Þjóðólfur - 30.06.1883, Blaðsíða 1

Þjóðólfur - 30.06.1883, Blaðsíða 1
r HÓÐOLFR XXXV. árg. Reykjavík, Laugardaginn 30. júní 1883. M.26. Kaupendr hér i bœnutn, sem eigi hafa borgað þ. á. þjóðólf, vera krafðir borgunar nú um leið og þetta blað er út borið, og þeir, sem nú borga eigi, verða krafðir aftr um leið og næsta blað verðr borið út, og eru þeir beðnir að sjá svo um, að borgunin verði þá til reiðu, því að ella verða þeir krafðir upp á sjálfra sín kostnað nema þeir semji öðruvisi um. — Kaupendr hér í nærsveitunum áminn- ast um, að þeir eiga að borga „þjóðólf" eigi síðar en í 1. viku júlí-mánaðar. — Kaupendr lengra að út um land á- minnast um, að þeir eiga að hafa borg- að „þjóðólf" fyrir ágústlok. Afgreiðslumaðr „þjóðólfs" er Sighvatr Bjarnason, landshöfðingjaritari, og er hann að hitta í húsí sínu á Hlíðarhúsa- stíg hvern dag kl. 3 — 4 e. m. og eftir kl. 7 e. m. — Hann tekur við andvirði Þjóðólfs og sendir hann út. Uin endrreisn ins forna Austfirðingafjórðungs. (Eltir Jón prófast Jónsson í Bjarnanesi). (Niðrlag). l?egar alt þetta er tekið til greina, virðist mér það ekkert áhorfsmál fyrir °ss A.ustr-Skaftfellinga, að vér eigum að gjöra það, sem í voru valdi stendr, til að styðja það áhugamál Múlasýslubúa, að inn forni Austfirðingafjórðungr verði sem fyrst endrreistr til sjálfsfor- ræðis, eða að inir sundrskildu hlutar hans sameinist aftr í eina heild undir sérstöku fjórðungsráði. Bezt kynni eg líka við það, ef Vestr-Skaftfellingar vildu vera oss samtaka i þessu, og eg get varla annað ætlað, en að þeim væri öllu hentugra að standa í sambandi við Austfirðinga heldr en Sunnlendinga, Því að bæði hefir hérað þeirra ávalt verið talið til Austfirðingafjórðungs, °g svo rekr líka meiri hluti þeirra verzlun austr á bóginn, og eru því hags- munir þeirra að mörgu leyti inir sömu ogvorir. þ>að er reyndar vitaskuld, að að með því að Skaftafellssýslurnar eru svo víðlendar og bygðin svo strjál og samgöngur erfiðar, þá verðum vér æf- inlega að tiltölu atkvæðaminni um al- menn mál en flestir aðrir landsbúar, en þó munum vérgetabetr komið málum fram á fjórðungsþingi Austfirðinga, heldr en í amtsráði Suðramtsins, og ef vér getum það, þá sýnist mér, að vér megum vel við una, þótt Múlasýslubúar kynni að vilja hafa þar mest metorð, (eins 0g forfeðr þeirra [þrændir] báru forðum í Frostaþingslögum ægishjálm yfir Háleygjum 0g Mærum), og vér hljótu mað segja líkt og Bjarkeyingrinn sagði fyrir Stiklastaða-orustu: „Hafa Jprændir hér mannmúg mestan, kann ek stórlæti þerra, at þeir muno eigi mér vilja hlýða eða öðrum háleyskum mannf — í 35. árg. „Jpjóðólfs" nr. 19 stóð grein frá yfirumsjónarmanni söngkensl- unnar í skólum Danaveldis V. Sanne. Fyrir framan hefir ritstjórnin sett dá- lítinn formála. Allir vita, hvað ritstióri sá er fimr og leikinn í þvi að skjóta formálum framan við, eftirmálum aftan við og athugasemdum neðan við grein í blaðinu; eg skal nú engan efa vekja á því, að ritstjórinn sé venjulega bæði heppinn og skarpskygn í slíkum auka- greinum, en með þvi að mér skilst, að beinzt sé að mér í þessum formála, skal ég reyna til, að færa rök að því, að í þetta sinn hefir hann hvorki verið heppinn né skarpskygn. Ég er eigi orðsjúkr maðr og skal því sem fæstum orðum fara um það, að hann kallar grein mína „býsna ósvífna, fulla af vífi- lengjum og hártogunum", án þess að sanna þennan þunga dóm með einu orði eða sýna eitt orð úr grein minni. Ég tel víst, að ritstjórinn og alþingis- maðrinn muni fróðari um það, hvað frjálslegt og frjálslynt er, en aldrei hefi ég neitt blað sjeð, sem talið er fylgja flokki frelsis- og framfaramanna, sem hafa slík orð um grein, sem það ekki birtir, til þess að sanna slíkan dóm. Grein sú, sem ég sendi „J>jóðólfi", var um „söngreglur" J. H., svo að þótt Jónas safnaði vottorðum frá öllum söng- meisturum i heimi um sínar „forskel- lige Samlinger til Brug for Sangfor- eninger og Skoler", þá stoðuðu þau söngreglurnar ekki neitt, því að „hen- tede fra de bedste Samlinger", getr einungis átt við söngke/tin, en ekki söng- reglurnar. Auk þess er ekki sagt einu sinni, að hefti Jónasar séu gallalaus, eða að það hafi verið rangt að finna að þeim ; það hafði ég gert og Sanne vissi það, þvíað hann sagði mér sjálfr að Jónas hefði beðið sig um þetta vott- orð einmitt í því skyni að gera aðfinn- ingarnar að engu. p-að sér hver heil- vita maðr, að þegar Sanne vissi, að beð- ið var um vottorðið til að gera aðfinn- ingarnar að engu, þá hefði hann, ef hann hefði séð sér fært, sagt að ekkert væri hægt að þeim að finna, eða þá að minsta kosti sagt, að óþarfi væri að finna að þ'eim. En það er alveg eins og hann forSist alt slíkt eins og heit- an eldinn. Hann talar svo í almenn- um orðum, að það er eins og hann hafi vegið hvert orð. Herra Jónas tekr ekkert eftir þögninni um aðfinningarn- ar, sér ekki heldr að svo almenn orð stoða hann ekkert við sérstaklegar að- finningar. Hann hleypr með vitnis- burðinn í þjóðblaðið. Herra Jónas, hann er ekki fyrsti maðrinn, sem hefirbeðið sér meiri menn um vottorð og vitnis- burði og svo orðið utan við sig af gleði þegar hann hefir kríað út vottorð, sem allir sjá, nema hann, að ekkert er að græða á. Allar mínar aðfinningar standa enn óhaggaðar, eins og hver heilvita maðr getr séð. Villurnar 68 að tölu— í heftunum og fyrri söngreglum Jónas- ar — hefi ég sýnt og sannað, og nú tel ég að þær séu fullsannaðar, þar sem Jónas 1, aldrei hefir reynt til að hrekja rök mín, og- 2, er nú svo í vandræð- um staddr, að hann fer í annað land til að smala vottorðum, og getr ekkert fengið, sem stoðar hann. Viðvíkjandi aðfinningum mínum við söngkenslubókina „fyrir börn og byrj- endr", þá skal ég geta þess, að ritstjóri „Norðanfara" hefir lofað mér að taka svar mitt gegn því, sem Jónas svaraði þeim aðfinningum í Skuld V. i6g. Að endingu vil ég sterklega ráða Jónasi frá, að leita aftr til Sannes með að fá vitnisburð. Ég er hálfhræddrum, að Sanne kynni að þreytast á því, og seinni vitnisburðrinn yrði, ef til vill, ekki lagaðr til þess að birtast í þjóð- blaðinu, sem eindregin meðmæli frá „yfirumsjónarmanni söngkenslunnar í skólum Danaveldis". Bjö'rn Kristjánsson frá Akreyri. * * * . — Herra B. K. hafði látið í veðri vaka, að frágangrinn á söngheftum hr. J. H. lýsti vankunnáttu; hr. V. Sanne vottar, að þær sé samdar með „smekk- vísi og kunnáttu". Samt þykir hr. B. K. vottorð hans ekki að neinu nýtt (!). En hafi aðfinningar B. K. við söng- heftin verið hártoganir einar og heimsk- ur, þá getr hver einn ráðið í, hvers virði aðfinningarnar um söngreglurnar sé. — Jpað er dálítið hæpin ályktun hjá hr. B. K., að það sé óhætt að taka það, að greinum hans er ekki svarað, sem merki þess, að þær verði ekki hraktar. Menn láta oft fleiru ósvarað, en þvi, sem órækt er; sumt þykir ekki sva.ra.vert, og svo mun vera um greinar hr. B. K. Ritstj. „pjóðólfs". Ástríðr Hannesdöttir. þann 26. febr. þessa árs andaðist að Vil- mundarstöðum í Eeykholtsdal sóma og dánu- konan Ástríðr Hannesdóttir. Kona þessi var fædd á næsta bæ Steindórsstöðum, og átti góða og heiðarlega foreldra í bændaröð;

x

Þjóðólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðólfur
https://timarit.is/publication/72

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.