Morgunblaðið - 01.06.1935, Síða 5

M0RGUNBLAÐIÐ
Laugardaginn 1. júní 1935.
B '
f^kranesför K.R.-inga
á upp5tigningarðag.
Fjölmenni tók þátt í þessari skemtiför.
MYNDIR ÚR FÖRINNI.
1. Fimleikaflokkur telpna í K. R. 2. Fimleikasýning á barnaskóla-
blettinum á Akranesi. 3. Mannfjöldi á Súðinni. 4. Akranesingar taka
á móti gestunum á hafskipabryggjunni.
KJ. 9 á uppstigningardagsmorg- en skýjað loft. Voru spár manna
■nn lagði Súðin af stað frá Reykja- misjafnar um það, hvort sigra
vík áleiðis til Alcraness í skemti- myndi er á daginn liði sólskin eða
för K. R. regn.
Þátttakendur í ferð þessari Björgunarbeltin.
voru urn 600. , Forstöðumenn K. R. höfðu átt
Veður var stilt um morguninn, annríkt á miðvikudagskvöld og
^ ii^wmmw*m i íram á nótt, við það að safna
' björgunarbeltum í ferðina. Þeir
skyld til að tryggja hann gegn höfðu leigt skipið af Skipaútgerð
skemdum og misförum. ríkisins. En skipaeftirlitsmaður
9. gr. Ef Vörubílastöðin hafði síðar iagt blátt bann fyrir,
Þróttur getur ekki annast að fleiri færu með í för þessa en
flutninginn samkvæmt samn- björgunarbelti væru í skipinu. Var
ingi þessum, hefir Reykjavík- því tekið til óspiltra málanna að
urbær rjett til þess að ráðstafa safna björgunarbeltum, þau sett
sjálfur því, sem eftir kann að í poka og polcarnir ofan í lest.
verða. ^ ! jjn fœstir farþegar munu hafa
Vörubílastöðin Þióttur hefii jia£t hugmynd um þessar varúðar-
ekki rjett til þess að framselja ráðstafailir _ enda var ekki veð-
öðrum flutningana samkvæmt up ti, slíkra hugleiðinga, sj6r speg.
samningi þessum, nema með ilsljettuP að heita mátti.
;samþykki Reykjavíkurbæjar. ]
Reykjavík, 30. maí 1935. j Skemtiferðaskipið.
Yfirlýsing. Súðin var skrautfánum prýdd
Það hefir orðið að samkomu upp í siglutopp við þetta há-
lagi við bæjarráð Reykjavíkur tíðlega tækifæri, og var K. R.
um leið og samningar um fáninn, sem vera bar efst við hún.
vöruflutninga austur að Sogi,'á framsiglu.
tilheyiandi fiimanum Höj-j Lúðrasveit Reykjavíkur var með
gaaid & Schultz A/S, eru - förinni til að kæta skap skemti-
gerðir, að Vörubílastöðin ferðafólksins> undir stjórn Páls
„Þróttur“ í Reykjavík gerir iísólfssonar
engar kröfur til þess að ann- TT ,,
n . • Harði luðrasveitm stoðu a lag-
ast þa flutnmga, sem Reykja- _ x., „ TT,„
,, , t- í i •* * 'dekki, traman við stjórnpall. Hof
vikurbær hefir tekið að sjer> , ,, J .
* ^ i ™ * • > hun hljoðtæraslatt jafnskjott og
að framkvæma með sammng-; . J
. , , , ■ ,T •, (Suðm Ijet frá landi og ljek ospart
um um vjelar og tæki til Ljosa- ' ° d 1
alla leið til Akraness.
foss-stöðvarinnar og aðal-
spennistöðvarinn við Elliðaár,
við firmun Almenna Svenska
Á þilfari Súðarinnar var þröng
mikil, sem vænta mátti. Þar var
Elektriska A.B. og Karlstad j f61k á öllum aldri og alla vega
Mekaniska Verkstad í Svíþjóð. '»úið. Þar voru ungir og garnlir,
og Helsingör Maskinverksted í gráhærðir öldungar, vinnulúnir og
Danmörku, og einnig að sam-
komulag það, sem orðið hefir
við Rafmagnsveitu Reykjavík-
ur um flutnninga vegna línu-
lagningar í sumar, standi
óbreytt.
veðurbarnir og börn, sem ef til
vill voru þarna að leggja á stað
í sína fyrstu sjóferð. Þar voru
ungir íþróttamenn og göngugarp-
ar, útbúnir í fjallgöngu og fjör-
ugar nótentátur í pokabux-
Reykjavík, 30. maí 1935. um með bakpoka. En alt var þetta
fólk sýnilega í besta sunnudags-
skapi.
Var sjerstaklega einkennilegt
að sjá hvernig nýi og gamli tím-
inn mættist þarna, hið nýtísku-
klædda fólk og skipið, forngripur
frá fyrri öld að ýmsum frágangi.
Niðri á fyrsta farrými sat Matt-
hías Þórðarson fornminjavörður.
Þarna er lionum rjett lýst, hugs-
aði jeg. Skykli hann nú ætla sjer
að fara að krækja í Súðina á forn-
gripasafnið?
Á Akranesi.
Tíminn leið undur fljótt þangað
til hið aldraða skemtiferðaskip
lagði kinnunginn upp að hinni
flunkunýju hafskipabryggju Ak-
urnésinga.
Var mikill mannfjöldi á bryggj-
unni til að taka á móti gestunum.
En lúðrasveitin gaf til kynna
hverjir væru komumenn, með því
að leika K.-R.-marsinn um leið og
lagðar voru landfestar.
Á svipstundu höfðu öll þessi
sex hundruð manns hoppað í land
af Súðinni og’ heilsað Akurnesing-
um og Akranesi. Var þegar svo
margt aðkomumanna sem dreifði
sjér þar um göturnar, að Akur-
nesingarnir, sem heima sátu og
ekki voru við móttökuna á bryggj-
unni, ætluðu varla að þekkja bæ-
inn sinn, er þeir litu út á göturnar
og sáu allan þenna aragrúa af
ókunnum andlitum.
Skemtiferðafólkið dreifði sjer
nú um. — Sumir leituðu til
hins myndarlega hótels, sem þar
er. En flestir notuðu veðurblíðuna
út um tún og strendur.
Hópar tveir af fjallgöngufólki
bjuggu sig til fjallaferða. Kleif
annar upp á tind Skarðsheiðar, en
hinn geklc á Akrafjall.
Hljómleikar og fimleikar.
í miðjum Akraneskaupstað er
myndarlegt barnaskólahús. Þar er
leikvöllur, grasigróinn, því gróska
er mikil þar í jörð sem kunnugt
er, enda eru gróðursæl tún og
matjurtagarðar um mest alt ó-
bygt land í kaupstaðnum.
Á leikvelli skólans hóf Lúðra-
sveitin hljómleika kl. 1, er stóðu
yfir til kl. 2.
Þá hófst fimleikasýning. Var
það telpnaflokkur K. R. er sýndi
þar á vellinum undir stjórn Bene-
dikts Jakobssonar.
Þar var Erlendur Pjetursson
með sitt ómissandi gjallarhorn.
Tilkynti hann „prógram“ dags-
ins, og benti um leið á, með við-
eigandi orðum, hve veðurblíðan
ljeki við K. R. þenna dag og hve
Akranesingar væru góðir lieim að
sækja.
íþróttavellir Akranesinga.
Að lokinni fimleikasýningunni
gekk mannfjöldin út á íþróttavöll
staðarins, — gamla íþróttavöll-
inn, sem kallaður er. Það er gró-
inn grasvöllur, ekki vel sljettur.
En nú érn Akranesingar að koma
sjer upp nýjum íþróttavelli, sem
enn er ekki nothæfur.
Hafa þéir lagt til hans mörg
þúsund krónur á þessu vori.
Altranesingar eru áhugamenn
við hvert það verk er þeir taka
sjer fyrir hendur.
Hinn tilvonandi íþró|ttavöllur
þeirra er skamt frá svonefndum
Langasandi. Er það sandströnd
skamt austan við kaupstaðinn. Þar
er útgrynni mikið, og sandur fínn,
'kalkborinn. Hitnar liann mjög er
sólar nýtur, enda blasir hann við
sólarátt. Þangað sækja Akurnes-
ingar mjög sjóböð í góðviðri. Fer
fólk þangað t. d. oft, er það hefir
loldð við fiskbreiðslu á morgn-
anna, sjer til liressingar. Hvergi
mun önnur eins baðströnd vera í
nágrenni Reykjavíkur, sem Langi-
sandur á Akranesi. Þar er nú bygt
sundskýli.
Á íþróttavellinum háðu tveir
unglingaflokkar K. R. knatt-
spyrnu. Hefir oft sjest fjörugri
leikur, ef satt skal segja.
Eina bótin, sagði einhver, að
telja má víst, að K. R. vinnur.
En svo varð eltki að þessu sinni,
því leiknum lauk með 1 :1.
Fjórir ungir K.-R.-ingar sýndu
fimleika í hljenu milli hálfleik-
anna. Sýndu þeir á stökkdýnu —
og voru aðdáanlega fimir.
Dansleikur og fleira.
Kl. 4 hófst dansleikur í sam-
komuhúsi Akraness, Bárunni. —
Hiti var mikill í veðri. En er inn
kom^í Báruna tók út yfir. Þeir,
sem áræddu þangað inn töldu
hitastig þar hafa verið um 50 gráð
ur.
Því völdu margir þann kostinn
að vera úti um tíin og velli. Var
efnt til knattleikja og tóku marg-
ir þátt í þeim. Þar sást m. a. hinn
hvatlegi skipstjóri Súðarinnar,
Ingvar Kjaran veifa „slagtrje“ og
hlaupa hratt. Þar var glatt á
hjalla.
Nú tók að halla degi.
Lagt frá landi.
Súðin átti að leggja af stað frá
Akranési kl. 8^2- Þá áttu allir að
vera komnir á skipsfjöl.
En gera þurfti sjerstakar ráð-
stafanir til þess að sjá um, að
ferðafólkið aðgreindist frá heima-
fóllti í tælra tíð, og ekki færi aðrir
í Súðina, en þangað áttu að fara.
Ráð við því sá Kristján Gests-
son. Hann lagði kaðalstreng um
þvera bryggjunna, skamt ofanvið
þar sem Súðin lá. Og fram fyrir
þá merkjalínu komust ekki aðrir
en þeir, sem farmiða höfðu.
Þetta gekk greiðlega.
Súðin var ferðbúin á rjettum
tíma — alveg eins og skip Sam-
einaða — sagði Erlendur. Hann
var nú kominn á stjórnpall með
kallarahornið. Þreif hann hornið
og kallaði með mikilli rödd: „Akra
nesingar lengi lifi“. En mannfjöld
inn á skipinu tók undir méð fer-
földu húrrahrópi.
Pjetur Ottesen alþingis-
maður var þar nærstaddur á
bryggjunni. Hann svaraði þegar
með árnaðarkveðju til Reykvík-
inga og þakkaði komuna til Akra-
ness. En fólkið á bryggjunni
fylgdi orðum lians eftir með
myndarlegu húrrakveðju.
Voim þá losaðar landfestar, og
seig Súðin afturábak frá bryggj-
unni. En Lúðrasveitin hafði tekið
sjer sömu stöðu og áður á þilfari.
Og spilaði méð miklu fjöri, alla
leið til Reykjavíkur.
Logn var enn í lofti. Hafði ekki
bærst hár á höfði manna allan
daginn. Lágar lognöldur voru á
sjónum með glampandi álfaleiðum
í kvöldskininu en mistur í suðri
yfir Reykjavík og Reykjanesskaga
Eftir því sem leið á kvöldið óx
kátína farþega, því lúðrasveitin
spilaði á framdekki, og dansað
var á fremsta dekki. Þreyttu menn
söng um skipið, og gerðist stund-
um þröngt um, þar sem kátínan.
var niest. En alstaðar var í hóf
stilt, sem vera bar.
Einna mest var fjörið þar sem
fjallgöngufólkið var, enda hafði
pað fengið sjer hollasta hressingu
um daginn.
Fólltið sem á Skarðslieiði fór
fekk allgott útsýni, logn og sól,
jafnvel á hátindi, og 20° hita.
Enda var það sólbrúnt á hörund
mjög.
Klukkan að ganga éllefu lagð-
ist hið aldraða skemtiferðaskip
upp að Sprengisandi. Þar var
margt Reykvíkinga fyrir til að
taka á móti ferðafólkinu. Enn
tók Erlendur kallarann og kastaði
kveðju á mannfjöldann, með því
að hrópa árnaðaróskir til Reyli-
víkinga og K. R.
Þannig endaði þessi Akranes-
för. Var ferðafólkið þakklátt K-
R.-ingum fyrir skemtilegan dag,
og þá fvrst og fremst formanni
fjelagsins er var fararstjóri, Guð-
mundi Ólafssyni. Á fjelag þetta
áhugasaman forystumann þar sem
hann er.
D á narmioning.
Sú kona, sem lijer verðiir
minst, frú Guðlaug Leví, ljest að
lieimili sínu, Esjubergi, hjer í
bænum, 24. þ. m. Hafði hún dval-
ið þar hin síðustu missiri hjá
systurdóttur sinni, frú Guðrúnu
Johnson og manni heimar, og not-
ið hjá þeim hjónum hinnar mestu
velvildar og kærleika. Guðlaug
Guðlaug Leví.
var eltkja Björns Leví, símstjóra
á Blönduósi. Hún var fædd 6. júní
1868. Foreldrar hennar voru
Sveinn bóndi Arason og kona
hans, Guðbjörg Benjamínsdóttir
Ijósmóðir. Móður sína misti Guð-
laug er lnin var á æskuskeiði, og
faðir hennar flutti skömmu síðar
til Vesturheims. Eftir það varð
hin unga stúlka munaðarlaus að
spila á eigin spýtur, og afla sjer
af sjálfsdáðum þess þroska og
þeirrar þekkingar, sem til þess
þarf, að standa vel í stöðu sinni.
Sannáðist á henni að sigursæll er
góður vilji. Meðan hún vann hjá
vandalausum, rækti hún störf sín
af miklum dugnaði og alúð. Sá
það á, er hún sjálf stofnaði hfeim-
ili, að hiin reyndist fyrirmyndar
húsmóðir um þrifnað allan, reglu-
semi og háttprýði. Hún helgaði
heimilinu alla krafta sína, pg
hlúði í kyrþey að glæðunum á eig-
in arni, en var jafnan fáskiptin
um annara liagi. í framkomu var
hún prúð kona, yfirlætislaus bg
alvarleg. Munu erfið lífskjÖr 5