Morgunblaðið - 01.04.1941, Qupperneq 8

JPftargttstMaftft
Þriðjudagur 1. apríl 1941
L O. G. T.
ST. VERÐANDI NR. 9.
Fuudur í kvöld kl. 8. Inntaka.
Hagnefnd annast: Axel Norð-
fjörð, Brynjólfur Þorsteinsson
©g Pjetur Zophóníasson.
VENUS-RÆSTIDUFT
drjúgt — fljótvirkt — ódýrt,
Nauðsynlegt á hverju heimili
HAMINGJUHJÓLIÐ
HÚSGÖGNIN YÐAR
mundu gljáa ennþá betur, ef
þjer notuðuð eingöngu Rekorc
húsgagnagljáa.
LlTIÐ HÚS
óskast til kaups, með þægind-
om, má vera utan við bæinn
Uppl. um verð og áhvílandi
skuldir, sendist blaðinu, merkt:
NÝR RAUÐMAGI,
Smálúða, Rauðspetta, Steinbít-
ur. Saltfiskbúðin. Sími 2098.
ELDAVJEL ÓSKAST
Notuð, emailleruð kola-eldavje’
óskast keypt. Uppl. í síma 2336
KARLMANNAFÖT,
kvendragt og m. fl. til sölu
Tjarnargötu 8.
2 DJÚPiR STÓLAR
til sölu á Nýju fornsölunni, Að
alstræti 4.
HÚS.
Vil kaupa lítiið hús með öllum
þægindum. Má vera í úthverfi
bæjarins. Verðtilboð ásamt legu
hússins og herbergjafjölda,
leggist inn á afgreiðslu blaðsins
fyrir 6. þ. m., merkt: ,,húsa-
kaup“.
KAUPUM FLÖSKUR og GLÖS
háu verði. Sækjum samstundis.
Sími 5333. Flöskuversl. Kalk-
ofnsvegi við Vörubílastöðina.
MEÐALAGLÖS og FLÖSKUR
keypt daglega. Sparið millilið-
fna og komið til okkar, þar sem
þjer fáið hæst verð. Hringið í
eíma 1616. Við sækjum. Lauga-
vegs Apótek.
KAUPUM FLÖSKUR
etórar og smáar, whiskypela,
glös og bóndósir. Flöskubúðin,
Bergstaðastræti 10. Sími 5395.
Sækjum. Opið allan daginn
KÁPUR OG FRAKKAR
fjrrirliggjandi. — Guðm. Guð-
mundsson, dömuklæðskeri. —
Kirkjuhvoli.
SALTFISK
þurkaðan og pressaðan fáið
þjer bestan hjá Harðfisksöl-
unni, Þverholt 11. Sími 3448.
ÞAÐ ER ÓDÝRARA
að lita heima. —• Litinct selur
Hjörtur Hjartarson, Bræðra
borgarstíg 1. Sími 4256.
TTafnarfjörður:
KAUPUM FLÖSKUR.
TKaupum heilflöskur, hálfflösk-
wr, whiskypela, soyuglös og
'dropaglös. Sækjum. — Efna-
y'erð Hafnarfjarðar, Hafnar-
firði. Sími 9189.
86. dagur
Geðshræringin yfirbugaði hana
og hún fól andlitið í höndum sjer.
Kester lagði handlegginn utan um
hana og þrýsti henni að sjer.
Henni fanst sem væri linn komin
í örugt skjól. Hugur hennar hvarfl
aði til allra þeirra ánægjustunda,
er þau höfðu átt saman og eyði-
lagt í hugsunarleysi. Myndu þau
nokkurntíma fá tækifæri, til þess
að byrja að byggja upp líf sitt á
nýjan leik? Það var svo margt,
sem hana langaði til þess að segja
Kester, en hún var of máttfarin til
þess. Grundvöllurinn, sem þau
gátu nú mæst á, var nógu örugg-
ur, en mjög takmarkaður, meðvit-
undin um,«að enginn var Corne-
líu jafn nákomin og þau. En að
svo komnu gátu þau ekkert að-
hafst. Þau urðu að bíða. og þau
biðu saman, þegjandi, uns ungfrú
Crouzet kom aftur inn og sagði,
að nú gætu þau komið inn og
talað við dr. Renshaw.
4.
Samtalið við dr. Renshaw var
þeim ekki til mikillar huggunar,
því að það eina, sem þau í raun-
inni fengu að vita, var það, að
enginn læknir gæti á þessu stigi
málsins sagt neitt með vissu hvern-
ig fara myndi með augu Cornelíu.
Allan daginn sátu þau til skiftis
inni hjá barninu eða gengu óróleg
fram og aftur um gólf í biðher-
berginu.
Eleanor var svo örmagna á sál
og líkama, að hún var næstum því
eins ósjálfbjarga og Cornelía. Hin
mikla geðshræring, sem hún hafði
verið í alla tíð, síðan Kester og
hún urðu ósátt, hafði reynt svo
mjög á taugar hennar, að hún
Jajtuð-fivtuíið
KRAKKAKJÓLL
hefir fundist. Eigandj gefi sig
fram Reykjanesbraut 1.
KENNI REIKNING
í einkatímum. Sími 4694. 11—
12 og 5—7.
Eftir GWEN BRISTOW
s

þoldi vart slíka raun sem þessa.
Hún æddi fram og aftur um gólf
allan daginn, nema þessa stuttu
stund, sem hún fjekk að vera inm
hjá Cornelíu, eða sat, og kreysti
vasaklútinn milli handa sinna.
★
An þess að minnast einu orði
á hugarástand hennar, annaðist
Kester alt, sem gera þurfti. Hann
símaði til skyldmenna Eleanor og
sinna, tók á móti þeim og clró
sig í hlje, svo að Eleanor gæti
verið í einrúmi með foreldrum sín-
um um stund. Molly bauðst til
þess að sækja Philip og hafa hann
hjá sjer í New Orleans, svo að
hann þyrfti ekki að vera einn síns
liðs á Ardeith {petT þjónustufólk-
inu. Er Eleanor sagði Kester frá
því, símaði hann strax til Dilcy
og bað' hana að hafa alt, tilbúið
til ferðarinnar. Hann svaraði fyr-
irspurnum í síma og tók þögull
á móti blómum og mynclabókum,
sem vinir þeirra sendu Cornelíu í
góðu skyni, því að þeir athuguðu
það ekki, að hún gæti ekkert sjeð.
En á milli þessa smáanna sat
liann stöðugt hjá Cornelíu og sagði
henni æfintýri, til þess að hún
gleymdi kvölunum. Eleanor sá
þetta alt saman og dáðist að Kest-
er fyrir hugprýðina, þó væri hún
of Ijemagna til þess að láta hrifn-
ingu sína í Ijós í orðum. Henni
datt í hug, að þetta Aræri líklega
í fyrsta sinn á æfinni sem Kester
þyrfti að gera sitt ýtrasta.
Skömmu áður en fór að dimma,
kom hann inn í biðherbergið til
Eleanor, sem sat þar og sneri
símskeyti á milli fingranna. Hjúkr
unarkonan hafði sagt, að þau
mættu koma og bjóða Cornelíu
góða nótt, áður en liún færi að
sofa, og Kester hafði skroppið nið-
ur á, næstu hæð, meðan þau biðu
eftir því að hún kæmi', til þess
að láta þau vita,
★
„Herbergið, hinum megin við
ganginn, beint á móti stofunni,
sem Cornelía er í, er Iaust“, sagði
liann. „Jeg liefi komið því svo
fyrir, að þú getur fengið að sofa
þar. Við getum búið hjerna bæði,
nema þurfi að nota lierbergin
handa nýjum sjúldingum".
„Það var fallegt af þjer að ann-
ast þetta“, sagði Eleanor. Henni
hafið ekki dottið í hug að fara
úr sjúkrahúsinu, en henni hafði
heldur ekki dottið í hug, að erfitt
myndi að fá næturgreiða á svona
stað. „Hvar sefur þú?“, spurði hún.
„Jeg sef í bedda lijerna inni“,
svaraði hann. „Er komið nýtt
skeyti, sem þarf að svara?“
„Já, Frá Clöru og Neal Sheramy.
Viltu láta það lijá hinum?“ Elea-
nor rjetti hoimm skeytið, en liugs-
aði um það um leið, að það hlyti
að hafa verið erfitt fyrir Kester
að fá tvö herbergi handa þeim í
staðinn fj*rir eitt. En hún var
fegin því, að Kester hafði ekki
minst á það berum orðum, að þau
væru eiginlega aðeins hjón að
nafninu til.
Nú kom hjúkrunarkonau og'
kallaði á þau inn til Cornelíu.
Þegar hurðin á sjúkratofu
Cornelíu opnaðist, kallaði hún:
„Er það pabbi og mamrnaf
„Já“, - svaraði Eleanor. „Við er-
um hjerna bæði“.
★
Þau settust sitt hvorum megin
við rúmið, og Cornelía þreifaði eft-
ir höndrnn þeirra.
„Jeg vildi óska, að jeg' gæti
sjeð ]>ig“, sagði hún við pabba
sinn. ,,Hvenær heldurðu, að jeg fái
að sjá þig?“
„Strax og þjer er batnað í aug-
ann. -Teg vona, að ]>að A-erði bráð-
lega“.
„Jeg skil ekki, hvers vegna ekki
má taka bindið frá augunum rjett
sem snöggyast. Það er svo langt
síðan jeg hefi sjeð þig, pabbi“,
„Jeg er alveg eins og jeg var“.
„Verður þú hjerna, svo að þú
Xfmj&jurrJha5 Wi
PRÚÐ OG ÁBYGGILEG
unglingstelpa óskar eftir inn-
heimtustarfi, eða snúningum.
Upplýsingar í síma 4303 fvrri
hluta dags.
STÚLKA
óskar eftir atvinnu, helst við
iðnað — 1. eða 14. maí. Upplýs-
ingar í síma 9303.
VANTAR
strax mann til að hirða nokkra
refi og eina kú. — Uppl. í síma
5976.
TÖKÚM HREINGERNINGAR
Vanir menn. Sími 5613.
HREINGERNINGAR.
Pantið í tíma. Guðni og Þráinn.
Sími 5571.
OTTO B. ARNAR
öggiltur útvarpsvirki, Hafnar-
stræti 19. Sími 2799. Uppsetn-
ing og viðgerðir á útvarpstækj-
um og loftnetum.
— Elskar þú mig, Emil ?
— Já!
— Finst þjer jeg vera falleg?
— Já!
— Hefi jeg þau fallegustu augu,
sem þú hefir sjeð ?
— Já!
— Og yndislegan munn?
— Já!
— Og er jeg fallega vaxin?
— -Tá !
— 0, hvað þú talar fallega uin
mig! Segðu mjer meira um sjálfa
mig!
★
— Jeg rífst vikulega við mann-
inn minn. En þú?
— Nei. Maðurinn minn fær út-
borgað mánaðarlega!
★
Kennarinn; Náttúran hefir und-
ursamlegt lag á því að koma hlut-
unum í jafnvægi. Ef maður missir
t. d. sjónina á öðru auga, skerp-
ist sjónin oft furðu mikið á hinu
auganu. Getið ]>ið nefnt fleiri slílc
dæmi?
Nemandi: Já, ef annar fóturinn
á einhverjum manni er stuttur, er
hinn fóturinn altaf lengri!
★
Skólastjóri einn í bænum Puno-
ania á Tahiti auðkeunir skóla-
byggingu sína með áletruðu skilti.
Á því stendur ekki „skóli“, eins og
hugsanlegt væri, lieldur: „2x2
=4“.
★
Þyrst kameldýr getur drukkið
100 lítra af vatui í einu. En aftur
á móti getur það líka gengið í
gegnum heita eyðimörkina í 4 eða
5 daga samfleytt án þess að fá
nokkuð að drekka.
★
Hún: Hefurðu stórt hlutverk í
nýja leikritinu?
Hann: Nei, mjög lítilfjörlegt.
Jeg er eiginmaðurinn.
★
Frúin :Hvað á jeg að segja yð-
ur það oft, María, að þjer megið
ekki láta Ijósið loga á næturnar?
Stúlkan: Aðeins fimtán sinnum
enn. Það er fimtándi í dag, og
jeg fer úr vistinni þann fyrsta.
★
Eiginmaðurinn: Einn gestanna
sagði í gær, að þú værir eins og
galdranorn.
Eiginkonan: Og hvað sagðir þú?
Eigimnaðurinn: Jeg tók þinn
málstað, sagði, að maður ætti ekki
að dæma fólk eftir útlitinu.
getur komið til mín á hverjuma
degi?“
„Já, á liverjum einasta degi“.
„Þú ferð ekki burt aftur?“
„Nei, alls ekki“.
Cornelía brosti ánægjulega.
„Mamma! Má jeg fá það sem.
mig Iangar mest í til miðdegis-
verðar á morgun?“
„Já, ætli það ekki“.
„Má jeg fá súkkulaði-ís
„Já, það tel jeg víst. Jeg skab
biðja um hann handa þjer“.
Litlu síðar kom hjúkrunarkon-
an, snerti við öxlinni á Kester og
benti á úrið, sem hún hjelt á í
hendinni. Hann kinkaði kolli. Þau
buðu Cornelíu góða nótt «g lof-
uðu að koma aftur, ef hún vakn-
aði.
★
Kester bar ferðatösku Eleanor-
að herbergisdyrum hennar.
„Á morgun ætla jeg að spyrja
hvort hún megi fá grammófón“,
sagði hann. „Það styttir tfmann“.
„Ætli nokkuð sje því til fyrir—
stöðu. Hjúkrunarkonan getur haftr
liurðina lokaða, svo að hinir sjúk-
lingarnir verði ekki fjTÍr ónæði“.
Kester opnaði hurðina og setti
ferðatöskuna á gólfið. En eftir
augnabliks hik gekk hann inn á
eftir Eleanor og lokaði hurðinni.
„Eleanor“, sagði Iiann hæglát-
lega. „Þú þarft ekki að óttast mig.
Við getum hvorugt hugsað um
neitt nema Cornelfu ennþá. Við
getum talað seinna um okkur
sjálf“.
„Já, það er gott“, sagði hún.
„Jeg vildi aðeins láta þi'g vita.
að jeg skildi það“, sagði Ivester..
„Góða nótt“.
„Þakka þjer fyrir. Góða nótt“.
Hurðiu lokaðist á eftir honum,
og Eleanor hnje niður í rúmið.
Hún titraði af þreýtu og sorg.
Ihugaði' það með sjálfri sjer, hvort
Kester gæti kannske veríð jafn
sorgbitinn og einmana og hún, þó
að liann sýndi lienni aðeins vina-
lega hæversku.
Næstu vikuniar gerði Kester
enga tilraun til þess að brjóta nið-
ur þann múrvegg sem var á millí
þeirra. Hann var hjálpsamur, full-
ur samúðar og hugsunarsemi, en
framkoma liaus sýndi það greini- ,
lega, að hann ætlaði ekki að leita-
tiltrúnaðai' hjá henni’. nema hún
sýndi, að hún æskti ]>e.ss. Allur-
tíminn fór í að vera lijá Cornelíu
og hafa ofan af fyrir henni, sv<>-
að þau liöfðu lítið tækifæri til‘
þess að hugsa um sjálf sig, þó
Eleanor hefði haft þrek til ]>ess.
En það hafði liún í rauninni alls
ekki. Áhyggjur hennar út af
Cornelíu höfðu rænt Iiana öllum
kjarki, þó að hún væri ekki vön
að láta bugast. En þegar liún
kom inn í herbergið sitt á kvöld-
in, sat hún oft lengi og stucTdi
liönd undir kinn og hugsaði um
Kester. Velti því fyrir sjer, livort
hann myncli segja henni sannleik-
ann, ef hún spyrði hann, hvort
hann liataði hana í raun og verir
eins mikið og ísabella Valcour
liafði viljað vera láta. Nei, hún
þóttist viss um, að það myndi >
hann ekki gera. Hann var sjálfur
óhamingjusamur og vissi, livað >
henni leið.
Framh.
Best að auglýsa
í Morgunblaðinu.