Morgunblaðið - 10.03.1923, Blaðsíða 3

Morgunblaðið - 10.03.1923, Blaðsíða 3
M 0 R G U N B L A Ð J D Gumnr'sfífg^jela tegund þessi hefir uáð langmeetri útbreiðslu hjer á landj, vegna þess a,ð hún hefir reynst besfc. QsbísS að Þúsundir af þessum stígvjelum eru í daglegri"noktun bæði á sjó og landi. — Verðið ótrúlega lágt. Karlmanna fullhá 39,75. Hálfhá 33,00. Hnjehá 26,75. ¦jnmm Drengja nr. 3/6 22,75. Barna nr. 11/12 16,00 nr. 13/2 18,00 Kaupíð adeins hvitbotnuð stígvjef með þessu merki. Lárus G. Lúövígsson, Skóverslun. Grá, brún, hvlt, svðrt. fiuers uegna ei „Smára"-smjörlíkiS betra en alt annað smjörlíki til viðbits og bökunar? Af því að það er gert úrfyrsta flokks jurtafeiti. — Húsfreyjur, dæmið sjálfar um gæðin. Wi Smjóriíkisðeröm i Kesjkjavitr ] iJ r aiment til vopna í Þýskalandi cg gætu myndaS stóran her, þá crandi hann hvergi duga gegn Frökkum, því allan útbúnað vant- ar. Frakkar eru nú orðnir það berveldi, sem gnæfir svo mjög yfir allar aðrar þjóðir Evrópu, að enginn getur staðist þeim snúning. Og innrásin í Ruhr-hjer- aðið bendir á, að þeir viti hvað þeir mega bjóSa sjer. Þá má ennfremur nefna, að Frakkar eiga hauk í horni, þar eem Pólverjar eru. Þeir hafa af- armikinn her, að tiltölu við stærð .'þjóðarinnar, og Frakkar hafa reynst þeim mjög hjálplegir við að efla þann her sem best. En Rússar? munu menn spyrja. Þeir hafa að vísu stærsta her- inn að höfðatölunni. En þessum her verður alls ekki jafnað við franska herinn. Flestum ber sam- an um, að hann sje ekki hæfur til sóknar út fyrir landamærin, og að Þjóðverjar geti því alls ekki vænst neinnar hjálpar að gagni frá Eússum. Jón Björnsson. Frjett hefi jeg, að Jón Björnss- son sk&ld, sje að sækja um styrk nokkurn af fje því, sem veitt var tíl skálda 0g listamanna, til þess að ferðast um Norðurlönd. Vildi jeg óska að þessu gæti fram- gengt orðið. Jóni Björnssyni er fljóthrósað. Hann er tiltakanlega vel pennafær, og ¦ mnndi jeg hyggja gott til ferðasögu frá honum. Frásögufærir íslendingar eiga mikið erindi til NorSurlanda allra, en einna mest til Noregs. Gætu fferðir íslendinga þar í landi orðið báðum þjóðunum til mikils gagns. Helgi Pjeturss. Skilagrein yfir gjafir og áheit til Lands- spítalasjóSs fslands árið 1922. Áður auglýst kr. 1225,35; Gjöf frá Sigurði Þorsteinssyni, Hrafna- dal kr. 50,00; frú Kitty Johansen, Reyðarfirði kr. 40.00; frk. Krist- ínu Snorradóttur, Laxfossi, kr. 11.00; Skeggja kr. 100,00; Safn- að af farþ. á „Goðafossi", kr. 60,00. Samt. kr. 1486,34. Minningargjafir til Landisspí- talans árið 1922. Úr Reykjavík: Afhent af frk. Ingibjörgu H. Bjarnason kr. 900,50; Ingu L. Lárnsdóttur kr. 5064,50; frú Soffíu Guðmundsson kr. 209,00; frú Þóru Halldórsdóttur kr. 4617.10. Utan af landi: Afh. af frú Asdísi Rafnar, Útskálum kr. 47,00; Guðríði S. Líndal, Holta- stöðum kr. 20,00; Hólmfríði Hall- dórsdóttur, Setbergi kr. 39,00; Hólmfríði Jónsdóttur, FáskrúSs- firði kr. 12,00; Ingibjörgu Finsen Akranesi kr. 172,00; Jóhönnu Eggertsdóttur, Reykholti kr. 75.- 00; Líneyju Sigurjónsdóttur, Görðum kr. 40.00; Oddrúnu Þorkelsdóttur, Eyrarbakka kr. 159.00; Ólafíu Ásbjarnardóttur, Grindavík kr. 46.00; Ólöfu Barða- dóttur, Siglufirði kr. 125.00; Ragnheiði Jónasdóttur, • Vopna- firði kr. 155,85; Ragnheiði Jóns- dóttur, Valþjófsstað kr. 203,00; Vigdísi Pálsdóttur, Stafholti, kr. 129,00;; Þorbjörgu Bergmann, Hafnarfirði kr. 198,50; Þorbjörgu Pálsdóttur, Gilsá í SkriSdal kr. 75,00; Önnu Þorkelsdóttur, Ólafs- vík kr. 29,00; Ingibjörgu Finsen, Akranesi kr. 75,00; Jakobínu Sigurgeirsdóttur, Borg kr. 185,- 00; Margrjeti Haldórsdóttur Eski- firði kr. 184,50; Þorbjörgu Berg- mann, Hafnaffirði kr. 211.00. — Samtals minningargjafir; krónar 2280,85. NB. Fjórar síðast töldu upp- hæðirnar komu eigi til gjaldkera minningargjafasjóðsins fyr en eftir að ársreikningurinn var gerSur og urSu því eigi taldar með á honum. Kærar þakkir til gefendanna. F. h. " stjórnar Landsspítala- sjóSs íslands, Ingibj. H. Bjarnason, form., Ágústa Sigfúsdóttir, gjaldkeri, Liga Lárusdóttir, ritari. Grii i „lii". Oft hefir „Tíminn" verið rök- vís, en sjaldan hefir honum betur farist, en í grein eftir Jón Á. Guðmundsson ostagerðarhöld, fyr í Sveinatungu. Birtist hún í bíað- inu 4. þ. m., og hefir að yfir- skrift „Útflutningsverðlaun á giáðaosti". Hermir höf. svo frá að það sje 17 — seytján — kr. og 70 au. hagur að vinna gráða- ost úr mjólk ær hverrar, móts við það að láta þær ganga með dilk. Þó hamast hann fyrir því að ríkissjóður veiti verðlaun fyrir að framleiða ost þenna og græða stórfje á. Er þetta sam- kvæmt tillögum Jónasar gamla frá Hriflu, í frumvarpi því er hann hefir borið fram á Alþingi um þessa hluti. Tillaga þessi er ekki sjerstakt j fyrirbrigði, en rökstuðningur j htnnar er dæmalaus: að ríkið þuifi að verðlauna stórgróða-iðju, og mundi tæplega geta birtst i öðru blaði, en því sem birtir hana, blaði, sem heldur því fram að ríkið kosti höfuðlausa þjóð- kirkju. Það er aukaatriði að eand. theol. og fyrverandi prestur, er ritstjóri blaðsins og flytur þessa speki. Það hefir flutt líkt áður, þó nú gangi heimskan úr öllu hófi. — 5. mars 1923, Egill. Í s m F^riyliggjanelis Bindi-aarni .1 f5jalti EjörnssDn 5 Cd, 1 Lækjar^ötu 6 B. S í in i 7 2 0 W^W^^^a^^W^^^mS^WmS3lSM& M Itnfflil Því hefir á síðasta ári bætst mjög mikiS af gripum, mörgum stórmerkum, m. a. tvö sjerstök gripasöfn, Þorvaldar og frú Þóru Thoroddsen, ýmsir gripir, sem hann ánafnaSi eftir sinn dag, og Stefáns bg frú Önnu Stephensen cg Maríu kjördóttur þeirra; þaS safn gaf frú Anna Stephensen nokkru áSur en hún andaSist. Mun forstöSumaSur ÞjóSminja- safnsins skýra síSar frá þessari viSbót og söfnum nánar og hafa; sýning á þeim nokkra daga, líkt og í fyrra, því aS sökum rúm- leysis verSur nú fátt eitt sýnt að staSaldri í safninu, af því er bætist við árlega. Amtmannsfrú J. M. Havsteen og Jakob sonur hennar hafa ný- lega gefið safninu sverð það er Jul. Havsteen amtmaður bar með einkennisbúningi sínum. Annað sverð eða einkenniskorða hefir safnið einnig móttekið fyrir skemstu frá Jóni Magnússyni fyr- verandi forsætisráðherra. Er sá korði mjög skrautlegnr. Fyrstur átti hann Grímur Tbomsen, not- aði hann þegar hann var í utan- ríkisstjórnarráðinu. Hann gaf hann Jóni Pjeturssyni, sendi hon- um hann skömmu eftir að hann varð háyfirdómari, með ljóða- brjefi, dagsettu á Bessastöðum 20. febrúar 1878; fylgir það nú enn með til safnsins og er þannig: Elskulegi vin, Jeg sendi þjer núna Dýrumdal, Dvergasmíði er hann. Hann af öllum skálkum skal Skera hausin beran. Umboðsvaldsins aldrei sól Á hjaltið láttu skína; Láttu hvorki last nje hól Laufans eggjar brýna. Úr honum bitið aldrei fer Ef rjettra hagga nýtur, En á gull og gefins smjer Gramurinn illa bítur. Bráðum kem jeg, bið kærlega að heilsa og er þinn einlægur Grímur Thomsen. Frú Sigþrúður, ekkja Jóns há- yfirdómara, gaf korðann síðan Jóni Magnússyni, fyrverandi for- sætisráðherra, er nú gaf hann safninu. // • ••fc>i»*-« I Umboðsmaður: Ingimar Brynjólfsson. acBaÉaaaaagjuuLaji tx n-rrrrr Kálfkatungaþáttur. (Saga um fórnir og píslarvætti). Brot úr uppkasti til langrar sögu Eftir Halldór frá Laxnesi. Framh. Það var á allra vitorði, að Þórður í Kálfakoti var einn af þeim mönnum, sem betra er að hleypa ekki of nærri sjer, því hann var kominn af sauðaþjóf- um, svo langt sem ættin varð rakin, og það hafði oft flogið fyrir, að hann væri ófrómur; — sjaldan lýgur almannarómur. — Þetta var heldur ekki að furða, því að állir vita að þjófsnáttúran getur legið í blóðinu, engu síð- ur ~en Guðs gáfur. Einu sinni síðsumars, þegar krakkarnirNvoru orðnir ellefu, bar svo við að þröng var í búi, því að sumarbæran hafði fengið doða, og brugðist méð öllu. Frá því um sumarmál höfðu börnin hlakkað til, að kýrin bæri, og konan hafði Símar: 890 og 949. Fyrirlíggartöi: Vasaklútar karla og kvenna^ margar tegundir. Iiiliirlriiiilliin Aðalstræti 9. lofað þeim nýju smjöri og nægu. skyri og jafnvel mysuosti. Svo- bar kýrin, og það fór þannig. Björgin var svo ekki önnur í Kálfakoti en málnytjan úr snemm bærunni og þessum fáu kvíaám cg svolítið af' saltgrásleppu, eða kannske grautur, en margirmunn arnir, og sýknt og heilagt kvört- uðu krakkarnir undan hungri. Þannig leið dagur eftir dag, að hvorugt foreldranna hafði stund- arfrið fyrir matarrellu: Kvölds og morgna báðu þau um mat og sömuleiðis að miðdegisverðinum loknum, báðu þau um eitthvað meira. — Það er naumast að það eru langar í ykkur garnirnar! — sagði Þórður í Kálfakoti. En það var okunnug ær, sem altaf hafði sótt í Kálfakotstúnið, síðan um Jónsmessu. Undir henni gekk vænsti dilkur, hrútur, þykk- ur og fríður. Krakkarnir höfðu rekið ána úr túninu, ekki sjaldn- ar en þúsund sinnum, en altaf kom ærin aftur. Þótt búið væri að hóa henni langt upp í fjall, þá var hún skömmu á eftir, rjett. eins og sprottin upp úr túninu^ með lambið; og krakkarnir botn- uðu ékkert í þessari rollu og hjeldu jafnvel seinast, að þetta væri huldufólkskind. Kvöld eitt, seinast í ágúst, tók einn af sonum Þórðar upp á því aS heimta kjöt. Og fram yfir háttatíma stagaðist hann á kjöti; og það kom vatn í munninn á a'lri fjölskyldunni áður en hann. hætti. Daginn eftir hjelt hann uppteknum hætti, og nú ltóku öll yngri börnin undir með hon- um; þau sungu þarna í kór eftir

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.