Ný tíðindi - 20.01.1852, Blaðsíða 2

Ný tíðindi - 20.01.1852, Blaðsíða 2
10 meö nokkrum ástæðum geta skorazt undan að við halda þessu sæluhúsi, þó þeir eptir opt- nefndu reskripti sjeu skyldir til að byggja og viðhalda sæluhúsi á hinum umtalaða fjallvegi; og mundu þeir þá líklega láta sjer nægja að hlaða saman hreisi eins og því, sem stendur Uppi á háheiðinni, og ekki þarfnast viður- halds, þar það er hlaðið upp úr brunagrjóti. Auk þessa er það Ölvesingum til afsökunar, að þeir hafa fjarskamiklum öðrum vegabótum að gegna, svo að vjer höldum, afð enginn hreppur annar á landinu, það oss er kunnugt, hafi eins mikið að vinna í opinberar þarfir, og virðist oss það því skylda hins opinbera, að hlaupa undir bagga með þeim, þar sem kraptar þeirra eru ónógir til að fullnægja skyld- unni. J>að er líka að ætlun vorri öldungis samkvæmt rjettri skoðun á eðli, tilgangi, not- um og framkvæmdum vegabótanna, að kostn- aður til þeirra væri allur greiddur úr almenn- um sjóði, og að menn greiddu heldur fje til þeirra árlega, en skylduvinnu. 5>etta mun einnig hafavakað fyrir sýslu- manninum í Árnessýslu, þegar hann nú sein- ast þann 13. des. f. á. fór þvíá flotvið amtið, að viðurhaldskostnaður sæluhússins á Kolvið- arhóli yrði endurgoldinn af jafnaðarsjóði amts- jns; hefurhann væntanlega gjörtþetta að sinni aðaluppástungu, en til vara farið fram á, að kostnaðurinn yrði lagður áhina næstu hreppa í Árnessýslu. Hvað nú er framvegis gjörtvið mál þetta, vitum vjer ekki, en þó er líklegt, að stiptamtmaður vor hafi borið það undir hlutaðeigandi ráðgjafa. Vjer vonum nú raun- ar, aðþessi stiptamtmaður, sem að öllum lík- indum betur en þeir tveir, sem á undan hon- um voru, þekkir kringumstæðurnar einkum með tilliti til stöðu og nauðsynjar sæluhússins, hafi stutt að þvi, að viðhaldi þess ekki verði slengt upp á einstakar sveitir, þar sem svo margir aðrir hafa þess not, bæði úrRangárvalla- og Gullbringu-sýslum; en þetta er ekki ein- hlýtt, þar sem útlendur og ókunnugur embætt- ismaður, innanríkisráðgjafinn, á að leggja úr- skurð á málið á endanum; því það má vel fara svo, að hann ekki fallist á uppástungu stipt- amtmanns. Fyrir því virðist oss það vera hið eina ráðið, til að sjá sæluhúsinu á Kolviðarhóli borgið (ef úrskurður ínnanríkisráðgjafans á sínum tíma ekki leyfir að borga viðurhaldskostnað þess af jafnaðarsjóði amtsins), að stofna sjóð handa húsi þessu á sama hátt, sem það fje safnaðist, er ðndverðlega var varið til byggingar þess. Gjörum vjer ráð fyrir, að húsinu mætti halda við fyrir eina 6 rbdd. árlega, og þyrfti það þá að ætlun vorri að eiga ávöxtberandi sjóð upp á eina 250 rbdd., hvar af ársrentan yrði 8 rbdd. 72 skk. Afgangi vaxtanna, 2 rbdd. 72 skk. ætti að safna, og yrði hann á hverjum 9 árum hjer um bil 25rbdd. jietta fjeskyldi ávaxta, undir eins og það nemur 25 rbdd., en taka það þá til eyðslu, er húsið þarfnaðist höfuðaðgjörðar. Innstæðuna mætti ekki snerta. Á þenna hátt vonum vjer, að húsið enda kannske gæti byggt sig sjálft með timanum, og þyrfti ekki að bíða eptir aðgjörðum sökum fjeleysis og óvissunn- ar um, hvaðan kostnaðinn skyldi taka. Vjer ætlum, að allir þeir, sem í illviðrum á vetrardag hafa farið Lágaskarðs - eða Hellis- skarðs - veginn milli Arnes - og Gullbringu - sýslna, muni sjá, hver nauðsyn er á, að sælu- húsinu á Kolviðarhóli sje vel við haldið, og að þeir hinir sömu muni verða fúsir á, að styðja það með fjegjöfum nokkrum, ef til þarf að taka. Eins vildum vjer óska, að ef ein- hver sjer betra ráð, en að framan er á vikið, til að ná tilgangi þessarar greinar, þá vildi hann gjöra það heyrum kunnugt í „'Þjóðólfi'', eður með einhverju öðru móti. í janúarm. 1852. 3+G. F j á r s k a ð i. 23. d. nóvembcrtn. f. á., sem var hinn 23. sunnud. e. þrenningarhátíð, varð sjcra Síinon Bech á þingvöllum fyrir fjúrskaða miklum. Var J)að í útnyrð- ingsbil og ákafri fannkomu, að sauðirnir hröktust niður í hraungjá eina, sem liggur vestur úr Almannagjá fyrir of- an Oxarárfoss. Voru þó fyrst 2, en síðan 4 menn hjá fjenu, en þeir gátu engu við ráðið. Jiegar þeir sáu, að fjeð fór að fjúka niður í gjána, fóru þeir niður í hana, og reistu hverja kind á fætur, sem niður kom; því allt kom fjeð lifandi niður. Svo reyndu þeir og að koma því fram úr gjánni, en gátu það ei. Hættu þeir þá við, og eetluðu varla að komast heim um kveldið; því svo var veðríð þá illt orðið og fjarskalegt. Daginn eptir var gjáin full orðin af harðfenni. Voru þá fengnir menn til að moka upp gjána, og voru þeir að því 6 daga. Fátt eitt af fjenu náðist lifandi, en á milli 70 og 80 dautt. — Gjáin kvað vera hjcr um bil 2 faðma breið, 4| faðms djúp og sljett í botninn. — Sama dag heyrist, að nokkrirfjár- skaðar hafi orðið bæði á Hæðarenda í Grímsnesi, og f Eyvindartungu í Laugardal, en ekki höfum vjer heyrt um þá greinilega sögu, nje heldur, hvert þeir hafi víðar orðið.

x

Ný tíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný tíðindi
https://timarit.is/publication/77

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.