Morgunblaðið - 16.04.1942, Side 12

12
MORGUNBLAÐIÐ
Fimtudagur 16. apríl 1942.
Minning
Sigríðar Árnaddllur
Nýlega var jarðsungin í Hafn-
arfirði merkiskonan Sigríður
Árnadóttir, fyrrum húsfreyja að
Kóngsgerði í Leiru í Gullbringu-
sýslu.
Sigríður var fædd 28. okt. 1858
að Húsafelli í Hálsasveit í Borgar-
firði. Foreldar hennar voru: Arni
Þorbjörnsson og Helga Þorleifs-
dóttir, vinnuhjú þar. Var Sigríður
þar með foreldrum sínum fram að
12 ára aldri, en fór þá í dvöl á
annan bæ þar í sveitinni og var
þar fram yfir fermingaraldur. Þeg
ar hún var 15 ára gömul rjeðst
hún sem vinnustúlka að Bæ í Borg
arfirði. Var hún þar um 20 ára
skeið. Kom þar snemma í ljós,
hvað í Sigríði bjó. Trúmenska,
fórnfýsi og skyldurækni voru höf-
uð einkenni ungu stúlkunnar. Virð
ing hennar og álit fóru vaxandi
með hverju ári sem leið, bæði í
augum húsbænda hennar og ann-
ara, er til þektu. Varð það til
þess, að bent var á hana af kunn-
ugum mönnum til þess að taka að
sjer forstöðu heimilis Þórarins út.-
vegsbónda. Eyjólfssonar að Kóngs-
gerði í Leiru, sem þá nýlega hafði
mist konu sína. Var heimili þetta
umfangsmikið, svo sem títt var
um heimili útvegsbænda á þeim
tímum.
Rjeðst Sigríður til Þórarins árið
1893, þá 35 ára að aldri. Fórst
henni bústjórnin afburða vel úr
hendi og svo skipaðist, að hún
litlu síðar giftist Þórarni. Átti
hann 2 börn frá fyrra hjónabandi
og reyndist hún þeim sem besta
móðir.
Þórarinn og Sigríður eignuðust
saman 5 börn. Eru 4 þeirra á lífi,
öll hin mannvænlegustu. Einn son
áttu þau hjón, sem var næstum
ósjálfbjarga frá barnæsku. Hann
andaðist lítið innan við þrítugs
aldur. Þessum syni sínum 'sýndi
Sigríður svo mikla ástúð og um-
hyggju, að á orði vár haft. Komu
þar fram í fagurri mynd höfuð-
einkenni hennar, ósjerplægnin, ást
úðin og fórnarlundin gagnvart
hinu veika og vanmáttuga og trú-
menskan .við köllun sína í lífinu
Sigríður helgaði heimilinu alla
krafta sína og taldi það sjálf-
sagða skýldu sína, að gera það
öruggan griðastað og friðarheim-
kynni manni sínum og börnum,
með stjórnsemi sinni og umhyggju.
Frá Kongsgerði fluttu þau lijón
til Hafnarfjarðar árið 1915. Höfðu
þau þá búið 22 ár í Kongsgerði.
í Hafnarfirði bjuggu þau svo síð-
an, eða þar til að þau, fyrir rúm-
lega 5 árum, fluttu til Katrínar
dóttur sinnar og manns hennar,
sem búsett eru að Grund á Grím-
staðaholti við Reykjavík.
Síðustu ár æfi sinnar bjó Sig-
ríður við mikla vanheilsu, en var
svo lánsöm að njóta þann tíma
ástríkrar umhyggju dóttur sinnar.
Hún andaðist á heimili hennar
11. þ. m.
Aldurhniginn eiginmaður Sigríð
ar og börn hennar blessa minningu
hennar og geyma hana í þakklát-
um huga.
Fósturson áttu þau hjón, Garð-
ar að náfni, Benediktsson, sem nú
stundar húsgagnabólstrun í Hafn-
arfirði. Tóku þau hann að sjer
fárra vikna gamlan og önnuðust
hann í öllu, svo sem væri hann
þeirra eigið barn. Ljet Sigríður
sjer mjög hugarhaldið um pilt
þennan, þó að hann væri henni
með öllu óskyldur og naut hann
eigi síður ástúðar hennar og um-
hyggjusemi en hennar eigin börn.
Mun hann jafnan minnast hennar
sem fórnfúsrar og ástríkrar móð
ur.
Fer hjer á eftir kveðja hans til
liennar:
Mig tókstu ungan á arma þína
og ástúð breiddir á hvert mitt
spor.
Jeg sá í augum þjer sólu skína,
er signdi smælingjans æskuvor.
Jeg brosti glaður við banninn
þinn,
þín blíða streymdi í hug minn inn.
Þín móðurást var sú mikla
stjarna,
sem mjer til gæfunnar sýndi
braut.
Jeg gekk við hlið þinna góðu
barna,
og göfgi þinnar jeg með þeim
naut.
Á kærleiksörmum þú börn þín
barst,
og besta skjólið þeim jafnan varst.
I önnum dagsins þú aldrei
gleymdir,
að ástúðin vermir barnsins sál.
í móðurhjarta svo margt þú
geymdir,
sem mjer og fleirum ei reyndist
tál.
Þú glæddir alt, sem var gott
og bjart,
þín gleði barnanna sálir snart.
Við burtför þína, jeg þakkir
kvaka,
og þína minningu blessa hljótt.
í hug raier ástúðar verk þín vaka
og varpa ljóraa á tregans nótt.
Þú, góða móðir, ei gleymist mjer,
nú guð á himnum mun launa þjer.
F.
Jána Ouðmundsdóttir
— Minning- —
Fædd 4. janúar 1917.
Dáin 20. mars 1941.
Þín bernska hún leið sem ljúfur
draumur —,
— en líf þitt gat tæpast þroska
náð,
því heilsutíminn var næsta
naumur,
og nú dugðu engin mannleg ráð —.
Af veikleik var haldinn
bernskublómi
og breytt þitt heimili í sjúkravist
og skeikað varð hjer ei skapadómi
þinn skjöldur var brotinn og
heilsan mist. —
Þeir deyja oft fyrstir sem drottinn
unni,
já, dásemd hans gegnum reynslu
fæst. •—
Það falla blöðin af rósarunni
ef rótum vorfrostið hefir læst.
En sæðið helga — þín sálin unga
var saklaust og hreint og guði
vígt,
og gegnum þjáning grafar þunga
var göfugt eðli þitt heilsuríkt.
Hjá vinum þínum og vanda-
mönnum
er vegleg þín minning björt og
hrein.
Nú brosir þín sál við bata sönnum
sem blómstrandi rós á ættargrein.
Þjer alfaðir móti arma breiddi
og eilífðin heilög móðir þín,
og bróðir þinn, Jesús, ljúft þig
leiddi
til ljóssins og vorsins heim til sín.
J. S. Húnf jörð.
Minning Guðbranúar
J. Valsberg
Fæddur 23. september 1879.
Dáinn 5. desember 1941.
Jeg liðið hef á ljóðavængjum
þínum
í laufgan skóg um kyrra aftan
stund,
jeg skyldi eftir skó af fótum
mínum,
því skarn má ekki troða helgan
lund.
Hvort sastu hátt á sólargeisla
bárum,
sástu morgun roðans glæsta hönd,
kvöldið laugast ljúfum daggar
tárum,
ljóssins guð og vorsins drauma
lönd.
Hver gaf þjer þennan gullna
streng og boga,
hver gaf þjer rúm í lista gyðju sal
og hvernig gastu helgan varið
loga
er hlífum frá þjer skapa nornin
stal.
Það er ei fyrir fjaðra sára dúfu
við fjalla örn að þreyta hæðar flug
enn hjartans þakkir fyrir ljóðin
ljúfu,
sem lyfta hátt frá dufti sál og hug.
Svífðu hátt til sólar landa góði,
sjúkdóms fjötrar leystir eru nú.
Vertu sæll jeg bið þjer bæn í
hljóði,
bæn, sem aðeins heyrir guð og þú.
Kveðja frá vinu.
Guðrún Friöriksdóttir
Kveðja frá frændkonu hennar
Lag: Ó, þá náð að eiga Jesú.
Burt frá lífsins þraut og þjáning
þú ert leyst, í sælan frið,
hafin yfir stríð og storma,
stjörnur guðs þjer brosa við.
Sjúkdómsraun er yfirunnin,
alt er bætt, sem mæddi fyr,
björt og Ijúf þín blíða minning,
bíður æ hjá vinum kyr..
Góða konu er sælt að syrgja,
Sorgin verður mild og hlý
þegar ljós frá liðnum árum
Jýsir döpur sorgarskv.
Sá, er vann og gekk með guði
góða heimvon sífelt á,
hugrór, þegar kallið kemur,
kveðja alt á jörð hann má.
Ástvinir^ sem engu gleyma
ástarþakkir færa þjer
fyrir elsku, trú og trygðir,
trega dag, sem liðinn er.
Guð þeim huggun sæla sendir,
sem við beð þinn gráta hljótt
æðsta von um endurfundi
eftir dauðans skugganótt.
Guðfinna
Þorvarðardóttir
Minning.
'Fv ann 2. þ. m. ljest að heimili
sínu Fossá í Kjós. Guðfinna.
Þorvarðardóttir. Var hún fædd
að Hækingsdal og dvaldi þar
mestan hluta ævi sinnar. Það
má segja að dauðinn hafi vegið
nokkuð þjett í hinn sama hnje-
runn, þar sem að þrjár sæmdar
konur hafa andast með stuttu
millibili í þessari sveit. Fyrst
Guðlaug á Möðruvöllum og hef-
ir hennar áður verið getið í
hlaðinu. Þá Guðfinna og síðast
Guðrún frá, Sandi, sem skipaði'
sinn sess með sóma, og sem
betur fer má það um fjölmarg-
ar íslenskar konu segja, að þær
leggja sinn mikla skerf til að
halda vörð um heill og heiður
þjóðfjelagsins með uppeldi
ungu kynslóðarinnar og margs-
konar heimilismenningu. Þetta
hlutverk sitt leysti Guðfinna
með sæmd og prýði, svo að það
hefir borið mikinn og góðan
ávöxt, með uppeldi barna sinna
með aðstoð síns ágæta eigin-
manns, Guðbrands Einarssonar,
sem látinn er fyrir fjórum ár-
um. Eignuðust þau hjón 6 syni
cg ólu upp eina stúlku, sem eig-
ið barn. Og hafa þau sýnt með
framkomu sinni, að þau hafa
erft hina góðu kosti foreldíra
sinna. Þegar Guðfinna var upp
á sitt besta, þótti hún bera af
öðrum konum í sinni sveit. Og
er þetta ekki sagt til að kasta
rýrð á þær. Það sje fjarri m.ier
Og sjerstaklega þótti prýða
hana hið mikla og fallega hár.
sem hún hafði fram yfir marg-
ar aðrar Konur. V ar Guðfinna
einstök dugnaðar og myndar-'
kona úti sem inni, og vann eíns
og víkingur á meðan heilsa og
kraftar entust. En að síðustu
bilaði heilsan með öllu, og það
svo. að hún misti bæði mátt og
mál.
íslenskri gestrisni hefir verið
við brugðið, og ekki misti hún
marks í Hækingsdal á meðan
Guðfinna og hennar maður
bjuggu þar og er það svo enn í
dag, að öllum er þar jafnvel
tekið. Og þó að aðalþjóðbraut
liggi ekki um í Hækingsdal,
koma þar oft stórir hópar
manna á leið til og frá Þingvöll-
um..
Við burtför Guðfinnu er lok-
ið löngu og heillaríku dags-
verki, og sem bera mun mikinn
og góðan ávöxt, og þegar heilsa
og kraftar eru þrotnir eins og
hjer var, er vissulega gott að
'hvílast og hverfa til vinanna,
sem farnir eru á undan oss. —
Hún var jarðsett 11 þ. m. og
fjölmentu vinir hennar og sveit-
ungar við það tækifæri og sýndu
með því virðingu sína og þakk-
læti við hina mestu heiðurs
konu og mun minning hennar
lengi lifa í hugum þeirra allra.
Steini Guðmurdsson.