Morgunblaðið - 19.08.1972, Qupperneq 10

> iy MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 19. ÁGÚST 1972
í
Steinþór, Sof fía og; Jón.
V'eónrgiióirnir geta skipt
ináli rétt eins og annaó. I>eir
ráða oft og tíðnm geði manna,
yfirleitt þannig, að lnnti hleyp
ur i niannsltapinn þegar hann
vætir, og menn verða heima-
kærir. Sumir eru þó haldnir
siíkri skemmtanaþrá, að örlitl
ir vætudropar úr lofti aftra
þeim ekkl frá því að leita á
vit náttúrunnar þá einu helgi,
1 niepjunrii voi’u þó eikikii all
ir sem bömnuö'u sér, neá síð-
ur en svo, heldur liýstiu firati
á þá auoninig-ja, sem heima
sátiu. Þegar gíieðin vair annams
vegar, slkipti veðrið lltlu mál.
— „MAMMA HLÝTUR A»
HAFA SETT ÞIíTTA í
FOKANN"
Þetta var bindindismót og
Helena Pálsdóttir.
sem enn blífur sem ferðahelgi
á íslandi, — verzlunarmanna-
helgina.
Vinduir og Þinigeyjarsýsl'a
eru tvö orð, sem oft eru nefnd
i sömu andránni. >að var þó
ekiki viiniduiriinn sem gerði
mömmum gramt i geði á suim
arhátíðimmi í Vaglaisikógl, hdld
ur voru það astitirigjair hans,
væta og kuldi.
meira að segja voru haCldnair
bimdindisiræður. Engu að síð-
ur sáuist mdkkur börn, — eða
ef til viill voru það uniglingair,
— líitið eitt við sikáJ. Lögrc'gl
ar stóð sig himis vegar með
miesitu prýði og tíndi hverja
flöskuma á fætuir anmarri úr
pinklum og pjönkuim þeiura,
sem leituðu inngöngu á há-
tíðarsvæðið. Og börnin voru
Stefán, Guðbjört, Ólöf, Héðinn og Jóhannes.
alveg þrumiuCiasitin, þeigar þef-
víslir liaiganna verðir gómuðu
eina og eilna flöisíku, já og jafn
vel tíl fíu friösikuir í simábítt.
Þegar wiið bilaðaimemin Mbl.
stöldruðum við um stund hjá
löggiæzluimöninumuim við hlið-
ið bair þair aö bii, þar seim í
voru kraikk'ar á efr'i árum tán
imgisiáramna. Við leitina 'komu
í Ijós tvær 4fiengi'siflösteu.r,
vandlega pakkaðar í ullar-
sokka. „Nei, hvað sé ég, saigði
eigandinn, 17 ára pöltuir. „Hún
miaimima hlýtur að haifa látið
þetta niöuir mieð neisitimu. Ja,
aldreri hefði mér dotitið í hug
að setja þær í uff.iarsiokk.“
Fyrsta kvöiidið varð að ilaira
með örfiáa kralklka tiiíl Akur-
eyrair, þar siem þau höföu gert
siig sek uim áfiemigismeyzTJu. Þar
var þeim lieyft að sofa úr sér
vimuma í húsaikynnum lög-
reglumnar, en þeiim sem ekki
var svefinsiamt var leyfit að
fiama heiim. Ekki umdu þó aMir
lengi heimavið, því uim átta
ieytið gómuðu laiganna verði-r
eirnm þeirra, þar sem hann var
lagður af stað í skóigimm á reið
hjóli, — með tvær fTJöskur á
bögglaberaouim.
OFSA STU»
Annars voru flestiir krakk-
airnir ba.ra hressi'r og kátiir,
og liétu Baikikiuis ttlönd og leið.
Tvær knátegair tátur uirðu á
vegi okkar og kváðuisit heiita
Hukla Vigifúsdótitiir og HdJena
PáClsdóttJir. Þæir létu riignimig-
una eklkert á sig fiá. „Það er
búið að vera ofsa stuð hérma,
og verður ábyggiloga út adlt
mótlð. Við erum fjögur í tjald
inu, og þuirfuim því ekkert hiit-
umautæki."
Bjargey, Ingibjörg og Raigm
hejður voru ekkii á sama máli
um þægindin í tjaidinu. „Það
vair allt á floti hjá ókkiur í
morgium í tja'diinu, og sivefm-
pokarnir geigmíblauitir. —■ En
það er sarnt gaiman."
í Stórarjóðni litum við imn
í tjald eitit þa.r sem gleðirn var
við vöttid, og krakkamir þjór-
uðu kók og Ilímonaði. Bræð-
umiir Héðinn og Jóhannes
Vald Lmars'syniir og Stefán Siig-
uirðisison voru þar í féliagssteap
tvegigja umigmeyja, Ólöfiu
Huldu og Guðbjörtu. Strákarm
ir sögðu að ekkert myndi hafa
megnað að aftra þeim frá því
að fara í Vagliaisk'óg, þeir hefðu
farið, þófit hefði verið bllind-
hríð. „Þetta er lamg bezta mót
ið, sem ég het komiið á
um verzlunarmanriialhelg'ima,"
saigði Ólöf, sem er 23 ára
Reykjaviiteuirmær. „Hér er
ekikert íyliri sem heiitið get-
ut, etetoart 'miðað við það sem
maður hefiuir séð í Húsaifellli
og á Laugiairvafni.
— Norðliemdingar eru sér-
sfalkitagia vingjarmileigt fól’k, —
já Þingieyiogar sem aörir. Ég
aifiréð að fiaira hingað norðuir
tii þess að kynn.aist rvýj u fóSkJ,
sjá e'ittíhvað. nýtt, og ég hef
S'ammartteiga ekki orðið fyrir
vonbrigðuim."
brotalömin hjá
ELDRA FÓLKINU
Steimþór Eimarssion er
h®jám2tetairmaðuir. Hann kom
í Vagíaskóg til þesis að
skiemmta öðrum og tðkst það
með ágætuim. Það er en'ginn
ánægður með þjóðíðlaigið,
sagði Steimþór við okkur, og
gildir þá einu hvað menn hafa
þaö gott. Tökum sem dæimi
skemimtamiaJiifiið, þair hefiur átt
sér stað hættuleg þróum. Við-
horf umiga fólkisins hafa
breytzt gifurleiga á 5 tiJ 6 ár-
um. Þetta á sérstaktega við
uim vímidirykkju. Nú þykir enig
inn maður með mömmum,
nema hann haifi fundiið á sér.
— Brotalömin er hjá eldra
fólkiinu, heldur Steimiþór á-
fram. Þar fær umga fólkíð fiyr
irmyndir og það ktaupir vín-
ið fyrir umigJiimigama. Það er
líka óeðlifegt að liotoa teaffilhús-
um kl. hálf tólif á bvöiltíin. Við
get'uim ektei eirnu simmá fiemigið
aWtou.r kafifiibolla, þegar við
komum úr bíó.
Steinþór vildi sem
mimnst tala uim það hvort
urn'ga fólkið væri að gera uipp
reisn gegn þjóðiféliaigskierfinu,
em sagði, að hippattireyfiimg'in
hefði óneiitaniliega haflt noktouir
áhriif á eimin eða tvo áldurs-
árgianga.
— Ammairs eru þetta alttitiaf
sömiu gömlu amidliitlin á fiorraða
mönnum þjóðarinmair, segi.r
hann. Þaðam kemur ekfcert
ferskt og nýtt. Og meðan
gaml.a fóilkið borgar mikla
steatta borigum við umga fólk-
ið KitOia sikatta. Skólaifóíteiið er
alliltaf að bvamtia undiam pen-
imigaleysi. Enigu að síður er
það einmiitt þetita fólk, sem
skemmtir sér mest og eyðir
mestuim penimigum í skiemmt-
anir. Rétitlátaist væri, að gamJa
fóíki’ð, sem komið er á eflJli-
laurn greiddi eniga skátta. Svo
eiiga þedr að bera mest úir být
uim, sem vinna mest. Að þessiu
mælltu var Stieinþár rokinn,
enda í nógu að snúast.
HÉR RÁÐA RISARNIR
ÖLLU
í sólainglætu, sem brauzt nið
ur ú,r slkýjumum á sunmudag,
hi'ltmm við ung hjóm að miálii.
Þau hedta Guðmumduir H.
Haigaffin og Siigrún Bára Ftrið-
finmisdóttir. Guðmumduir vimn-
ur nú á skriifsitoÆU hjá endur-
skoðanda á Akureyri, en þamg
að fluittist hann fyrir þremur
mánuðuim. Anmairs er Guð-
mumduir að vestam., Isifirðimigutr
i húð og hár, og somairsiomiir
Steáldsins. Hanm hefiur startfað
ttm tvegigja ára skieið í Reyfcja
Sigrrún Bára, Guð mundur og sonurinn.