Morgunblaðið - 23.01.1936, Side 8

8
MORGUNBLAÐIÐ
Fimtudaginn 23. jan. 1936..
Jíaufisiíapuv
Daghókarhlöð Reykvíkings
Einlit tau í morgunkjóla 'og
sloppa, einnig hentug í smá-
drengjaföt og telpukjóla. — mula
Versl. Dyngja.
"Ojelag eitt í Danmörku hefir • í
hyggju að kaupa skipið Pri-
sem verið hefir í ferðum til
íslands, af Sameinaða fjelaginu og
. . Hvítar upphlutskyrtur meðin°ta það fyrir »f«ótandi veitinga-
nýju,sjerstaklegafallegusniði,|hus ’ leg^a skif)inu fyrir utan
fyrirliggjandi. Einnig saumað-!landheIglslínu’ svo þar **
ar úr öðrum efnum, eftir pönt-|að veita tohfrjálst áfengi.
un. Versl. Dyngja. I
------------------------------I |3mari nokkur danskur
Morgunkjólatau og tvistar í
miklu úrvali. Versl. Dyngja.
Helms
að nafni, varð nýlega sjötug-
ur. Hann ljet því af dómarastarf-
inu.
Um það leyti birtist viðtal við
hann í blaði, þar sagði hann m. a.
„Jeg hefi altaf litið með velvild
til meðbræðra minna í þjóðfjelag-
inu, og haft hið besta álit á þeim.
_____________ Dómgrindurnar, sem skilja dóm-
Skíðahúfur fást 1 Aðalstræti arana frá þeim brotlega, er engin
9 C í hattasaumastofu Þóru markalína milli sauðanna og liafr-
Brynjólfdóttur. anna.
Þeir, sein gera sig seka í glæp-
| um eru oft ekki slæmir menn í
'sjálfu sjer, en veikgeðja, er hafa
Sel gull. Kaupi gull. Sigur- meiri þörf fyrir aðstoð og leið-
Silki- og ísgarnssokkar á 2.25
parið. Silkisokkar mislitir frá
2.90 parið, svartir frá 1.75 par.
Versl. Dyngja.
Kvenbolir í miklu úrvali. —
Versl. Dyngja.
Kaupí gull hæsta verði. Árni!
Björnsson, Lækjartorgi.
þór Jónsson, Hafnarstræti 4.
Kaupi ísl. frímerki, hæsta
ver*ði. Gísli Sigurbjqmsson,
Lækjartorgi 1 (opið 1—4 síðd.)
beiningu en hegningu.
En vitaskuld eru til menn inn-
anum, sem þarf að taka óþyrmi-
lega í lurginn á.

T angt norður í öræfum Canada
•*-^ hafa menn nýlega fundið
hverasvæði, sem er 3—4 ferkíló-
metra á stærð. Jarðhiti er þar svo
mikill, að þar vaxa ýmsar plðntur,
Matur og kaffi með sann- j sem þurfa allmikinn hita, enda
gj.örnu verði í Café Svanur við þótt svæðið sje svo norðarlega, að
Barónsstíg. , lítill gróður sje þar umhverfis.
Y safold segir svo frá 18. febr.
1876: I fyrra vetur hvarf úr
biskupsstofunni í Laugarnesi all-
mikið af sængurfatnaði og fl. er
bæjarstjóm Reykjavíkur átti þar
geymt síðan vorið 1872, að þar var
sjukrahús fyrir frakkneska fiski-
menn er hingað fluttust bóluveik-
ir. Seint í fyrra mánuði varð loks
uppvíst hverjir valdið hefðu
hvarfi þessu, og eru það nokkrar
lausakonur hjer í bænum. Virðast
þær hafa verið í fjelagi svo árum
skiftir, bæði um þennan þjófnað
og aðra stuldi, er mjög hafa verið
tíðir hjer í Reykjavík að undan-
förnu, einkum í vetur. Er mikið
af því innbrotsþjófnaður, eink-
um í hjalla og önnur útihús. í
Lauganesi höfðu þær brotist inn
um glugga, skömmu fyrir jólin í
fyrra vetur, og borið þaðan kljrfj-
ar sínar af þýfi.
*
Bisonuxum hefir fjölgað all-
mikið á síðari árum síðan þeir
voru friðaðir. Nú má skjóta þá.
En það er dýrt spaug, því hver
sem drepur bisonuxa verður að
greiða 2500 dollara fyrir ■ þá
ánægju.
*
í Englandi háfa menn fundið
upp gjallarhorn sem liefir svo
hátt, að hægt er að kalla með
þeim til flugmanna, sem eru í 3000
metra hæð.
Menn kvíða fyrir hávaðanum í
næsta kosningabardaga.
Skólastjórinn við frk. Zahles
skóla í Höfn, frk. Karen Bagge
segir að drengir skrökvi oftar en
telpur af hræðslu við að þeim
verði refsað, en telpur aftur á
móti oftar en drengir af monti og
til þess að sýnast meiri en þær
eru.
*
í Wichita í Kansas var kona
ein kærð fyrir að hafa gefið fjögra
ára syni sínum sigarettu að
reykja, er hún var með liann í
strætisvagni.
Er hún kom fyrir dómarann,
spurði hún með hverju liún hefði
átt að hafa ofan af fyrir drengn-

Dansk Dame giver dansk tiE
tysk og fransk Undervisning
paa billige Vilkaar. Frú M.,
Westrup Milner.
Saumastofan, Hafnarstræti
22 (yfir ,,Irma“), saumar:
Dömukjóla, barnafatnað og
drengjaföt. Einnig Ijereftasaumi
allskonar og undirföt, Zig zag..
Tekur mál og sníðir.
Borðið í Ingólfsstræti 16----
sími 1858.
Nýja þvottahúsið, Grettis—
götu 46, hefir síma 4898.
Kaupi gamlan kopar. Vald.
Poulsen, Klapparstíg 29.
Best að auglýsa í Morgunblaðinu
Munið Permanent í Venus,.
Austurstræti 5. Ábyrgð tekin á*
öllu hári.
Vanur innheimtumaður, áreið-
anlegur og duglegur, óskar eft-
ir atvinnu nú þegar. A. S. I.
vísar á.
Gluggahreinsun. Upplýsingar
í síma 1781.
Dömuklippingarnar í Kirkju-
stræti 10 eru unnar af æfðunu
fagmanni. Sími 1697.
2303 er símanúmerið í Búr-
inu, Laugaveg 26.
Oraviðgerðir afgreiddar fljótt
og vel af úrvals fagmönnum
hjá Árna B. Björnssyni, Lækj-
artorgi.
Stúlka óskast í víst til Kefla-
víkur, nú þegar. Upplýsingar í
Þingholtsstræti 7, (uppi).
Í3t
Nýir kaupendur að Morgun-
blaðinu fá blaðið ókeypis tiB
næstkomandi mánaðamóta.
Best að auglýsa
f fílorgunblaðinu.
Allir Reykvíkingar lesa auglýsingar Morgunblaðsins
Fimm menn um miljón. 17.
ánægður með okkur, og þykir mjer það síst
furða.“
„I fyrsta lagi“, tók yfirlögregluþjónninn til orða
,,sendi lögreglan í Leeds ekki eftir okkur, fyr en
eftir fjóra daga — og þá voru öll vegsummerki
afmáð. Og í öðru lagi er nokkurn veginn víst, að
innbrotið hefir verið framið af viðvaningum, með
aðstoð æfðari manna. Þegar um slíkt mál er að
ræða, reynum við fyrst og fremst að komast að
því, hvort enginn af þeim mönnum, sem okkur
finst líklegt að sjeu við slíkt mál riðnir, hafi verið
að verki. Nú höfum við komist að þeirri niður-
stöðu, að svo er ekki. Þess vegna teljum við víst,
að einhverjir óvanir hafi þetta á samviskunni“.
„Það er skiljanlegt að því leyti“, svaraði lög-
reglumaðurinn, ,,að þessi skjöl eru, eftir því, sem
jeg hefi komist næst, í viðtali 'við Sir Matthew,
afar mikils virði, en aðeins fyrir ykkur, eða keppi-
nauta ykkar“.
„Jeg skil, við hvað þjer eigið“. Dutley kinkaði
kolli.
Lögreglumaðurinn dró út skúffu, tók upp úr
henni vjelritað blað, og rjetti Drutley það yfir
borðið.
„Hjer er listi yfir öll fyrirtæki, sem gætu komið
til greina. Farið yfir hann með Sir Matthew. Þjer
megið gjarna taka hann með yður. Jeg hefi mörg
afrit af honum.“
Dutley tók við blaðinu og stakk því í vasann.
„Hvernig líst yður á að heita háum launum fyr-
ir skjölin?“
„Það hefði verið ágætt ráð undir venjulegum
kringumstæðum“, samsinti lögreglumaðurinn. „En
í þessu tilfelli, þegar um tvö morð er að ræða, er
það útilokað. Aðalatriðið fyrir okkur er að hafa
uppi á manninum, sem skaut. Við lofum yður að
gera það, sem við getum, lávarður. En jeg er
hræddur um, að skjölin sjeu yður glötuð fyrir fult
og alt. Þetta er yður lítil huggun, en útlitið er
slæmt“, sagði hann að endingu og rjetti honum
hendina í kveðjuskyni.
Bridgemann yfirlögregluþjónn fylgdi Dutley til
dyra. Hann var maður virðulegur ásýndum,
óvenju hár vexti, farinn að grána fyrir hærum,
með daufleg augu og stiltur og hægur í fram-
komu, en bar það með sjer, engu að síður, að
hann var skarpskygn og áhrifamikill maður.
„Þjer megið ekki halda, lávarður“, mælti hann,
„að við situm auðum höndum. Jeg held, að þjer
skiljið erfiðleika okkar í þessu máli. Mig langar
’til þess að gefa yður eitt ráð, ef jeg má. Mjer
kemur málið svo fyrir sjónir, að það geti verið
heppilegt að einhver utan lögreglunnar, ynni í
kyrþey að rannsókn málsins. Þjer eruð mesti æfin-
týramaður, lávarður. Snúið nú bakinu við útlönd-
um um hríð og vitið hvort þjer getið ekki komist
í æfintýri hjer heima“.
Þeir stóðu hlið við hlið í opnum dyrunum —
lögreglumaðurinn, þrekvaxinn og rólegur og góð-
látlegur á svip — og Dutley, lávarðurinn, —
heimsmaðurinn, snyrtilega klæddur og venju frem-
ur alvörugefinn.
„Það er skrítið, að þjer skylduð ympra á þessu.
Jeg var einmitt að ákveða það með sjálfum mjer“.
Bridgeman kinkaði kolli. „Frá yðar sjónarmiði
erum við víst ekki upp á marga fiska, sem stend-
ur, lávarður. Við erum ekki að leita að uppskrift-
inni heldur glæpamönnunum. Það er því uppá-
stunga mín, að þjer gangið í lið með okkur. Þjer
gerið okkur ekkert ógagn, og við yður ekkert
gagn, að svo komnu. Jeg þekki mann, sem öðru
hvoru er okkur hjálplegur, hann heitir Edward
Wolf — Teddy Wolf — hann gæti ef til vill verið
yður til aðstoðar. Yður finst það kannske undar-
legt“, hjelt hann áfram, og hlýlegt bros færðist
yfir andlit hans, „að maður úr Scotland Yard mæl-
ir með einkanjósnara. En jeg er laus við alla
hleypidóma og einkanjósnarar eru stundum mesta
þarfaþing! Þjer ættuð að ná í Teddy Wolf. Hann
býr á Longaree nr. 47 A. Ef þjer þurfið að láta
hafa gætur á einhverjum, eða fá einhverjar upp-
lýsingar, er Teddy Wolf bæði duglegur og áreið-
anlegur“.
„Það var ágætt“, sagði Dutley þakklátur. „Jeg
þarf að fá margar upplýsingar, sem jeg á ekki
hægt með að afla mjer sjálfur. Það kemur sjer
áreiðanlega vel fyrir mig að hafa hann“.
„Þjer megið helst ekki minnast á mig. Það er
ekki beinlínis samkvæmt reglugerð okkar að
benda yður á þetta. En jeg hefi sjeð flóknustu mál
leyst á þenna hátt, hver veit nema eins fari með
þetta. Jeg ætla að fylgjast með því, sem gerist
hjá ykkur“, bætti hann við. „Og hafið það í huga,
að ef þið finnið skjölin, verðum við að fá glæpa-
manninn.“
Dutley brosti er hann stje upp í bifréið sína.
„Þið fáið hann, jafnskjótt og skjölin eru aftur
örugg í skjalahólfi okkar í Marlingthorpe“.
Yfirlögregluþjónninn velti því oft fyrir sjer síð-
ar meir, hvort brosið, sem ljek um varir Dutleys,
er hann ók í burtu, stafaði af bjánalegri bjartsýni
eðu verulegri skarpskygni.
.„Maðurinn, sem þjer voruð að bíða e|tir, er
kominn“, tilkynti Burdett, þjónn Dutleys lávarðai’,
húsbónda sínum klukkan fæplega sjö sama kvöld.
Dutley lagði frá sjer dagblaðið, sem hann var
að lesa í og leit til dyranna. Þar stóð Edward
Wolf og leit forvitnislega í kringum sig. Hann
lagði hattinn sinn á gólfið og tylti sjer á stólinn,
sem Dutley bauð honum að setjast á.
Maðurinn var hálf þrákelknislegur og hálf
feimnislegur á svip. Hann var lágur vexti, ljós-
hærður og freknóttur, þokkalegur til fara. Augun
voru lítil og altaf á iði. Dutley hafði það á tilfinn-
ingunni, að hann hefði þegar getað gefið nána
lýsingu af öllu sem var í herberginu. „Það var fal-
lega gert af yður að koma svona fljótt, Mr. Wolf.
í