Alþýðublaðið - 23.11.1920, Blaðsíða 4

4
ALÞYÐUBLAÐIÐ
Amensfc /andnemasaga.
(Framh.)
„Að eins ein leið er opin",
sagði Roland, „við verðum að
fara yfir ána. Árniðurinn mun
yfirgcæfa suilið í hestunum, og
þannig komumst við óséð yfir.
Ef við ekki getum sloppið fram
hjá rauðskinnunum, ráðumst við
á þrælana, og notum fátið sem á
þá kemur til þess að flýja*.
„Þú ert sannarlega hugrakkur
maður", sagði Nathan ánægju-
legur. „En ráðið þitt dugar ekki
Sérðu ekki bálið, sem speglast f
vatninu? Þeir mundu sjá okkur,
áður en við værum komnir hálfa
Ieið, og létu þá ekki standa á
því að heilsa okkur með byssun-
um. Þess vegna mundi okkur
hentast, að hverfa sem íyrst
héðan*.
„En hvert eigum við að fara?"
spurði Roland.
„Á afvikinn stað hér í ná-
grenninu, þar sem við getum
dvalið, án þess að þurfa að ótt-
ast rauðskinnana, unz vatnið mink-
ar i ánni og við getum komist
yfir annarsstaðar, þar sem engir
Shawíar ógna okkur. Og þá get-
um við með hjáip Péturs litla
komist fram hjá þessum brennu-
vörgum.
„Við skulum þá ekki dvelja",
sagði Roland, „þó eg geti ekki
skilið hvar slíkan stað er að finna
f þessum skollans skógi.
„Slíkur staður er til“, mælti
Nathan lágri röddu, og leiðbeindi
þeim aftur upp á bakkan, og
reyndi að sjá um, að bjarminn af
eldinum félli sem minst á þau.
„Níu lík — faðir, móðir, amma
og börn — hvíla undir þrepskild-
inum“, hvíslaði Nathan að unga
herforingjanum, „og menn hætta
sér þangað sjaidan eftir að dymt
er orðið, vegna þess að menn
halda, að hinir dauðu rísi á mið-
nætti upp og gangi syrgjaadi um
húsið. Engu að síður er það góð-
ur feiustaður fyrir þá sem f nauð
um eru staddir, og eg hefi dvalið
margar nætur ásamt Pétri litla
undir hrörlegu þaki þess, án þess
að óttast drauga eða rauðskinna,
þó eg verði að játa, að eg hefi
oft heyrt undarleg hljóð innan úr
Kaepið Alþýðnblaðið.
Undirrit_________ óskar að gerast kaupandi Alþýðublaðsins
frá —,_____________________ að telja.
_______________________ þ._____________mán. 1920.
(Fuit nafn og heimili).
Arv. Miða þennan eru menn beðnir að klippa úr blaðinu og
senda hann útfyltan á afgreiðslu Alþýðublaðsins, Reykjavík.
skóginum. Það er ömurlegur hvíld-
arstaður, en hann mun veita þess-
um þreyttu stúlkum hvíld, unz
við getum komist yfir ána“.
Saga þessi minti Roiand á
söguna, sem Bruce ofursti hafði
sagt honum um Ashburn fjöl-
skylduna, sem öil hatði á einni
nóttu verið myrt af rauðskinnum.
Hann varð að taka á öliu viija-
þreki sínu til þess að fara með
skjólstæðinga sína tii þessa hörm-
ungarstaðar; því þó hann sjálfur
væri laus við alia hjátrú, þá gat
hann vel skilið hvílík áhrif upp-
ýfðar endurminningarnar gætu
haft á systur hans. Brátt var
ferðafóikið komið upp á bakkann,
og er það hafði horft aftur á vað
ið og bálið, hvarf það í skóginn
og fór eftir stíg, sem einhvern-
tfman hafði verið gerður af
mannahöndum, en var nú aftur
þvf nær gróinn upp. Eftir fjórðung
stundar komu þau í rjóður, sem á
sfnum tfma lfka hafði verið ræktuð
jörð, og var mjög stórt um sig.
Gamlir trjábolir, lauflausir, báru
við loft. Draugalegt mjög var á
þessurn ömuriega stað, og jók
grafkyrð sú, er rfkti í skóginum
enn þá meira á ömurleikan, og
ekki bætti vindþyturinn, sem rauf
þögnina við og við, úr skák,
þegar líka endurminningin um at
vikin, sem þarna höfðu skeð,
bættust ofan á alt saman.
Þegar ferðafólkið kom ina f
rjóðrið, kom atvik fyrir, sem oft
fyllir komumenn með ótta.
Blíðalogn varð skyndilega, og
ekki hreyfðist hár á höfði, þegar
ferðafólkið sá teinréttan, tígulegan
trjábol hallast alt í einu, og hníga
út á hliðina unz hann steyptist
til jarðar með dunum og dynkjum
eins og í jarðskjálfta væri. Fall
trésins gerði lyddurnar f hópnum
enn þá blauðari, og virtist vekja
endurminningar hjá Pétri, þvf
hann tók til að snuðra og reka
upp smá bofs.
„Ójá, Pétur“, sagði Nathan,
„þú hefir gott minni, þó fimm ár
séu langur tími íyrir litla hausinn
þinn. Undir þessu sama tré myitu
þeir gömlu konuna og brutu haus-
kúpuna á saklausu ungbaminu.
Það var sannarlega synd, sem
mér rann til rifja að horfa á“.
„Hvað?“ hrópaði Roland, „varst
þú viðstaddur blóðbaðið?"
„Það var hvorki fyrsta eða
síðasta blóðbaðið, sem eg horfði
á", mælti Nathan. „Eg bjó þá f
kofa, sem var nokkru neðar við
ána, og þetta veslings fólk, Ash-
burnfjölskyldan, voru nábúar mfn-
ir, þá þau oftsinnis tóku mér
öðruvísi en nábúum sæmir, og
hentu gaman að mér og ráku
mig á dyr vegna trúar minnar.
Högginn sykur
og strausykur fæst eins
og hver vill í verzlun
Theódórs Sigurgeirss.
Óðínsgötu 30. — Símí 95L
Ungur reglusamur maður ósk-
ar eftir fastri vinnu um lengri
tíma. — Tilboð um atvinnu send-
ist afgréiðslu þessa blaðs merkt:
»Verkamaður«.
Ritstjóri og ábyrgðarmaðor:
ólafur Friðriksson.
Prentsmíöjan Gutenbarg.