Norðanfari - 15.02.1868, Blaðsíða 3

Sjera Hinrik sálngi var mikiS vel aS sjer
f öllu, hann var hinn bezti og liprasti kenni-
maímr, mikib vel haginæltur þótt hann færi
dult meb, hann var rnikib laglegur viÖ ýms
sjúkdöras tilfelli og lukkabist þab fremur öll-
um vonuin vel þá hans var leitab, þar hann
var hinn hjálpsamasti í öllum hlutum, hver
setn í hlut átti; tryggur, vinfastur og vina-
vandur; greibamabur, reglusamur, fyrirhyggju-
samur, ibinn og búmaÖur í betra lægi, sífellt
glaöur og skemmtinn, því hann var mikib
minnugur og einkar vel lesinn; hann var þjóö-
hagasmiöur á alit sem hann lagöi hendur á;
hans mega því allir meö harmi sjá á bak sera
hann þekktu, vinir sem vandumenn.
+ Sveinn Sveinsson í Vestdal var fæddur
23. desbr. áriö 1798 á Hoii í Mjúafiröi; þar
bjó faöir ltans þá, en keypti áriö 1800 jiiröina
Vestdal í Seyöisíiröi, og llutti btíferlum þang-
aö saiua vor meÖ 4. böriium síniim: Tóntasi,
-Katrínu, GuÖnínu og Sveini er var yngstur,
þá á ööru ári. Sveinn faöir Svcins í Vestdai
var sonur Sveins mikilhæfs bónda á lioti í
Öræfum’ er komin var af merku, bændafólki
þar eystra, en móöir lians hjet Ingibjörg Jóns-
dóttir prests seinast á Dvergastcini Úlalssonar
prests á Ilefstaö Sigfússonar prests á Hoftegi
Tómassonar, og er mikill œttbogi frá Sigfúsi
jiresti koininn; móöir Sveins í Vestdal og kona
Sveins bónda Sveinssonar var Sezelja dóttir
GuÖrúnar, dóttir Sezeiju, dóttur Guönínar Stef-
ánsdóttur prófasts f Vailanesi þjóöskáldsins.
Sveinn í Vestdal var fríöur maöur sýnum,
svipurinn mikilhæfur, glaölegur, og sem optast
hýr, viömdtiö viökunnanlogt og skemtilegt.
Hann var niikill fjör og þrekmaÖur og meö
gyldustu mönnum hjer utn svteöi aÖ líkams
kröptum Sálar gáfur hans voru ágætar, skiln-
ingurinn og greindin afbragÖ, minniö fast. I
ungdæminu lagÖi bann sig sjálfkrafa eptirbók-
inentum,' og varö betur aÖ sjer í mörgum vís-
indagreinum, sjerílagi sagna- og málfræði, enn
margir sem til menta hafa verib settir, og varöi
þekkingn sinni öörum til fróÖIeiks eg skemt-
unar. Sveinn ólst upp hjá foreldium sínum í
Vestdal, og var þeirra stoö og stytta eptir
lieilsa þeiria og þróttur tók aö bila. Hinn
24. scptember 1824 giptist hann ungfrú Mar-
gretu Jónsdóttur og byrjaÖi búskap á háiíri
jöröunni móti foreldrum sínum, sem nokkrum
árum síöar hættu búskap, gáfu upp viö hann
alla jörÖina, og dóu hjá lionum og tengdadóttur
sinni í hárri elli. Áriö 1830 tók Sveinn viö
hreppstjórn í SeyÖisfiröi epjir fööur sinn (er
lengi haföi áöur veriÖ þar hreppstjóri), og fjekk
lausn frá því embætti árið 1863. Sáttanefnda-
niaöiir var hann frá árinu 1846 og til þess
áriö 1863 er hann einnig sagöi því embætti
af sjer. Árin 1845 og 1847 sat bann á al-
þingi sem fulitrúi Suöurmúlasýslu.
þegar Sveinn byrjaöi búskap voru fjárefni
lians lítil, enn brátt græddist lionum fje, því
iiann var einn af hinum byggnustu búmönn-
«im, árvakur, sparsamur, þrifinn, hinn verk-
lægnasti viö alla vinnu bæöi á sjó og landi,
hagur vel á trje og járn, og vissi framar flest-
um öörum aö nota vel sjerhvert tækifæri til
rjettfengins gróöa. þessir kostirnir ásamt Guös
blessun sem ávait fylgdi fyrirtækjum hans og
viöburöum, gjöröu iiann’aö vel auöugum manni;
þaraðauk studdi þaö eltki lítiÖ auösæld hans,
aö kona hans var öllum þeim kostum búinn,
sem heyra til þess aö vera rgúÖ búkona“. En
ávalt var hann samvizkusamur hreinskilinn og
sanngjarn í öllum viÖskiptum viÖ aÖra. Fiestir
vildu helzt eiga kaup viö hann, því hann utn-
leib opt fátæka um borgunina og var hinn
þrautbezti öllum sem leituöu ráöa lians og hjálp-
ar. Mörgum hjálparþurfandi ljeði hann fje meö
góöum kjörum, og fáir sem engir mttnu hafa
fariö synjandi sem leituöu athvarfs ltjá honum
þegar þeim lá á. Sveinn var viökvæmur í Ittnd
og tilfinning hans næm fyrir öilu sem ágætt
var, hrósvert og gott og hinn liprasti oghand-
hægasti vib alla setn sjúkir voru, hvort þab
voru vandamenn ltans eöa vandalausir. Konu
sína og börn elskaöi hann innilega, og var
notalegasti htísbóndi viö hjú sín. Nokkur börn
tók hann til fósturs af bágstöddum foreldrum,
og unrii þeim sem sínum cigin börnttm. Tveim-
þeirra, sem liföu hsnn, liafÖi iiann, í áheyrn
einstakra manna, ánafnaö eina þusund ríkisdali
*f fje sínii eptir sinn dag, og börn lians voru
svo eðallynd aö Iáta gjöfina haldast, þó ekki
væri reglulega frá benni gengiö, þegar þau vissu
a?» þaö hafði veriö vilji og áform föönr þeirra,
þó Sveinn væri ab náttúrufari bráölyndur og
geöríkur, gat bann manna bczt stjórnað geöi
8Ínu, svo mjög sjaldari varö þess vart í um-
gengni viÖ aðra, lieldur var hann hversdags-
lega stiliur og kurteys, gamansamur og ávarps-
góbur. Miklum kostnaöi varöi hann til aö hýsa
vei og endurbæta eignar og ábýlisjörb sína,
og var í því sem ööru þarfleg fyrirmynd annara.
I hreppstjórnarembættinu var hann einkar rögg-
samur og reglubundinn, og ávann sjer meö því
góÖan þokka bjá hreppsbúum sínuin og iiylli
ytirboöara sinna. í sátiatilraunum var hann
hinn heppnasti og sýndi ávalt merki þess, hve
vel honum Ijet að koma sáttumáog bæla uiö-
ur misklíðir. Lengsta part æti sinnar naut liann
góörar lieilsu þó þeir kaflar kæmu fyrir, ab
hann lá langar og þungar sóttarlegur, en þó
hjelt liann miklu fjiiri og góöuiu buröum fram
til dauöa dags, sem ötlum óvænt atbar þann
3. febrnar 1867.
Margrjet Jónsdóttir, kona Sveins sáluga
fæddist 17. Ágúst 1801. Faöir liennar var
Jón aö viöurneliii Scbjöld er á opinberan kost-
nab Iæröi vefnað í Kaupmannaböfn þorsteins-
son prests aö Krossi í Laudeyjuin Stefánsson-
ar lögrjettumanns á Hörgslandi. Móöir Jóns
Margrjet Hjörleifsdóttir prófasts á Valþjófsstab
er í fjóröa lið var komin af Einari Officialis
í Eydölum Siguröarsyni Móöir Margrjetar var
þórey Jónsdóttir er í 4 iið var niðji Stcin-
unnar Guöbrandsdóttur biskups á llólura. Mar-
grjet var Iraiiinnírskaramli kona aö öllum góö-
um kvennkostum. Fölskvalaus guösótti, gjeð-
prýöi, stök iðni, sparsemi og góö hagnýting á
Guðs gjöfum, hjáipfýsi viö þurfandi, inníleg
hlutdeild í kjörum annara, þolinmæði í þraut-
um og aiiömjúk undirgefni undir Guös vilja.
þessar dyggöir voru hennar stööugir förunaut-
ar og varðhaldsenglar alla æfl hennar. Setn
ástríkasti ektairiaki, bezta inóðir og ágæt liús-
móðir vann hún ótrauöaö verki köllunar sinn-
ar, meðan dagarnir entust, meö trú og dyggd
og í ótta drottins. Svinni part æfinnar þókn-
aöist Guöi aö leggja á hana töluverðan heilsu-
brest, sem ineir og meir þreytti liana og eyddi
fjöri hennar og kröptum, er hún haföi þegib,
ekki af skornum skamti. Hinu 14. febrúar
1863 frelsaði vor himneski faöir sálu hennar
úr böndum þreytts og úttærðs líkama og leiddi
hana inní heiinkynni sælunnar, livar liann helir
af sinni óendanlegu miskun veitt henni verÖ-
kaupið fyrir sitt mik/a og velunna dagsverk.
þessi höföingshjón munn lengi iifa í þakk-
látri og blessaöri endurminning, ekki einungis
hjá vandamönnum þeirra, lieldur ölluin sem
þeim kynntust og þekktu þau rjett.
þeim varö 5 barna auöiö, 2. dóu á unga
aldri nl. Sveinn á 4. ári og Sezelja á 13. ári
vel gáfuö og efnileg, en eptir lifa: 1. Pjetur
sem nú býr eptir fööur sinn í Vestdal, 2. Jó-
hanna, sem fyrst giptist Sveini Snjólfssyni, og
voru þau systkynabörn, en er nýlega apturgipt
Flóvent Halldórssyni á Brimnesi, og 3., Anna
gipt snikkara Nikulási Jónssyni bónda á Odda,
f þann 8 Júlí dó Stefán þorleifsson á Hell-
isfjaröarseli 71 árs gamall. Allann sinn aldur
og búskapar tíö var hanti hjer í Noröfiröi, hann
giptist ungur, fjekk sjer haröbala kot nærri sjó,
og byrjaði þar búskap bláfátækur; þótti ekki
líklegt að hann miindi geta baldist viÖ hús fá-
tæktar vegna, en sú vaið ekki rauninn á, því
strax reyndist liann sá mesti erfiðis— dugnaÖar
og eljunar-mabur til allrar vinnu og atorku,
laginn og bagsýnn í verki og framkvæmdum,
siniöur góður einkum á trje, var hann víðast
fenginn um alla sveitina, til skipagjöröar og
húsa smíöis og annars fleira, meö þessu ávann
hann sjer mikið til nauöþmfta iieitnilisins þar
meö sótti iiann sjó meb mesta kappi, og var
einstaklega heppinn meö ailan afla; jörö sína
hirti hann vel, og sleppti engu tækifæri ónotuðu
sem hann sá sjer til hags og ábata. Hann var
stjórnsamur, reglusamur, þrifinn, nýtinn og
sparsamur. Meb þessari háttsemi blessaði Guö
Svo erfiði hans og ástundan, aö hann haföi
nægileg efni til framfæris sjer og sínum, hlóöst
þó árlega á hann ómegð, því meÖ kontt sinni
átti hann 11 börn; af þeim lifa nú 6 öll full-
oröinn og flest gipt hjer í sveitinni. Hann var
guðhræddur maöur, siðavandur, siöferöisgóður
og hreinlundaður, ráöhollur, tryggur og velvilj-
aöur, góögjöröasamur viö fátæka, og höíöingi
í lund, og útlátum, og hreinskiptinn viö alla.
Fyrir nokkrttm árum hætti hann búskap og fúr
meö konu sinni til barna einna, og hjá einu
þeirra dó hann.
Ekkja hans Sessclja Bjarnadóttir, hfir enn,
Stefán sálugi var mesti lánstnaöur, guösblesa-
an fylgdi honum f öllnm lians framkvæmdum ,
hann ávann sjer elsku virÖing og þokkasæld
allra sem þekktu hann Börn hans eru aÖ
maklegleikum álitin meöal þeirra beztu, ráð-
vöndustu og duglegustu manna í þessari sveit.
+ þann 6. áugúst næstliÖins, sálaÖist bónd-
inn Jún þorsteinsson á þverá á Staðarbyggb,
á 52. aldurs ári, eptir mjög stutta sjúkdóms-
legu. Hann var fæddur á Brita á þelamörk en
uppólst á Ási í söimt sveit, þar til hann var
16 ára, þá fór hann aÖ Vindheimum í sönui
sveit, hvar hann dvaldi 11 ár. Vorið 1843 fór
hann ab Saurbæ í Hörgárdal, og giptist þá
Lilju Olafsdóttur frá Ási; þar hyrjaÖi hann bú-
skap blafátækur; þaÖan flutti hann aÖ einu ári
liÖnu aö Ytrahúii í Glæsibæjar sókn, o? bjó
þar 2 ár, síðan flutti hann aö Sigtúnum á Staö-
arbyggÖ, þar bjú hann 4 ár; svo þaban aö
Syöralangalandi í sömu sveit og bjó þar 9 ár,
síbast flutti hann aÖ þverá og keypti jörðina
og bjó þar til dauðadags. Jón sálugi átti nieð
konu siuni 16 börn, þar aferu 7 á litl. Hann
var dugnaÖar maöur mikill, og einhver belri
búlinldur; hann var stilltur, hygginn og heppimi,
í fyrirtækjum sínum, hann var góöur ektamaki
og húsfaöir, hjálpabi mörgum fátækum á ári
hverju um nauöþurftir sínar; og er þess vegna
sárt saknaður af ekkju hatis og börnum, og
mörgum íleirum nær og íjær.
DAUD3FALL.
Ilinn 28. núvember f. á. andaðist aö Skjö!dólfs=
stööum á Jökuldal eptir þunga legu iiúsfreyja
þórey Einarsdóttir, dóttir sjera Einars Hjör-
leifssonar að Vallanesi og fyrri konu hans þóru
Jórisdóttur þórey sál. var fædd 29. ágdst
1836 og giptist í fööurgaröi hinn 30. maíl858
ekkjumanninum þórarni Stefánssyni, þórarins-
sonar fyrrum prests ab Skinnastað og átti meö
honum 3. börn sem öll eru á lífi. Ilún var
geöprúb og dyggðug, stilt og gætin f allri fram-
giingu, sönn stoö og fyrirmynd síns heimilis,
blíöttr ektamaki og ástrík móöir, ekki aðeins
sinna cigin barna, heldur og stjúpbarna, því
hún gekk á vegi drottins. Hennar sakna því
aliir, er hana þekktu og hennar nafn sje blessab.
Hofteigi 27. janúar 1868.
þ. Ásgeirsson.
MIKAEL GUÐMUNÐSSON.
dáinn aöfaranótt þess 8. maí 1863,
Skyggir i tíðuin hjá skötnum í heimi
skjaldan er tíminn arroæðu frí,
atburðir sumir frá óvisssu geymi
auka þá sorgina hjartanu í.
Aö brjústinu finn jeg þó bölinu slá inn
beiskasta nærri í veröldu hjer,
sjá þegar verö jeg ab sá einn er dáinn,
sem jeg helzt vildi aö Jifbi hjá mjer.
Finn jeg nú eltki fífilinn dyggða
fyrri sem tii skemmtunar var,
sá er nú fluttnr til sælunnar byggða
sonar GuÖs blóöinu ádreiföur þar.
Velgjöröu strái ab veröldin spilli
vildi ei herrann, tók þaö svo frá,
enn himnesku blómstranna flokkinn’ a& fylli
fööurleg umsorgun hentara sá.
Æ, Mikel brúöir þú máttir ei tefja,
ntildin sú háa, tók þig til sín,
sá þig mí gjörir í sælunni vefja
svo eru læknuð harmkvæli þín;
möglum því ekki á móti hans vilja
er miskunin streymir sú algjörða frá,
þú hann þig Ijcti við skyldmennin skilja
þau skulu þig aptur ( dýröinni sjá.
þú starfaðir dyggur í stríði heiins daga
stilltur í lundinni mikiÖ ve! þó,
allt til hins bezta þjer Ijúft var aÖ laga
líkur þó margt heyröir klett í brimsjó
og þveginn í blóöinu Frelsarans fríöu
lallega þetta gleöur mig nú,
vel trúrra þjóna verölaunin blíöu
vona jeg hafir meÖtekiö þú.: ’
þannig mælir bróöir þess framliöna, hver
og var hans húsbóndi aö nafninu, um nokk-
ur ár áöur hann dó.
Jón Guömundsson.
á Hellu.
^ORGRÍMUR SIGMUNÐSSON, frá
Brekknakoti, dáinn 27. janúar 1866.
Byljir duna blikna meiða fjöld
og aö foldu fölar greinir hneigja;
fæðing vigir sjerhvern til aö deyja,
allir dagar eiga loksins kvöld.