Þjóðólfur - 02.02.1860, Síða 2

- 30 -
viS ab álíta, ab amtib sjálfthafi gjört þah aS mark-
leysu, eíia ab nokkurskonar barnaspili, meb þeim
hætti sem máli þessn var eptirá ráhií) til lykta.
Svo stendr á, ab mabrinn sem hefir verib subr-
amtspóstr um nokkur undanlarin ár, og hefir einn-
ig haft þessar póstferbir á hendi síban þær voru
lengdar austr a% Kirkjubæjarkl. á Síbu, þóttist ann-
abhvort vera vanhaldinn af því kaupi er hann fékk,
nál. 160 rd. árlega, eba liann vildi nú fá rífari
borgun; hann gjörbi því amtinu tvo kosti, annab-
hvort ab þab rífkabi launin talsvert, eba a& missa
af sér frá póstferbunum; amtib sætti þessu síbara
eins og rétt var, en auglysti þó ekki untiirbobsþíng-
ib til ab fá nýjan póst, öbruvísi en mí var sagt;
þar gáfu sig því ekki abrir fram en sjálfr hinn fyrri
póstr og 1 eba 2 menn abrir héfcan úr bænum,
einn varfc til afc bjófca á móiti pósti og ekki fleiri,
og baufc hann lægst201 rd.. en póstrinn sjnlfrbaufc
202 rd.: amtifc haffci áskilifc sér í skilmálunum afc
kjósa milli þeirra 3 er lægst byfci, og var því eigi
tiltökumál, þó amtmafcr hafi latifc skilja á sér, afc
þar sem ekki væri nema dalsmunr á þessum 2
bofcum, þá mundi hann taka fyrri póstinn er hann
þekkti, fram yfir annan óreyndan og óþekktan. En
þá gjörfci hinn mafcrinn þann grikk, afc hann baufcst
til þess skriflega, afc takast póstferfcirnar á hendr
fyrir 168 rd. laun árlega. Nú virtist því liggja heint
vifc, þegar svona var komifc, afc amtifc annafchvort
gengi afc þessu bofci, efca heldr liitt, afc þafc legfci
íyrir og ákvæfci nýtt undirbofcsþíng er væri auglýst
í blöfcunum mefc nægum fyrirvara, eins og lögskip-
afc er. En amtifc gjörfci samt hvorugt; — heldr
hvafc? þegar gamli póstrinn sá, afc alvöruna skyldi
giida, þá mun hann hafa farifc afc sjá sig um hönd og
lækkafc seglin nokkufc; menn verfca afc telja víst afc
svo hafi verifc, því mafcrinn sem baufc, fékk afc vísu
ekkert skriflegt svar fyrir lok ársins, en þegar hann
nefndi þetta mál mnnnlega vifc stiptamtmann sjálf-
an áfcr en hann fór, og þar eptir vifc hinn sem
sífcan þjónar, þá gat hann ekki annars orfcifc vísari
hjá hvorugum, en afc hann þyrfti ekki afc ætla upp
á póstferfcirnar árifc sem kæmi, (þetta ár 1860), ne
heldr búa sig undir þær, því gamli póstrinn mundi
gánga inn í bofc hans. Svona stófc til sjálfra árs-
lokanna, afc sá sem banfc, áleit þetta, sem von var
eins og beint afsvar upp á bofc sitt, og haffci alls
eigi búifc sig afc neinu undir þessa ferfc; en hinn sífc-
asta dag ársins, sama daginn og pósttöskuna átti
afc afgreifca og afhenda, þá gekk gamli póstrinn
eindregifc fyrir amtifc, og afsagfci afc fara þessa
ferfc (hann hefir þá álitifc sig skuldbudinn tilþess
fram á þanu dag), nema hann fengi hærri laun.
Til lukku fyrir amtifc, vanst nú hinn mafcrinn allt
um þafc, til afc fara fyrir þafc 168 rd. kanp er hann
haffci bofcifc sig fyrir í öndverfcn, ef hann fengi ali-
ar póstgaungurnar 1860, svo afc minni vandræfci
urfcu úr heldren áhorffcust. En eins fyrir þafc verfcr
almenningr afc álíta alla þessa afcferfc amtsinsnæsta
eptirtektaverfca, þar sem næst þykir liggja afc álíta
þetta eitthvert óverupukr mefc opinberan starfa og
fé þafc sem þar til er ætlafc, og í annan stafc virfc-
ist svo, sem háyfirvaldifc hafi, fremr en skyldi, lát-
ifc hafa sig afc gabbi, og þafc af þeim manni, sem
hvorki einstiikum mönnum né hinn opinbera þarf
afc vera neinn söknufcr afc frá póstgaungunum.
(afcseut)
Flateyar í'ramfara stoCnnn.
Þafc er jafnan skylt, afc þess sé getifc sem gjört
er. En þegar er afc ræfca um Flateyar framfara-
stofnun, verfcr ekki hjá því komizt að geta hins merka
manns, er hana hefir stofnafc, þess manns sem afc
svo m&rgu öfcru leyti er og mun lengi verfca afc
gófcu getifc, og er hér því fyrst sett stutt æfi ágrip
hans.
Olafr prófastr Sivertsen í Flatey á Breifcafirfci,
ridd. af dbr., er fæddr 1 júní 1791. Hann var
liér um 26 ára, er hann út skrilafcist úr heima skóla
af fyrrum rektor Hólaskóla Páli presti Hjálmarsyni á
Stafc á Reykjanesi. Eptir þaö var hann 2 ár hjá
agent G. Scheving á Flatey, og komst þá í kunn-
íngskap vifc Eirík Kúld kaupmann á Flatey, og gekk
aö eiga systurdóttur hans, 1820. Jóhönnu Frifcriku
Eyjólfsdúttr. 26 júlí 1823 var sira Ólafi veitt Flat-
eyar og Skálmarnesmúla braufc, metiö 28 rd. 8 sk.
og var vígfcr þángafc 30. s. m. í vitnisburdi þeim,
sem Geir biskup Vídalin gaf honuni tii siptamt-
manns viö þá veitíngu, segir svo: „Hann hefir á-
gætar náttúrugáfur, sem hann hefir eflt meö kost-
gæfni og ástundun, og er þess því afc vænta, afc
hann muni, þegar framf sækir, verfca einkar nýtr
kennimafcr, hann er háttprýfcismafcr mikill, og
elskafcr af Flateyjarsóknarmönnum".
Sífcan hefir sira Ólafr þjónaö þessu mjög
örfcuga braufci, og þó stundum liaft afcstofcarprest,
10 sífcustu árin sira Eiríkr son sinn, sýnt í allri
embættisfærslu, einstaka samvizkusemi, reglusemi og
háttprýfci, auk þess sem hann hefir uppá eigin
hönd ifckafc visindi; fyrst og fremst þær greinir, er
lúta afc stöfcu hans, eins og fyrverandi prófastr hans
kvafc hafa skýrt biskupinum frá, eins og hinu, afc
hann í mörg ár (1822- 40) heffci veitt 4 — 6 úng-