Morgunblaðið - 18.05.1935, Blaðsíða 4

4
1I0ROUNBLAÐIÐ
Regiklpir.
Nýjasta tíska
r
1
Ueriun Injibjanjor Johnson
Sími 3540.
Glæný
EGG
kosfa ÍO aura
í verslun
Björns lónssonar,
Yesturgötu 28. — Sími 3594.
Spikfeitt kjöt
af fullorðnu fje á 55 aura % kg.
í súpukjöti og 65 aura Y2 kg. í
lærum.
Melnlrsbúfl.
Langaveg 48. Sírni 1505.
Reiði maðu ri n n
varpinu og meistari
Kvöldið það, sem var næsta
eftir kröfudaginn síðasta, gerð-
ust þau undur, að reiður maður
ljet þjóta í tálknum sínum í út-
varpi voru og óð þar á bægslun-
um.
Þessi maður heitir Sigurður
Einarsson og er kallaður síra
hvert sinn, sem þulan kunngerir
komu hans í útvarpsherbergið.
Orsökin til þess, að Sigurður
slepti sjer þarna, virtist vera sú,
að hönum var bannað að tala um
pólitík þarna. En Sigurður brá
á sitt óráð og flutti þarna ram-
pólitískt erindi. Að ræðunni lok-
inni nefndi Sigrún jungfrú alls
ekki, um hvað ræðumaðurinn tal-
aði, þvert á móti venju sinni, svo
langt mun hafa gengið fram af
meynni hátterni þessa afbrota
manns — þ. e. manns, sem braut
af sjer boðorð útvarpsráðsins.
Þetta: að Sigurður Einarsson
virti að vettugi boð og bann íit-
varpsráðsins er að vísu smáræði
í samanburði við ýmislegt, sem
sá maður hefir leyft sjer að gera.
Eitt sinn bar svo við á sumar-
daginn fyrsta, að útvarpsráðinu
— eða þeim máttarvöldum sem
ráða yfir útvarpsráði — þótti
sem dr. Guðm. Finnbogason hefði
brotið hlutleysi í ræðu, er hann
flutti þá. Honum var refsað þann-
ig, að doktorinn fekk ekki að
stíga fæti sínum í útvarpið heilt
missiri á eftir. En Sigurði Ein-
arssyni er ekki sýndur vöndur-
inn. Hann kom í útvarpið daginn
eftir kröfugöngudagskvöldið —
og svo framvegis o. s. frv.
Reiði maðurinn í útvarpinu veit
hvað hann má bjóða sjer — hváð
hann á undir sjer, ]á mjer við
að segja.
Jeg mundi hafa látið þenna
tálknaþyt fyrrum Flateyjarklerks
afskiftalausan, ef jeg hefði verið
óvitandi um hugleiðangar Meist-
ara Jóns um reiðina. Svo virðist
sem Meistarinn sá liafi haft fram-
an við sig — og líka bak við eyr-
að — Sigurð Einarsson. Og vegna
þess að fáir kannast nú við orð
þessa ræðuskörungs, þykir mjer
rjett að bera á borð fyrir sálirn-
ar fáeinar glepsur úr reiðilestri
hans. En sá lestur er út af guð-
spjallinu, sem getur þess, að
Heródes varð svo reiður að hann
fór illa með saklaus börn — við-
líka sem presturinn fór — lærði
— með sóknarbörn sín, þegar
hann sagði um þau, að þau væru
rjett kjörin í hákarlabeitu, en
sumum vildi hann brynna á eitr-
uðu brunnvatni, Það sagði hann
þó ekki í reiði, heldur mælti hann
svo með undirleitu mannhaturs-
glotti.
En látum nú meistara Jón hafa
orðið. Hann byrjar á metorða-
girndinni og mun hann hafa haft
hugboð um þá ástríðu Sigurðar
Einarssonar — sjeð fram í tím-
ann.
„Hvörnin metorðagirndin sje í
fyrstu tilkomin, er auðsætt af falli
Satans og falli vorra fyrstu for-
eldra, af hverju öll ólukka er inn
runnin til allra manna og á meðal
annara reiðin“.
Rjett er það. Metorðagirnd Sig-
r r t
I U t-
Jón.
] urðar Flateyjarklerks var þess
] valdandi, að hann ljet af prest-
skap. Kennarastaða, útvarpsað-
staða og þingmenska —- sú
þrenning beit af stalli prestinn. Og
þessi margfalda metorðagirnd
veitti honum aðstöðu til þess að
láta reiði sína blossa upp í út-
varpinu frammi fyrir alþjóð Is-
lands.
Meistari Jón heldur áfram:
„Og fyrst móðirin (drambsem-
in) hefir gert oss Adamsniðjum
svo stóran skaða, þá er auðvitað,
að dóttirin er henni líb, nema
verri sje. Hver er sú ólukka í
heiminum, er reiðin ekki af stað
komi? Hún er verkfæri allra lasta
og ódygða. Hún er eins og ein
púta, sem lifir eftir hvers manns
vild“.
Svo að „Síra.“ Sigurður Einars-
son hefír á helgidagskvöldi al-
þýðunnar leitt pútu inn í útvarpið
og sýnt alþjóð hana í allri nekt
vændiskonunnar, þ. e, a. s. látið
pútu stríplast í útvarpsherberg-
inu, stríplast í útvarpinu. Skárri
eru það nú hátíðahöldin! „Svo
þjónar reiðin öllum skömmum,
þegar á þarf að halda“ — segir
Jón biskup. Og ennfremur:
„Jeg veit að bæði Aristótelis og
Cicero skrifa, að hún sje brýni
hugprýðinnar og að e'nginn vinni
nokkurt stórvirki, nema reiður
sje .. . En sá sem reiður er, hann
er vitlaus og því segir Horatíus,
að hún sje nokkurskonar stutt
æði, teiknandi þar með, að enginn
sje munur þess, sem reiður og
hins sem vitstola er, nema reiðin
varir skemur, æðið lengur .. .
Heiftin er eitt andskotans reið-
arslag“.
Samkvæmt þessu hefir ,,síra“
Sigurður Einarsson leyft sjálfum
sjer, að senda irt um landið með
tækjum útvarpsins helvíska
þrumu, til þess að vinna óvinum
sínum geig og skaða.
Lengra verður víst ekki farið
út fýrir hlutleysistilskipanir hljóð
varpsins.
Meistarinn í Skálholti — -ekki
samt Jörundur — segir um útlit
þeirra, sem þessi púta nær tök-
um á:
„Hún afmyndar alla mannsins
limi og liði; hún kveikir bál í
augunum; hún hleypir blóði í nas-
irnar, bólgu í kinarnar, æði og
stjórnleysi í tunguna (það gat
þjóðin heyrt þetta kvöld, hin éin-
kennin voru ekki sjen). Hún læt-
ur manninn gnísta með tönnunum,
fljúga með höndum, æða með fót-
unum. Hún skekur og hristir all-
an líbamann og aflagar og ...
hún gerir manninn að holdgetnum
djöfli ... og ef hún svo afskræm-
ri ásýnd mannsins ... hvernig
mun hún þó ekki afmynda sál-
ina í guðs augliti? Segið mj'er:
Hvílíkur djöfull mun þar inni
bvia, sem álit mannsins verður svo
afskræmt hið ytra ? ... Salómón
segir: Hver getur þolað einn reið-
an mann? Hvar af auðsjeð er, að
hann, sem réiðigjam er, hann er
óhæfur til samneytis annara
manna og óhæfur til að vera
Kristílimur og hans kirkju. Hvað
er hann þá? Andskotans limur og
þeirra stallbróðir, sem tönnlast
og tyggjast innbyrðis, þar tU þeir
um síðir verða uppetnir“.
Salómon spyr: „Hver getur þol-
að einn reiðan mann?“
Jú, útvarp íslenska ríkisins get-
ur þolað hann. Meistarinn í Skál-
holti nefnir slíkan náunga lim
andskotans. Mikið væri gefandi
til þess, að vöndurinn, mikli frá
Skálholti væri kominn í útvarps-
herbergið til að gera þar hreint.
Það er alveg dásamlegt, hve
víðtæk mælska meistara Jóns er
og hve vel hún hittir á ótal nagla-
hausa. Hann er t. d. í postillu
sinni afar harðorður um presta
þá, sem óvirða embætti sín. En
hann gerir þó ekki ráð fyrir því,
að prestar vilji koma eitruðu
brunnvatni í iður sóknarbarna
sinna. En þó dreymir hann í þá
áttina. Hann seg'ir:
,,Sá, sem drekkur ófarvarendis
nokkuð banvænt, hann má sjá
til, hvernig hann fái því æit upp
aftur‘ ‘.
Rj'ett er það, En þegar eitur-
gasi er dreift í andrúmsloft al-
þjóðar, verður ekki uppköstum
viðkomið til þess að losna við ó-
lyfjanina. Það hefir sýnt sig, sem
meistarinn segir, að „vonskan er
frilla djöfulsins og eitt frjósamt
kvikindi“. Og er það mikið þjóð-
arböl, þegar hún nær tangarhaldi
á þeim, sem kenna ungdóminum
og deila skulu meðal mannanna
barna. náðarmeðulunum.
Meistarinn segir ennfremur meo
tungu Páls postula:
„Látið ekki sólina ganga undir
yfir yðar reiði“. Þessi stórmenni
virðast hafa vænst þess, að enginn
hleypti sjer upp eftir sólsetur. En
það gerði Sigurður Einarsson. Og
eru öll einsdæmi verst. — Hann
segir og með vörum Páls: „Gefið
ei Djöflinum rúm, og bendir oss
til með þeim orðum, að þar sem
andskotinn er húsbóndi, þar
muni þetta lians hyski með hon-
um samsæti eiga og er þeim manni
víst helvíti, svo skjótt sem öndin
skreppur út af kroppnum, sem af
þessum pútum er kvalinn, nema
liann hreinki áður sálu sína með
heitri iðran og er ráðlegt, að
ætla ekki til, að dauðans beiskja
skuli það gera; því vandhitt er á,
hvort þar verður tóm til þess, ef
svo kann til að bera, að hann
komi að skyndingu“.
Það leyndi sjer eigi, að Sigurð-
ur Einarsson barði saman hnef-
unum, þegar hann hóf ræðu sína.
Meistari Jón hefir þessháttar í
huga, þegar hann í reiðilestrinum
kemst svo að orði:
„Þegar menn berja tveim stein-
um saman, er vandsjeð hvor fyrri
brotnar“.
Laugardaginn 18. maí 1935.
Egg
stór og góð
á 10 aura stk.
Bergþórugötu 2.
Sími 4671.
Það hesta
Skandia
eldavjelar.
Svendborgar
þvottapottar.
H. Biering.
Laugaveg 3. Sími 4550.
Nýslálrað
HlltBkjðt
af ungu.
Frosið dilkakjöt
af aðeins 1. fl. dilkum.
Hakkað kjöt.
Kjötfars.
Hangikjöt.
Pylsur.
Mnnið
Það er jafnilt fyrir reiða mann-
inn í útvarpinu að brjóta hægri
hnefa, sem vinstri. Ef hann brýt-
ur hægri hnefa, vérður honum
fyrirmunað að skrifa ræður, sem
honum og hans jafningjum þykja
góðar. Ef hann brýttir vinstri
hnefann, skaddast sá lófi sem
hann mun hafa haft til þess að
klappa konum. Og þá má segja,
að fokið sje í flest skjól, ef hann
verður óvígur báðum höndum,
maðurinn, sem haft hefir hend-
urnar hvaðanæva. En þessvegna
minnist jeg á konur í þessu sam-
bandi, að meistari Jón hefir þær
í huga í þéssari prjedikun, er
Kföt & Fisk-
melisgerðina
Grettisgötu 64.
Sími 2667 og 4467.
I I
anna
privat bill,
lítið keyrður, mjög sterkur og vel
útlítandi, til sölu. Tækifærisverð.
Góðir greiðsluskilniálar.
A. S. f. vísar á.