögð áð taka frani jiö..... jitsn, að því leyti að lítill maður ög " jafnvel kvenmaður getur lagt að

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.