Þjóðólfur - 01.07.1872, Blaðsíða 2

— 138 —
Ver?)i& á íslenzkn vorunnm mnti <$ákve?)ib nema nllinni,
8amt telja þeir npp4, ab saltflskorinn sé nú kominn í 24 rd.
alment og aft þar sem þeir Duus og Johnsen haíi bobib en-
um ríkari flskbændom og skuldaminni 26 rd., þá muni hionm
kaupmonnunotn eigi doga ab bjúlba minna.
— Vorvertííiin sem leií) heflr veri?) ein hin afla
minsta sem raenu mona alstafcar hfcr innan Flóa, þútt nokkob
hafl skárra verib í þelm 2 yztu veibistobunum á Akranesi og
í Hófoum, heldren mibsvæbis, og þú aptr skárra her og á
Alptanesi, einkom fyrsta */i mán. heldr en í óllum sybri
verbistóbum; en frá byrjnu þ. m. til lokanna (Júnsmessu)
heflr sem næst engi afli mátt heita eba vart til matar nein-
stabar. Framan af ebr til 24 —28. Maí, var áfram gúbr
vorftskafli fyrir Stokkseyrar- og Loptstabasandi og í Grinda-
vík, og lóngo-afli ab gúbum mnn undir Eyafjöllum. En 8Íb-
an Júnsmessu og einkom næstl. viku heflr mátt beita mokflski
hér og fram á Nesinu, og þab á sárlitlum bletti á Hraun-
mibinu, svo ab keypr er vib keyp; menn bafa hér 250 — 300
til hlotar eptir þessa sibustu viku, þar af l/s — V* *f þorski.
— Laxveibin heflr verib mikil og gób í Hvítá í Borgar-
firbi og hinum efri ánom, er í hana falla; allgób einuig í
Laxá í KJÓ6, og Ölfusá (á Selfossi), en minna í Ellibánum
og þjórsá til þessa.
— Grasvebr hib bezta síbustn 3 vikur, og horflr gras-
vóxtr á túnum vel vib, en uribr á útjórb.
JARÐSKJÁLFTARNIR Á HÚSAVÍK 1872.
(Iiptir „Norbaufara", 17. Maí 1872; aSsendri grein eptir hr.
L. J. Finnbogason).
Aðfaranóttina þess 18. Aprím. kl. 11 um kvöld-
ið, kom hér jaröskjálfti svo mikill, að mönnum
leizt ekki ugglaust að vera inn í húsum, ef annar
kæmi jafnsnarpr; en litlu þar á eptir komu þeir
svo títt, að ekki liðu nema 4—8 mínútr milli þeirra.
Engir voru þeir mjög stórkostlegir fyr en kl. 4 um
nóttina; þá kom einn svo harðr, að húsin léku
til og frá, teygðust sundr og saman, og mikið af
því sem rótazt gat gekk úr sínum skorðum. Smá-
bæirnir hérna í krlngnm kaupstaðinn urðu þá strax
fyrir svo miklum skemdum, að fólkið Oúði úrsum-
um þeirra til hinna bæanna, er minna hafði sakað.
Allt fólk hér á Húsavikr-bakkanum fór nú á flakk
við þessi undr, því ekki er lengr friðlegt í hús-
unum. Að afliðnum þessum mikilfenga jarðskjálfta
kl. 4, kom um nokkurn tima engi, er gæti álitizt
hættulegr, þó alltaf væri smáskjálftar með litlu
millibili, þangað til kl. 10 daginn eptir.
|>á var eg staddr á veitingahúsinu, og ætlaði
mér eptir venjulegurn hætti að fá mér snæðing; en
rétt í sömu andránni laust á húsið svo óttalegum
jarðskjálfta, að mér kom til hugar að eg væri knúðr
til að mölva mig út um glugga, því með því móti
hugsaðist mér, að eg kynni að hafa mig út áðren
húsið væri fallið, því ekkert var annað sjáanlegt,
en að það mnndi á svipstundu falla til grunna; en af
því að rykkirnir voru svo grimmúðlegir, ýmist fram
og aptr eða þá á hlið, gat eg enga stjórn á mér
halt meðan á þessum ósköpum stóð, sem vafa-
laust hafa staðið í hálfa aðra mínútu; loksins eptir
að eg var kominn út, varð mér fyrst að líta í
kringum mig, til að vita hvort nokkuð af smábýl-
unum hér í kring mundi uppi standa; sá eg þá
að fólkið streymdi hópum saman hingað ofaneptir
með þá sorglegu fregn, að allir húskofar sínirværi
fallnir til grunna; þetta er það sviplegasta augna-
blik sem eg hefi lifað, því mæðrnar komu með
börnin á bakinu hálfnakin, þær einnig sjálfar ekki
betr útbúnar; engi vissi hvert flýa skyldi til að
geta verið óhultr um líf sitt, og nú bættist það
ofan á, að jarðskjálftarnir voru svo miklir og tíðir
meðan fólkið var að þyrpast saman, að ekki gátu
staðið á bersvæði nema styrkustu menn; hér var
ekkert til ráða nema flýa, og streymdi fólkið því
sumt út á Tjörnnes og aðrir inn í Reykjahverfi.
Allan þennan dag voru jarðskjálftarnir, og leið
mikið skamt á milli, en engir þeirra voru eins
voðalegir og sá sem kom kl. 10 urn morguninn,
eins og að framan ergetið. Allir bæir hér í kring
eru fallnir og fólkið úr þeim sitt í hverja áttina,
Húsavíkr-bærinn stendr ennþá að því leyti, að fólkið
hefir ekki yfirgefið hann, en kvað þó vera mjög
mikið fallinn og alveg óbyggilegr nerna með við-
gjörð með framtíðinni; annar bær stendr hér uppi
enþá, sem Sigmundr þorgrímsson á, og eru þá talin
þau torfhús, sem uppi standa og búið var í. Nú
er að minnast á timbrhúsin hérna; 3 af þeim sem
höfð voru til íbúðar urðu fyrir svo miklum skemd-
um, að eins og þau standa nú, eru þau aldeilis
óbyggileg; fyrst er liver einn einasti steinn fallinn
úr reykháfunum, og annað hitt,-tlð ofnarnir eru í
mörgum pörtum, og í þriðja lagi eru húsin sjálf
öll ramskökk og að sumu leyti brotin, þökin rifin
svo víða að snjóar inn um þau. Jni mnnt vilja fá
að vita hverir bjuggu í þessum húsum, og eru
það: sýslumaðr okkar, verzlunarmaðr S. Jakobsen
og veitíngamaðr S. Jónatansson; þessir máttu allir
yfirgefa hús sín og er ekki að hugsa til að þeir
geti haft þeirra not fyren þau hafa fengið mikla
viðgjörð.
Hús það, sem factor Guðjohnsen býr í, sætti'
einna minstum skaða af húsum þeim semhérvoru
í grendinni, en samt ber þuð víða á sér ljósan
vott þess, hvað mikið það hefir reynzt; til allrar
lukku stóð meiri partrinn af skorsteininum, og
hrundu þó allir ofnar niðr. Hefði þetta hús farið