Morgunblaðið - 19.08.1972, Page 18

18
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 19. ÁGÚST 1972
Kjartan Guðmunds-
son — Minning
Fæddur 23. apríl 1921.
Dáinn 12. ágúst 1972.
í dag verður til moldar bor-
tnn, frá Keflavikurkirkju, Kjart-
an Guðmundsson, bifreiðarstjóri.
Hinn mikli sláttumaður hefir
verið á ferðinni og sveiflað
ljánum þar sem fáa hefði grun-
að að hann ætti erindi.
Kjartan va- fæddur að Núpi
í Haukadal í Dalasýslu og var
hann sjöundi í röð tíu systkina,
se<m öllu voru óvenjulega mann-
vænleg og vel gefin. Foreldrar
hans voru Guðmundur Guð-
mundsson, b<mdi þar, og Sólveíg
óaafsdóttir, en þau voru bæði
komin af merkum bæedaættum
í Döium. Það lætur að likum að
auðæfi hafi ekki verið í garði
á harðbala koti frammi í afdal,
þar sem tala bamanna nálgað-
íst tyiftina. En þá var fátæktin
almennur fylgifiskur flestra
bænda — en Núps hjónin voru
ekki á því að gefast upp með
barnahópinn sinn — og til þess
að leita lífsbjargar fór Guð-
mundur að jafnaði til sjóróðra
á Suðumes. Hann kom ekki lif-
amdi heim frá síðustu vertíð
sinni þar. Kjartan var þá fimm
ára gamalL — „OíBt búa hetjur
bak við lágar dyr“ og móðurinni
tókst að halda bömunum sínum
hjá sér, en samheldni þeirra og
ástríiki móðurinnar mun öðru
fremur hafa einkennt heimilis-
braginn.
Þanm'g var sá jarðvegur, sem
Kjartan óx upp af samslunginn
af þrautseigju og ástúð — ásamt
þeirra nægjusemi, sem lengst af
hetfir einikennt islenzka þjóð.
Þar kom þó að móðir hans og
stjúpi, sem þá var orðinm,
ákváðu að flytjast búferlum til
Keflavífcur, em þá er Kjartan
skiiinm eftir að Vatni i Hauka-
dal. Hann var þá tólf ára gam-
all. Veit ég að sá skilnaður var
ekki léttbær. Það má segja að
Kjartan hafi því unnií fyrir sér
frá þeitn aldrL Að Vatni dvaldist
hann í tvö ár, em ákvað þá að
leita sér atvinnu í nálægð móð-
t
Maðurinn minn, faðir og
temgdafaðir,
Friðþjófur Þorbergsson,
Selás 8, Reykjavík,
lézt i Borgarspítalanum 17.
þ. m.
Fyrir mína hönd barna og
tengdabarna.
Anna María Maríanusdóttir.
t
Bjöm Magnússon,
Stangarholtj 14,
verður jarðsunginn þriðju-
daginn 22. ágúst n.k. frá Foss
vogskirkju kl. 10,30 f. h.
Kristín Eva Árnadóttir,
Ásdís Bjðrnsdóttir.
t
Eiginmaður minn og faðir okkar
ÓLAFUR L. JÓNSSON,
fyrrveraodi sýmogarstiórí,
andaðist í Landspítalanum að kvöldi 17. þ.m.
Guðrún Karvelsdóttir,
Birgir Ólafsson,
Jón Óiafsson.
t
Faðir minn og bróðir okkar
GlSLI GISSURARSON,
verður jarðsunginn frá þjóðkirkjurmi i Hafnarfirði mánudaginn
21. ágúst kl. 2 e.h. Þeim sem vildu minnast hins látna, er
bent á sjóð Guðmundar Gissurarsooar.
Herbert Gislason og systkini hins látna.
t
JÓN SIGURÐSSON,
óðalsbóndi á Reynistað,
f. 13/3 1888. d. 5/8 1972.
öflum þeim mörgum, sem sýndu okkur samúð við fráfall
hans og vottuðu minningu hans virðingu á margvístegan hátt,
sendum við innilegar þakkir og kveðjur og biðjum þeim öllum
guðs fclessunar.
Sigrún Pálmadóttir,
Sigurður Jónsson, Guðrún Steinsdóttir,
og aðrir vandamenn.
ur sinnar og flyzt til Keflavikur.
Hainn mun þá þegar hafa verið
gjaldgengur á við hvem meðal
mann við öll algeng störf, enda
stundaði hann ýmsa vinnu í
Keflavik og Njarðvikum og var
m. a. fljótlega farinn að aka
vörubíl. Ur Keflvik lá leiðin
austur á Hvolsvöll, en þar ók
hann vörubifreið fyrir kaupfé-
lagið um árabil. Upp úr 1950
liggur leiðin enn til Keflavikur
og nú ræður hann sig ti'l áætl-
unarbifreiða Keflavíkur, og þar
hefir hann starfað æ síðan, og
hafir unnið jöfnum höndum á
verkstæði og ekið áætlunarbif-
reiðum milli Keflavikur og
Reykjavíkur, auk óteljandi lang-
ferða vítt og breitt um landið.
Þeir munu ófáir Suðumesja-
mennimir, sem minnast með
hlýhug þessa hó.gværa Ijúfmenn-
is hans „Kjartans á rútunni".
Það má vera að það teljist efcki
til mikillar kuunáttu að aka
langferðabifreið, eh mér er þó
nær að halda að ek'ki finnist
margir bifreiðastjórar, sem aka
af þeirri mýkt, sem Kjartani
var eiginleg. Mér fannst ótrú-
le'gt hversu bifreiðin lék í hönd-
unum á honum og aldrei varð
þess vart að hann hemlaði eða
yki snögglega hraðann, það var
eins og farartækið liði áfram
á loftpúðum.
Kjartan eignaðist eina dóttur
fyrir hjónaband, en hún heitir
Eisa Björk og er nú gift kona
og þriggja bama móðir í Kefla-
vik. Kjartan kvæntist Ester
Þórðardóttur 1957. Máttí í ýmsu
sjá að það varð homum mikil
gæfa sem hann kunni fyililega
að meta, enda hefir heimili
þeirra einkeimzi öðm fremur af
samheldni og ástúð. Þau hafa
eignazt tvo syni, Þórð Magna,
14 ára og Guðmund 13 ára.
Nú er hanm aliur þessi Ijúfi
dmngur. Fundum o&kar bar
fyrst saman, þegar hann var
tóif ára gamall og við gengum
sarnan í skóia. Það vakti strax
athygii mína, að harrn var höfði
hærri og gjörvulegri að vailar-
sýn en aðrir neraendur skólaes
— hann var einnig sprettharð-
ari. en við hinir — ein em gien
vissi hvort hamn var sterkari —
það var ekki hans eðli að láta
kenna aflsmunar. 1 tvö ár vor-
um við nágrannar og með okk-
ur tókst vinátta, sem ég tel að
haldizt hafi æ sáðair Oft varð
ég þess áskynja að bak við
glaðiegt yfirbragð leyndist dul-
inn tregi, en aidrei heyrðist
ásökun, eða beiskja ti! nokkurs
manns. — Leíðir okfcar skildu
um áraMl, en á seinni ánuim hef-
ir ftindum okkar ósjaldan borið
.saman, og jafnan heíir hann
leitt. talið að peskustöðvum, o;g
þá hefir hann brosað sínu ang-
urværa, jafnvel dulúðuga brosi,
og ég hefi fundið ti;l kyrrðar,
sem gjaman verður skynjuð í
nálægð djúpra vatna.
Með þessium fátæklegu orðum
sendi ég innilegasta þakklæti til
forsjónar fyrir að hafa fengið
að ganga spölkom af láfsieið
með sixkum dreng, sem ég bið
allrar hlessunar á eilifðar hraut.
Konu hans og bömum öllum
ásamt barnabömum, systkinum
og tengdafólki sendi ég innileg-
ustu samúðarkveðjur og óska
þeim Guðsblessunar um alia
íramtíð.
Tngólfur Aðalsteinsson.
Minning;
Elín Sigurðardóttir
frá Brekkum í Holtum
F. 10/11 1891. D. 9/8 1972
ÞAÐ verður engin ' héraðssorg
þó að ekkja á níræðisaldri, sem
lifað hefur fábreyttu og hljóð-
látu lifi alþýðukonunnar, flytjist
yfir móðuna miklu og taki land
á ströndinni, sem enginn lifandi
hefur augum litið, en við ÖE von-
umst þó til að hljóta lendingar-
stað á að lokum.
En aldrei fer það þó svo að
við brottför gamalmenna vakni
ekki í hugum nánustu ástvina
hugljúfar og viðikvæmar endur-
minningar, einkum tengdar
bemsku- og æskuánmum. Atvik,
sem legið hafa I dái i undirvit-
undimú, rifjast upp og valda
ýmist gleði eða trega.
Mig brestur kunnugleik til að
lýsa æviferli Elinar til neinnar
hlitar. Hún var komin af mjög
gófkim ættum. Á búi foreldra
sinna ólst hún upp fram um
tvítugsaldur, við mikla vinnu
eins og þá var títt á fátækum
alþýðuheimilum. Skólagöngu
hlaut hún enga, nema hinn
venjulega fermingarundii'bún-
ing. Hún var félagslynd og Mfs-
glöð og sótíi þær fáu skemmt-
aniT, sem þá var um að ræða,
því hún hafði yndi af dansi og
saklausum gleðskap. Þessar
stopulu gleðistundir hafa sjálf-
sagt enzt henni betur en hið
tilgangslausa ráp unglinga nú
á dögum eftir skemmtunum,
sem þau hvergi finna og hvergi
er að fmna, sökum þess hvers-
dagsleika, sem allt gerir að
hégóma.
Framhald á bls. 19
Oddgeir Páll Þórar-
insson — Minning
ÚTFÖR hans fór fram 18.
ágúst frá Fossvogskírkju, Hann
andaðist á Hjúkrunardeild Hrafn
is'tu 11. ágúst sl. eftir margra
ára vanheilsu.
Oddgeir var fæddur 17. sept.
1893, á Fossi í Mýrdal. F'oreldr-
ar faams voru hjónin Elín Jóns-
dóttir og Þórarinn Árnason,
bóndi og organisti. Oddgeir ólst
upp fajá foreidrum sínum i stór-
um systkinahópi. Þau voru 8,
sem upp komust. Eftír eru á lífi
tvær systur og tveir bræður.
Árið 1908 flyzt Oddgeir ásamt
foreldrum sínum og systkinum
til Ve&tmannaeyja. Hann fór
snemma að vinna fyrir sér. Eftir
að hann kemur til Vestmanna-
eyja, fer hann fljótlega að
stunda sjóinn, lengst af sem
Innílegar þakkir til allra er sýndu samúð og vinarhug við
andlát og jarðarför eiginmanns míns, föður, tengdaföður og
afa,
GUÐJÓNS JÓNSSONAR
frá TunguháJsi.
Sérstakar þakkir til lækna og fajúkrunariiðs þeirra sjúkra-
húsa sem hann dvaldist á svo og allra þeirra er göddu hann
í veikindum hans. — Guð blessi ykkur öll.
Valborg Hjálmsdóttir,
börn, tengdaböm, bamabörn
og barnabamaböm.
vélstjöri hjá Árna bróður sánum
eða þangað til faann tók sjálfur
við formennsku.
Eftir að harara hætti sjó-
mennskn gerist hann yélstjóii
við Rafs-töð Vestmannaeyja, og
síundaði það starf’ um 14 ára
skeið.
Eyþór, elzti bröðir Oddgeirs,
kaupir fyrsta bilinn til Vesl-
mannaeyja, árið 1919, og er
Oddgeir fyrsti maður, sem lær-
ir að stjórna bifreið þar og faafði
ökuskírteini nr. 1.
Oddgeir kvænrtisf 27. maí árið
1916 Jórunni Gísladóttur frá
Vestmannaeyj'um og vár þeirra
hjónaband mjög farsælt. Þeim
varð ekki bama auðáð, en tóku
í fóstur frænku Jónmnar, Guð-
rúnu Eyberg Ketiisdóttur og
gengu henni í foreldra stað.
Hún er gift ágætum manni,
Sæmundi Ámasyni, prentara, og
eiga þau 3 böm, sem voru auga-
steinar afa síns.
Árið 1945 flyzt Oddgeir með
fjöJskyldu sina frá Vestmanna-
eyjum og sezt að í Kópavogi.
Eftir það stundar hann ýmis
störf við véiaviðgerðár og aninað
sem að þvi lýtur, meðan kraftar
entust.
3. október 1961 míssir hann
fcorou sína og býr eftír það með
dóttur sínni og tengdasyní, þar
tii nú síðustu 2 árin, að hann
dvaldist á Hjúkrunardeild
Hrafnistu.
Árið 1965 lenti hann í bílslysi,
sem olli þvi, að hann náði aldrei
heii.su eftir það.
Oddgeir var vel skapi farinn,
alltaf léttur og kátur og með
eindæmum lagtækur að hverju
sem hann gekk. Hann var alitaí
boðinn og búinn þar sem hjálp-
ar var þörf. Við, sem samferða
vorum honum eigum góðar
mirnniinigar og þökkum honum
afflar góðu stundirnar og biðjum
homim Guðs blessunar á nýjum
leiðom-
Fósturdóttur, manni hennar
og börnum þeirra, sendum við
innilegar samúðarkveðjur.
Ólafur H. Ólafsson.
SKILTI A GflAFREíTI
OG KROSSA.
Ftosprent sf Nýlendugötú 14
sími 16480.