Norðanfari


Norðanfari - 16.04.1874, Blaðsíða 1

Norðanfari - 16.04.1874, Blaðsíða 1
weitour kaupendvm kvstnad- *l'íatist; verd drg. 30 arkir 1 'rf. 48 sk., eivstök nr. 8 sk- "i'liilauií 1. lueit. ÐANMI. Auglýsingar eru teknar i bJaét id fyrir 4 s&. A.fer lina. Vids aukablód eru prentud d kotif ad hlutadeigenda. a. in. AKUREYRl í APRIL 1874. Aisksiblaé vi& M !©.—£©. f LJÖÐMÆLI EPTIR 2 BÖRN (ort 1859 af Kristjátii sál. Jdnssyni). þú sein á lífsins breibu bárum berast fyrir barmastormi mátt, þd sem ert slegin sorgar sárura, og saknacstárum grælur þrátt; þú hefur íundiíi forlög tvinna meí) íjöirum heljar þraut vib þraut, rær þú sást yndi augna þinna andvana hníga í grafarskaut. J>á harmatárin hníga' um kinnar, og heimurinn veitir enga rd, varmur sdigeisli vonarinnar vermir og styikir hjartao þó ; sú von ao þessi hverfur heimur, og hinnig víb dimman grafar beb opuast sólfagur geislageymur livar Gub um eilífo fáum sjeb. þú skalt þvf hrinda hugar mdfci o? harma ei þín dáin jdb, f trausti þess ab Guí) hinn gdbi gjórvailri líknar alheims þjóo; til liimins þeirra ungi andi á unabsvængjuru björtum flaug, á sumfundanna sælulandi' sícar fœr þú ab líta þaug. f>ar sem ab aldrei sdlin svífur sval kaldan nibur í unnar barm, þar sém gæzkunnar Gub eilífur binas grátna ey$ir sorg og lianii, þar muntu aptur fá ab finna, * ( fullkomnun æbstu-bímntim á, yndi fíðTurst* »ugna þinna, scui iiíiinn hreif þjer frá. Gubný. Árnadöttir. 4- l þORBJÖRG JÓNSDÓTTIR. (!®U 22. jdní 1870, dáin 8. september 1873). Særir mitt hjarta sorgin grimm, sífellt ijni dag og nótt, æfi:; því finnst mjer dauf og dimm •* dregnr af sálar þrótt. • Allt er hverfult í öllum heim æfinnar rennur hjól, fyrr enn ab varir gráts í geym, gleoinnar hverfur sól. Allt verbur dupt í hein>i hold, Jiöggvib vi6 lífsins þráfc, allt er þeim grimmu ofar raold, allsherjar lögum í«áo. Svipstundar d.aubans drjdgan mátt, dynja urn æfilund, möfg svo hin ungu blikna brátt, blóinstur á heimsins grund. Dæmi finnst nýtt því ddtlir smá, dyggba sem prýddu bldm, hrifinn var mínu bjarta frá, hreinum í æsku dó'm. Aldrei jeg rcyndi ábur slík, önnur sorganna köf, hennar af tárum laugab lik, liggur nú djdpt í gröf. En þessum heimi íljdtast frd fagra í sæld og ró, sólbjörtum vængjum engla á, öudin til himna fld. Frábær um skamma fjörsins slund. foreldrum skemmtun dl, allt eins og rós í latifgum lund, Ijóinar á móti sól. Mftf varstu htiggun æbsla ein, sstkæra ddttir trú, mdburástin í hjarta hrein, harmi því blandast nú. Hugljúfi varstu hvers elns manns, hrein og dvolkub sál, ^akleysis fögrum sveipub krans sy»d þekktir ei nje tál. Glebi stdb undur af þjer hlý inndæli hverjum beiro, skilnabarstundin þessi þvf, þyngst vercur mjer í heim. Felíur af augum tærast títt tárib um grættar brár, svícur í hjarta sorg á ny"tt, sáiib unz ligg eg .nár. þína minning f brjdsti ber, blessaba alla stund, mecan liíi í heimi hjer, hinnsta ab dauba blund. Mænir því ticuro angrub önd upp til þfn dótiir kær, þar sem um bldmgub lífsins loisd lífjurta fjöldin grær. Vonarsdl harms í skýjum ekín skjdtt sem ab glebur mig, æíinnar þegar dagur dvín, dóttir kíEi' íinu eg þig. Pamfunda verbur sælan þá sönnum meb alfögnub, dlvöldurn bæbi og englum bjá eilífan dýrka Gub. Stæbsta þá gæfca hreppum hnoss helgum í fribar lutid, framar þá mæbir engin cina og hjer skilnabsstul Móburiiin. JÓNAS ÓLAF3S0N. Æ, styrktu, Herr* hjörtun þreytt „ ( uarma þungu suíbil þ>ú sjer hin djúpu sár þeirn veitt; þau sigrar böl og, kvíU. ,þeim veiku sálurú veittu náb, þitt vísdómsfullt 'ab skoba raö meb helgri hugarprýbi. Mjög sorglegt skarb. er höggvib hjer (- hópinn ástvinannf, af mebanmkun svð viknum vjer, sem vitum gliiggtíhib sanna; því daubans sleít .nú harbgjfjtt hönd hin hjartfólgnustu'kærleiksbönd, sem tengjast mecál manna. þú heyrir andvörp, himins Gub, frá hryggbar særbum barmi; þú eiun fær tarin úlreiknub, sem ekkja þjökub harmi ( fabm nákaldan fella hlaut síns förunautar lífs á braut, sem hels var hriíinn aruii. Og harma bylgjur ,brustu tvær um brjósttb veikt án tafar ; því bennar mdcir hjartakær er hafiu jafnt tii graiar, Æ, hvíldin sú var þreyttri þæg; hún þiggur trúrra yerblaun næg og fögnub frelsisgjáfar. Og hann er sæll frá sjúkdóms neyb ír Borgar heimi genginn. Bann stríddi vel á lifsins leib, sem löng varb ekki fengin; vib börn og konu breytti hann, eem beztum ástvin sæma kann ; því getur andmælt enginn. Hans lund var glöb og greiba 8r, þees gjörla fundust merki; en höndiu bæbi hög og snör sjer hlífbi' ei f verki. líver máttur bætir missta vb'rn, er roörg og ung hjcr syrgja börn? Jtí — Alvalds arrour sterki Já, þreyib Drottins umsjá f, sem einni bezt má hlíta ; þvf gegnum hels og harma ský er heioan dag ab líta; þá endurtengir höndin hani — 45 — hin helgu böndin kærleikans, sem ekkert afl kann slíta. Sbr Jdh. f Nií er lil hvfldar hinsíu lagbur DÖg!ing8 Dana, Dannebrogsmabur Bjarni Brinjiílfsson, bænda prýbi, er dugnab og dyggbir d/rar rækti. Hans mannkosti hjer upp telja hvorki vil nje orka jeg; þa& er ndg meb sönnu segja sá kærleikans gekk á veg, minnievarbi hver er hærri lirdsi því er slíkt ávann ? :,:hvert er nokkur heibur stærri hei'cri þeim er dyggbin vann?:,: Hana mun orbstír óspjallaban aldin saga geyma þjdb; vinirl hans meb vircing minnumst vort á meban rennur bldb; dskum nú ab auba skarbib aptur fylli jafni hans, :,: eíns og hann er ætíb þræbi eptir veg mannkærleikans.:,: þitt er vinur þunga vunnib strfb um eilífb þd hjá æfstum dýrbar hara útvöldum meb Lausnarans herskara :,: eilíf sigurs ötlast launin fríb :,:. þig ei stobar þd eg felli tárl þú eit kominn þan;gab sem ab framar þjáning eba sorg ei nokkur amar :,: hjer ( giöf þd geymist kaldur nár :,:. Vertu sælll þig vona eg ab sjá, umbreyting þar engin nemur slabar; . af Gubs dýrb hvar sálir mettast glabar; Og vib raunum aldrei skiljast þá. Svo minnist vinar vankunnandí Mannvinar verbugs, vinar iátins. E. G. f A Fimtudaginn hinn 7. ágústmán. 1873 andabist ab Ýmaslöbum ( Reibarfjarbarhrepp, minn elskulegur faíir, heibursbdndi Jdn þor- grímsson eptir eins árs sjdkddms þjáningu, hvern vib hans nú eptirlifandi 6 börn tregum meb vorri hjartkæru mdbur, því hann var okkur hina bezti facir og elskulegur ektamaki. Enn lofatur veri gdfur Gub, sero. Ijett hef- ur hinni þungu byrbi af hoiium fytir sælt og sáluhjálplegt andlát, enn gefib aptur ab ná hin- um glebilegu bdstöbum á því albldmgaba sæl- unnar landi, og þar vonum vib síbar ab finna hann. Guíi sjeu þakkir, sem honum hefir Sig- urinn gefib fyrir Drottinu vorn Jesúm Krist. Æ, hvab jeg leit nú fijótt ti! foldar föfiur ástkicrann hnfga mínn, Hkaminn er til lagbur rnoldar lifir hans cptir minningin ástvina hjarta angur sker eptir framliMnn kærann hjer. þd nd abskilji stab og stundir þab stendur valdi Drottins f eiiífir verba aptur fundir, á dýrfarlandi finnumst þvf, Frelsarans þegar fribust hrind flytur burt hjeban vora önd. Nd er hans þjáning ðll á enda, og innleidd sál ( himininn, Fabir Ijdsanna lát oss lenda i ljdmandi dýrbar bdstab þinn þar ab samfagna um eilíf »r öll munu þverra harma tár, Huggum þvf okkar hrelda sinni hjartkær mdbir og syzkin blíb, 088 felum Drottni ( útlegbinni unz sú ab kemur nábartíb,

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.