Morgunblaðið - 22.12.1936, Blaðsíða 4

„Af ávöxtunum
skuluð þjer þekkja þá‘‘.
(ilUeVaUí
í dag
ættuð þjer allra liluta vegna að
athuga nákvæmlega, hvað yður
A'antar.
Þorláksmessa
og aðfangadagur
eru fljótir að Jíða. — Þá Ifallar
alt að.
Ilætt er við, að ýmsar vöriu',
sem iítið er af, gangi til þurðar.
Og aldrei er ösin jafnmikil og
síðustu tvo dagana.
Viljum aðeins minna yður á:
Luxus Eplin Rosa Extra,
Hólsfjalla, Alt til bökunar,
Sýróp, Púðursykur, Möndl
ur, Marsipan, Overtræk-
Súkkulaði, og svo smjör-
líkið og Strausykurinn.
Við eigum leið til yðar í
dag!
Alt sent heim samstundis!
Viðlalslíini minn
verður framvegis klukkan 3—5. Stofusími 2966 og heima-
sími 3003.
Jón G. Nikulásson, læknir.
r
|
s
Maðurinn minn, faðir okkar og tengdafaðir,
Jóhann Sigmundsson,
andaðist að keimili sínu, Njálsgötu 55, sunnudaginn 20. þessa mánaðar.
Þuríður Sigmunásdóttir, börn og tengdabörn.
Hjer með tilkynnist vinum og vandámönnum að minn hjartkæri
eiginmaður eg faðir okkar,
Þórður Helgason,
verður jarðsunginn, miðvikudaginn 23. des. og hefst athöfnin með
bæn á heimili hins látna kl. 10y2 f. h.
Þórleif Ásmundsdóttir og börn, Laugaeg 18 A.
Hjartans þakkir til allra^rp á ýmsan hátt heiðruðu minningu og
útför litla drengsins okkar, n
Margríms Helga.
Guðrún Margrímsdóttir. Haraldur Þ. Jóhannesson.
Innilegt þakklæti færum við öllum er auðsýndu samúð við fráfall
og jarðarför
Dýrðfinnu Eggertsdóttur.
Aðstandendur.
Innilegustu hjartans þakkir okkar færum við öllum vinum og
vandamönnum, sem sýndu okkur samúð og hluttekningu við andlát
og jarðarför elsku drengsins okkar,
Lárusar Eggertssonar,
Smiðsnesi, Skerjafirði.
Eiinborg Jónsdóttir, Eggert Grímsson og systkini.
Innilegt þakklæti til allra þeirra, er sýnt hafa mjer og börnum
.mínum samúð vegna fráfalls og jarðarfarar mannsins míns,
Elíasar Jóhannessonar
rakarameistara.
Eva Jóhannesson.
Þökkum kærlega auðsýnda samúð við jarðarför
Margrjetar Bjarnadóttur.
MÖRGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 22. des. 1936.
Olafur Thors: Forystumenn sóslal-
ista geognir af trúnni?
FRAMHALD AF 3. SÍÐU.
urinn svo ríka áherslu á að eng-
inn dráttur yrði á framkvæmdum,
að hann samþykti að „slíta sam-
vinnu“ við Framsóknarflokkinn
ef hann hjeti málinu ekki stuðn-
ingi „innan þriggja mánaða“. Eft-
ir þetta hjeldu svo fulltrúar Al-
þýðuflokksins hver til sinna
heimkynna, til þess þar að láta
samþykkja hina svokölluðu nýju
starfsskrá.
Það bregður þess vegna áreið-
anlega mörgum sanntruuðum sósí-
alista í brún þegar hann les þá
tillögu, sem sósíalistarnir að þessu
sinni fluttu við afgreiðslu fjár-
hagsáætlunar bæjarins. Tillagan er
alveg samhljóða þeirri tillögu sem
Alþýðuflokkurinn flutti 1934, og
prentuð er hjer að framan, að
öðru leyti .en því að skotið er inn
fimm orðum -í hina fyrri tillögu,
orðunum:
„einstaklingar eða f jelög í bænum“
en þá er tillagan líka orðin þann-
ig:
„Bæjarstjóriýn ákveður að bæj-
arráð velji fimm kunnáttumenn
er sjerstaklega sje falið að athuga
um heppilega gerð þriggja til
fimm nýtísku togara, og sje þeim
einnig falið að leita tilboða. í
byggingu þeirra ásamt greiðslu-
skilmálum á andvirði þeirra, með
það fyrir augum að Reykjavíkur-
bær, einstaklingar eða fjelög í
bænum, «í' tfl. vill með aðstoð rík-
ísins kaupi lílíka togara og geri
þá út til qpkinnar vinnu fyrir
bæjarbúa“.
TJm þptta er alveg óþarfi að
fjölyrða. Eigi þessi nýja tillaga að
skoðast sem hin spánýja stefna
Alþýðuflokksins í þessum málum,
stefna sem foringjarnir einir á-
kveða þvert ofan í samþvkt lands-
fundarins, þá þýðir hun nú ekki
annáð heldur en það, að sósíalist-
ar eru gengnir af trúnni, hættir
að vera sosíalistar, hættir að trúa
á það að útgerð ríkis eða bæjar
sje eitthváð betra-æða farsælla en
útgerð „einstaklinga eða fjelaga í
bænnm“,
En sje það í rauninni svo, að
foringjar sósíalista sjái nú ekki
lengur neinn mun á ]iví hvort
hinir nýju togarar eru eign „ein-
staklingá eða fjelaga í bænum", |
eða bæjarins sjálfs, sje nú það j
orðið eina atriðið fyrir sósíalist-
ana áð atvinnan sje aukin í bæn-
um, þá verða þeir náttúrlega
sf'irðir að því, hvort þeir sjeu
el'Ti lílca hættir við að ofsækja og
re.vna að koma á knje þeim „ein-
staklingúm og fjelögum í bænum“
sem að undanförnu bafi haldið
uþpi mestri og bestri atvinnu fyrir
sjómenn og verkamenn, og þá eink
um stórútgerðin, en það er nú ein-
mitt einn liðurinn í starfsskrá Al-
þýð.uflókksins að reyna að stöðva
áframhaldandi rekstur hennar,
enda þótt hver einasti maður viti
að ef það tækist, mundi af því
leiða að margir eða flestir togar-
arnií' yrðu fluttir frá Reylcjavík
og ýmist gerðir út annars staðar
frá landinu, eða fluttir úr landi
burt til lnkningar á erlendum
skuldum. Og sje það nú orðið eina
atriðið, að atvinnu sje lialdið uppi
í landinu, hvern/g getur þá á því
staðið, að einstaklingar eða fjelög,
skuli þnrfa að eiga það undir náð
atvinnumálaráðherra og gjaldeyr-
isnefndar að fá levfi til að byggja
síldarbræðslustöðvar, enda þótt
vitað sje, að mikill hópur verka-
manna, fái góða atvinnu við að
reisa stöðvarnar og að atvinnu-
horfur fyrir fjölda sjómanna og'
marga landverkamenn fara stór-
vægilega batnandi ef slíkar stöðv-
ar eru reistar.
Flokkur eins og sósíalistafloklc-
urinn, sem í mörg ár Iiefir haldið
uppi látlausri baráttu gegn einka-
framtakinu í landinu, sem elckert
tækifæri hefir látið ónotað til þess
að reyna að telja almenningi trú
um, að meðan einkafranítakið ræð-
ur í atvinnulífi þjóðarinuar, verði
verkalýðnrinn ekkert nema þræl-
ar, en vinnuveitendur eða eigend-
ur framleiðslutælcjanna böðlar
fólksins, flokkur sem þannig hefir
barist dag eftir dag' og þr eftir
ár, og uruiið sjer fylgi með því að
villa fólki sýn á þennan hátt, má
ekki búast við því að landslýður-
inn skilji það að forystumenn
flokksins sknlí alt í efnn vera
farnir að líta á einkaframtakið
sem alveg jafn örugga leið verka-
lýðnum til farsældar, eins og op-
inberaii rekstur framleiðslutækj-
anna.
Leiðtogarnir hafa innrætt kjós-
endum Alþýðuflokksins trúna á
opinberan rekstur, en vantrú á
einkarekstur, og sagt fólkinu, að
í þessu fælist munurinn á blessun
sósíalismans og bölvun hins
„svartasta íhalds“.
Haustið 1934 reyndu leiðtogarn-
ir að hrinda bæjarútgerð í Reykja
vík í framkvæmd.
Síðan hafa leiðtogarnir þing
eftir þing borið fram frumvarp
um ríkis- og bæjarútgerð.
Loks kalla svo leiðtogarnir
saman landsfund fulltrúa verka-
lýðsins um mánaðamótin október
og nóvember í haust. Á þeim
fundi leggja „fulltrúar verkalýðs-
ins“ blessun yfir tilraUnir leið-
toganna til að leiða verkalýðinn
burt frá einkaframtakinu og
„böðlunum" og yfir í hið fyrir-
heitna land ríkis og bæjarútgerð-
ar. Jafnframt samþykkir lands-
fundur þessi að láta ekki lengur
sitja við orð og ásetning, heldur
sje tafarlaust hafist handa að vjð-
lögðum samvinnuslitum við Fram-
sóknarflokkinn.
Þetta skeði í nóvember.
En nú, rúmum mánuði síðar eru
leiðtogarnir snúnir aftur úr för-
inni til fyrirheitna landsins og
sýnast þess albúnir að skilja verka
lýðinn eftir í höndum „böðlanna“.
Það er eðlilegt að spurt sje:
Hvað veldur sinnaskiftunum?
Hvernig stendur á því, að nú,
eftir flokkssamþyktina, snúa leið-
togarnir við upp á sitt eindæmi,
og hverfa jafnvel frá þeirri kröfu,
er þeir báru fram 1934 við af-
greiðslu fjárhagsáætlunar Reykja
víkur?
Hafa þeir kannske nú, og nú
fyrst, komið auga á að framtak
„einstaklinga og fjelaga í bæn-
um“ sje ekkert síðra en opinber
rekstur, þ. e. a. s. að sósíalismi sje
hvorki betri nje verri en einka-
framtakið?
Eru leiðtogarnir gengnir af
trúnni?
Eða hefir stefnan og starfsskrá-
in aldrei annað verið en gjald-
miðill á sölutorgi valdhafanna, þar
sem bein og bitlingar eru látin
í skiftum fyrir þennan eða hinn
liðinn í stefnunni eða starfs-
skránni?
Eða — eru forystumenn-
irnir farnir að flýja frá full-
yrðingunum til að komast
hjá kosningum ?
Þjóðsögur Ólafs Davlðssonar,
kaupa menn og lesa í jólafríinu.
Hinar rjettu bækur til jólagjafa!
Urvalsso^ur,
eftir Maupassant. Bráðsmellnar og fjörugar.
Osýnile^i maðurinn
* eftir H. G. Wells. Kynjasagan fræga.
Æfnlýri i Ishafinu!
Bókin, sem allir röskir drengir þrá að eignast.
Segir frá bardögum við hvali og hvítabirni. —
Aðstandendur.