Morgunblaðið - 05.01.1935, Síða 8

8
M O R G IJ N BLABIF)
LausardaRÍnn 5. ian. 1935-
jsmá-augltfsingarj
Vetrarkápur. Hef nokkrar með
fekinnkrögum frá 50—110 kr. —
Eínnig skinn á nokkrar kápur.
G'uð m. Guðmundsson, klæðskeri,
Bankastræti 7, yfir Hljóðfærakús-
inu. Sími 2796.
Postulínsmálning. Get tekið á
móti fleiri nemendum í postulíns-
málningu. Svava Þórhallsdóttir,
Lítufási.
Kaupum gamlan kopar. Vald.
Poulsen, Klapparstíg 29. Sími 3024
larlnamafil
blá og raislit.
RyMrakkar,
mikið úrval.
Maachester.
Laugaveg 40. Aðalstræti 6.
Besta
þorskalýsið
í bænum fæst í
Versltm
Sveíns Jóhannssonar,
Bergstaðastræti 15.
Sími 2091.
Þrettándabrenna
með álfadansi.
Það er gamall og þjóðlegur
siður, að efna til brennu á
þrettándanum og um langan
aldur verið talin ein hin allra
besta skemtun. Undanfarin tvö
ár hefir hið góðkunná knatt-
spyrnufjelag ,,Valur“ unnið að
því að endurvekja þenna gamla
og þjóðlega sið, með því að
gangast fyrir voldugri og glæsi-
legri þrettándabrennu suður á
íþróttavelli.
Nú á sunnudagskvöldið kem-
ur hefir fjelagið í hyggju að
hafa þrettándabrennu, ef veð-
ur leyfir, sem verða mun enn
stórfenglegri og í alla staði
glæsilegri en nokkru sinni áður.
Bálkösturinn mun verða milli
10—15 metra hár, eða hærri en
þriggja hæða hús, og í sam-
bandi við brennuna mun verða
með afbrigðum fögur flugelda-
sýning, svo önnur eins mun
varla hafa sjest hjer áður. Flug
eldasýningunni stjórna þaulæfð
ir skotmenn, Þrjátíu manna
karlakór, klæddir hinum skraut
legustu búningum, syngja ýms
hin fegurstu þjóðlög vor. —\
Nokkrir hinna slyngustu fim-
leikamanna þjóðar vorrar,
klæddir sem trúðar, hafa lofað
að láta ekki hinum fjölda
mörgu áhorfendum, sem án efa
verða þarna, leiðast meðan þeir
sýna listir sínar.
Þrettándaskenftun þessi hefst
með því að Lúðrasveit Reykja-
víkur spilar á Austurvelli kl.
8 síðd. Verður svo þaðan haldið
suður á völl. Spilar Lúðrasveit-
in þar svo alt kvöldið.
Að öllu þessu athuguðu: Vold
ugri brennu, fádæma fagurri
flugeldasýningu, glæsilegum
kórsöng, snildar fimleikum,
-
skrautklæddum álfafylkingum
með kóng og drotningu í farar-
broddi og dynjandi lúðraþyt, á-
samt ýmsu fleira sem þarna
verður til skemtunar og gamans
fyrir áhorfendur, er ekki að efa
það, að hjer er um að ræða
einhverja fjölbreyttustu og til-
komumestu skemtun vetrarins,
sem enginn, fyrst og fremst
sjálfs sín vegna, ef hann eða
hún á annað borð hafa löngun
til að skemta sjer, mega setja
sig úr færi um að sækja.
Til þess að sem allra flestir
þurfi ekki, fjárhagsins vegna,
að fara á mis við þessa miklu
skemtun, hefir fjelagið ákveðið
að hafa inngangseyrinn aðeins
50 aura fyrir börn og 1 kr.
fyrir fullorðna.
Að lokum skal það tekið fram
og brýnt fyrir fólki, að búa sig
vel, þrátt fyrir gott veður frá j
náttúrunnar hendi og ýmsar
ráðstafanir (langelda og ann-
að) af hálfu brennumanna.
e.
Köthir bfargar fólki
frá eldsvoða.
1 fyrra vakti það mikla athygli
að köttur einn í Hafnarfirði bjarg
aði húsi frá eldsvwða með því að
gera viðvart.
En ekki er að sjá, sem þetta
sje einsdæmi, því amerísk blöð
segja nýlega frá því að köttur
hafi bjargað heilu húsi frá bruna
og eigendum frá bana með því að
gera viðvart að kviknað hafði í
húsinu.
Þetta skeði í smábænnin St..
Peter. Eldurinn kom upp í eld-;
húsinu, út frá rafmagnsleiðslu-
Fólkið var í fasta svefni á annari
hæð hússins, hljóp köttnrinn upp 1
stiga og vældi þangað til fólkið
vaknaði og varð eldsins vart.

= IVEorgunstund =XL5-
{=1 fj
gefur gull í mund m
=ES þeím,
m 1
l sem augíýsa í m
3B= = Morgunblaðínu. ■
1 * m
illllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll
SYSTURMR. 73.
vírtist smátt og smátt vera að fá minnið aftur.
Augu hennar hvörfluðu að náttborðinu. — Hvar
er . . . . ? spurði hún. Hún átti sýnilega við bollann
með eitrinu í.
— Jeg fleygði honum burt og braut hann, sagði
Alexander.
Irena stundi djúpt, aftur og aftur. — Það var
leiðinlegt, sagði hún, og síðan sofnaði hún aftur.
En við ljetum hana ekki í friði. Á hverjum tíu
mínútum fjekk hún sterkt kaffi og kampavín. Um
kvöldið fór Schallinger læknir heim til sín. Hætt-
an var úti.
Næstu nótt sváfum við öll dálítið. Fyrstur varð
Alexander til þess að láta sigrast af svefninum —
sennilega hefir hann verið heilbrigðastur okkar.
Hann sofnaði á stólnum við rúmstokkinn hjá Irenu
í miðjum viðræðum. Lotta var einmitt að hrista
upp koddann hjá Irenu, sem lá með hálfopin augu
upp við öxl hennar.
Lotta hló lágt með sjálfri sjer, ánægð á svipinn.
— Þarna sofnar nú stóri, sterki maðurinn, eins og
smákrakki. Að hann skuli ekki sjúga fingurna!
Tónn hennar, er hún sagði þetta, fór hálfgert í
taugar mínar, en samt sagði jeg ekkert. Hvað
vildi hún vera hrærð, þó stóri sterki maðurinn
ljeti sigrast af svefninum? Hún ætti ekki einu
sinni að líta á þennan mann eða hugsa um hann
— allra síst nú.
— Irena lítur illa út, sagði jeg.
— Já, en ekki nærri eins illa og í gær. Og þú
verður að muna, að hún hefir ekki verið neitt lög-
uð til enn. Lotta hljóp út í miðri setningu og kom
aftur með nátttreyju úr kniplingum.
— Við skulum færa hana í treyjuna, sagði
Lotta. — Þú skalt sjá, að hún lítur betur út í henni
en í þessum einfalda, leiðinlega náttkjól sínum.
— Til hvers viltu vera að því, Lotta? spurði jeg.
— Hún verður kannske glöð þegar hún vaknar.
Þetta er sú fallegasta, sem jeg á til í eigu minni;
jeg hefi notað hana á leiksviði. Hún hefir meira
að segja verið umtöluð í leikdómi.
Og henni tókst í raun og veru að koma Irenu
sofandi í rjómagulu treyjuna. Það var erfitt, dn
Lotta gekk að verki með þvílíkum dugnaði og
hrifningu, eins og það væri — guð veit hverskon-
ar — kærleiksverk, sem hún væri að gera systur
sinni. Mjer varð það á að detta í hug, að með ná-
kvæmlega sömu hrifningu hefði Irena sjálf forðum
bakað möndlukökurnar handa Lottu.
Alexander vaknaði klukkan dálítið yfir tólf og
fullvissaði okkur um, að hann væri betur útsofinn
en nokkru sinni áður. Hann sókti kodda inn í
næsta herbergi og bjó um Lottu á legubekknum.
Þó að hann færi hvað eftir annað til Irenu og
meira að segja stryki henni stundum yfir hárið,
virtíst hann ekki taka eftir breytingunni, sem orð-
in var á búningi hennar, að hún var komin í þessa
kniplingatreyju, sem var svo skrautleg, að jafnvel
leik-dómarar höfuðstaðarins höfðu látið hennar
getið.
— Heldurðu kannske, að jeg geti sofið svona —
alveg meðalalaust? spurði Lotta.
— Já, svaraði Alexander og settist hjá henni og
hjelt í hönd hennar. Og hún sofnaði. 1 tvo klukku-
tíma sat hann þarna í mjög óþægilegum stelling-
um, aðeins til þess að vekja hana ekki með því að
kippa að sjer hendinni.
Irena tautaði eitthvað hálfsofandi. Nokkrum
sinnum nefndi hún nafn Lottu, og svo talaði hún
um Alexander. Það var eíns og hún væri Iíka aði
hugsa um föður sinn: — Pabbi .... hefir líka.
altaf .... sagði hún. Aftur á móti kom'nafn Felix
aldrei fyrir í þessu svefnhjali hennar; það var eins.;
og hún hefði alveg gleymt honum.,
Alt í einu reis hún upp og sagði með) næstuna
eðlilegri rödd: — Er Alexander hjerna?'
Alexander átti sýnilega í stríði við sjálfan sig"
eitt augnablik, en svo slepti han=n hönd Lottu og-
gekk að rúminu. Lotta vaknaði í sama bili.
— Við verðum að .... selja Felixhof, sagði.
Irena.
— Hvers vegna það? spurði Alexander.
Irena tautaði eitthvað, en jeg skildi ekki af þvl
nema orð eins og „hreint borð“.
Alexander strauk hár hennar til að froa hana..
Lotta hafði staðið upp og lagaði á sjer kjólinn...
— Legðu þig nú dálitla stund, sagði hún við mig.
Jeg gerði það, en jeg sofnaði ekki eins fljótt og
unga fólkið, enda þótt jeg væri úrvinda af þreytm.
Eftir dálitla stund opnaði jeg augun og sá, að«
Lotta og Alexander stóðu sitt hvorum megin við
rúmið. Höfuð þeirra voru langt hvort frá öðru, en
samt var eins og þau kysstust og föðmuðust með
augnaráðinu einu. Mjer fanst eins og þau skylfu
af hitasótt bæði — og það hla-ut líka að vera ein-
hver áköf hitasótt, sem kom þeim til að gleypa
hvort annað þannig með augunum, yfir þessa ó-
gæfusömu konu, sem hafði næstum gengið í dauð-
ann þeirra vegna.
— Alexander, sagði jeg. — Farðu nú út í garð
og fáðu þjer í eina pípu.
Snöggvast leit hann á mig eins og villidýr, en
síðan gekk hann út álútur, án þess að mæla orð
frá vörum. Jeg var alvot af köldum svita. Ef nú.
Irena hefði líka upplifað þetta að sjá hvernig þessi