Morgunblaðið - 18.05.1935, Side 8

MORGUNBLAÐIÐ
8
Laugardaginn 18. maí 1935..
Allir
ar lesa auglýsingar Morgunblaðsins.
cKúsitatði-
Vllia in I8IDU.
Nýtísku villa, með öllum nýtísku
þœgindum í Ordrup í Kaupmanna-
höfn (alveg við veðreiðarbrautina
og „Bellevue“ strandbað), fæst til
leigu yfir sumarið, handa fjöl-
skyldu, sem vildi hafa sumarfrí
í Danmörku. Hjer er um sjer-
stakt tækifæri að ræða. Húsgögn
geta fylgt.
Nánari upplýsingar í síxna 1912.
Herbergi fyrir einhleypa til
leigra. Laugavatnshiti. Baróns-
etíg 27 (Café Svanur).
‘HhvruX'
Utan, sem innanhússþvottur.
Sívaxandi aðsókn sannar vinnu
gæðin. — Ágúst L. Jónsson,
Frakkastíg 22. Sími 2613.
Bókbandsvinnustofa mín er
flutt í Hafnarstræti 19, 1. hæð.
(Hús Helga Magnússonar &
Co.). Anna Flygenring.
Húsmæður! Munið fisksím-
ann 1689.
Það er viðurkent, að maturinn
á Café Svanur sje bæði góður
og ódýr.
Jfaufis/Ulfutv
Mótorhjól,
Harley Davidson, í góðu standi
til sölu. Upplýsingar eftir kl.
7 á Fjölnisveg 3.
Bronce, nýtískuvaran, fæst
hjá Haraldi Hagan, Austur-
stræti 3._____________________
Ibúðarhús á erfðafestulandi
fyrir innan bæinn, er til sölu
ódýrt. Upplýsingar í síma 3144.
Kaupum gamlan kopar. —
Vald. Poulsen, Klapparstíg 29.!
Hangikjöt, nýreykt.
dalsíshús. Sími 3007.
Norð-
Kðupsvslumein!
flytur auglýsingar yðar
og tilkynningar til
flestra blaðlesenda um
alt land, í sveit og við
sjó - utan Reykjavíkur.
Blaðið kemur út vikulega
8 síður samanlímdar.
Ekkert blað er lesið jafn
víða í SYEITUM lands-
ins og
Körfustólar, margar tegund-
ir, fyrirliggjandi, einnig smá
borð. Legubekkir ódýrastir á
35 kr. Körfugerðin, Banka-
stræti 10.
Kaffistell frá Hjálmar Guð-
múndsson, Laufásveg 44, er
brúðargjöfin.
BldflH ávalf
um hlO besla.
Tll mlnnls:
Þegar þjer þurfið að kaupia ný-
reykt sauðakjöt, spaðsaltað
dilkakjöt og 1. flokks frosið
dilkúkjöt þá hringið í undir-
ritaða verslun.
Verslan
Sveins Jóhannssonar,
Bergstaðastrœti 15. Sími 2001.
)) NflTfflM 1 ©LSEINI ((
AMt miuia A. S.X.
í SNÖRUNNI. 17.
— Mjer er sönn ánægja að koma, ef jeg kemst
hjeðan úr önnunum, lofaði Sir Humphrey.
Lafði Louise leit á úr sitt og stóð á fætur, þó
væri henni það augsýnilega á móti skapi.
— Jeg skal meira að segja lofa yður því að jeg
skal sækja yður í mínum „Hispano-Suiza“, ef þjer
akið ekki í yðar einkavagni, sagði lávarðurinn.
— Já, þjer getið valið milli hans og míns Bent-
ley, skaut Louise inn í.
— Jeg verð að játa, að mjer finst altaf sjer-
staklega gaman að aka í litlum Bentley-vögnum,
sagði Sir Humphrey brosandi, og hjarta hans sló
örar, við heitt og innilegt handarband lafði Louise.
8. KAPÍTULI.
Næsta sunnudagskvöld, fimm mínútur fyrir
átta, kom Sir Humphrey Rossiter niður hin fögru
stigaþep í húsi sínu við Chestow Square og gekk
inn í borðsalinn. Hann virti fyrir sjer borðið, fag-
urlega og smekklega skreytt af Parkins, og skoð-
aði matarseðilinn. Hann brosti ánægður með sjálf-
an sig, þegar hann sá, að hann hafði munað eftir
þó mörgum uppáhaldsrjettum Katherine. Hann
skaraði dálítið í eldinn, þó þess þyrfti ekki bein-
línis, og gekk síðan inn í skrifstofu sína. Klukkan
á Big Ben sló átta, hann leit á úr sitt, á mínútunni
átta. Nú mátti búast við vagninum á hverri
stundu. Katherine var ávalt stundvís. Hann fór
að blaða í tímariti, en lagði það svo frá sjer aftur.
Það tók því ekki að fara að lesa.
Fimm mínútur yfir átta! Nú hlaut hún að fara
að koma. Hún er áreiðanlega í svörtum kjól, það
fer svo vel við gullna hárið, hugsaði hann. Vesa-
lings Katherine! Það gæfusnauða hjónaband!
Sorglegt að hugsa til þess.
Honum hafði oft dottið í hug, hvort hann gæti
buðið henni að vera meira en vinur hennar. Marg-
ar laglegar konur höfðu orðið á leið hans, sjer-
/
staklega í seinni tíð, en það voru aðeins tvær, sem
örfuðu hjartslátt hans.
Hann hafði ávalt dáðst að Katherine, þegar
meðan konan hans var á lífi, en hann vissi, hve
vonlaust það var, og ákvað með því stöðuglyndi,
sem honum var í blóð borið, að líta ekki í þá átt.
En nú var hann laus og liðugur — og hún líka.
Nú var möglueiki til þess. En voru tilfinningar
hans þær sömu og áður? Var það alvara hans. —
------Hann leit á úr sitt. Tólf mínútur yfir átta!
Þetta var ólíkt Katherine.
Parkins kom inn með cocktail.
— Mjer datt í hug, að þjer vilduð máske einn
cocktail, Sir Humphrey, sagði hann.
— Frú Brandt hefir auðsýnilega seinkað.
— Já, þakka yður fyrir. Gefið mjer einn. Og
hringið síðan til Savoy Court og spyrjist fyrir um
það, hvort frúin sje farin af stað.
Sir Humphrey dreypti á glasinu.------------En
hvernig stóð á þessari óróa- og kvíðatilfinningu,
sem greip hann. Það hlutu að vera eftirstöðvar
eftir veikindin. Þessar taugar---------
Hann sneri sjer við, næstum ákafur, þegar
Parkins kom inn aftur.
— Frú Brandt fór frá Savoy Court stundar-
fjórðungi fyrir átta, sagði hann, — í venjulegum
bíl, og hún gaf bifreiðarstjóranum skipun um að
aka hingað.
Sir Humphrey ljetti.
— Þá hefir vagninum líklega bara seinkað
vegna umferðarinnar. Þakka yður fyrir, Parkins.
Hann fekk sjer sopa úr glasinu og gekk út að
glugganum, dróg gluggatjöldin frá og leit út. Úti
fyrir var dimt og hljótt og ekkert sjerstakt að
sjá. Hann dróg gluggatjöldin aftur fyrir glugg-
ann, gekk að borðinu og tæmdi úr glasinu. Síðan
hringdi hann bjöllunni; honum var ekki ljóst
hvers vegna, en eitthvað varð hann að gera. —
— Parkins, klukkan er orðin 81/^ og frú Brandt
er enn ókomin. Hún getur ekki verið lengur á
leiðinni hingað en 20 mínútur. Jeg held, að það*
væri rjett, að þjer hringduð aftur til gistihússins,
og spyrðust fyrir, hvort hún einhverra hluta vegna
hefir komið þangað aftur.
— í þetta sinn var Parkins lengur en áður. Og
þegar hann kom inn var hann sýnilega vandræða-
legur.
— Jeg talaði við dyravörðinn. Hann sagði, að
hún hefði farið af stað 15 mínútum fyrir átta og
verið í samkvæmisfötum, síðan hefði hún ekki
sjest. Hann spurði mig, hvort jeg vissi, að frúim
ætlaði til útlanda í fyrramálið.
— Til útlanda?
— Já, til Frakklands. Ferðakisturnar standa
tilbúnar og búið að kaupa farmiða með „bláu
lestinni".
— Það var einkennilegt, sagði Sir Humphrey
hugsi. — En engu að síður breytir það ekki þeirri
staðreynd, að frú Brandt lagði af stað hingað fyrir
þrem stundarfjórðungum og er þó enn ókomin.
— Hringið til Scotland Yard, Parkins, og gefið
mjer samband hjer inn, jeg ætla sjálfur að tala.
Eftir örfáar mínútur hringdi síminn.
— Yfiraðstoðarmaður Horton hjer, var sagt.
— Þjer talið við sir Humphrey Rissiter per-
sónulega. Hafið þjer fengið tilkynningu um nokk-
urt slys síðasta klukkutímann?
Nei, enga.
í kvöld, stundarfjórðung fyrir átta, fór frú Kat-
herine Brandt frá Savoy Court áleiðis hingað, 16
Chestow Square, í bíl. En hún er enn ókomin, þó
klukkan sje yfir 8í/2. Viljið þjer þegar í stað
senda út sveit manna á bifhjólum og grenslast
eftir því á öllum lögreglustöðvum, hvort nokkuð
slys hafi orðið á þessum tíma. Og sjáið til þess
að mjer verði tilkynt þegar í stað, ef svo er.
Sir Humphrey lagði heyrnartólið á og Parkins
spurði hæversklega:
— Matreiðslukonan spurði hvort ætti að koma
með matinn handa ráðherranum. Hún getur hæg-