Heimskringla - 14.10.1897, Blaðsíða 1

Heimskringla - 14.10.1897, Blaðsíða 1
Heimskringla. XII. ÁR WINNIPEG, MANITOBA, 14. ()KT(')BER 1897. NR. 1 Híiugur Haralds hárfagra. (Eftir Trnr Anten). Þýtt að mestu orðrétt eftir hinu norske "Bygðamáli" Aasens. (Eftir EIMREIÐINNI). Hér sé ég Haralds haug fyrir augum; þann er mig lengi lýtafýsti; blásið er berg í beru rjóðri. Hlés milli og hamra á Haugalandi. Víst var haugur sá hœrri forðum. grafinn er grunnur, gras í brottu, akur umbergis auri horfinn drjúpir gisið gras grams á leiði. Hér lét hugstór heim um kvaddan og hraustur sér hvílu búa. Heyrðu þér hins hárfagra Haralds getið ? muntu því nafni Noregur gleyma. Bjóst barnungur í böðvar rimmu, ruddist um ráðsnar og ríkið festi; sátu síðan, sonur eftir föður, hugstórir hnefar Haralds að landi. Liðu langar ljósar tíðir. dugur fylgdi og dáð Dofra fóstrum; hlógu hátt við heiði frægðar grónar loflaufi Lúfu bygðir. Liðu langar leiðar tíðir, eyddist ætt Haralds illuheilli, máttlaus roóðlaus og minnisvana, hædd og berjað varð Haralds storð- Þó trúi' ég enn að önd hans lifi og land lifni lífs til dáða, Fagna mun fylkir er frændur vakna og landslýður líkist feðrum, Fram. fram, frændur ! til friðar dáða, réttið hvað rangt er, reisið hið fallna, byggið og bætið böl með vizku, gerið verk sem vara unsí veröld eyðist. Matth. Jochumson. Haraldur er heygður, eftir því fiem menn vita bezt, á klettatranga, sem ska^ar út íhafið hér um bil eina mílu enska fyrir norðan [bæinn Hauga- sund í Noregi. Á haugnum er voldug- ur minnisvarði úr grjóti sem flutt er að frá ýmsum löndum heimsins. Um- hverfis hauginn standa 29 smærri stein- stöplar, sem eiga að tákna fyJkiskonung ana, sem Haraldnr yfirsteig forðum.— Utsýni er mikið og faguit af hauginum sér þaðan langt til hafs yfir eyjar og sund, og mundi annar staður eigi betur valinn fyrir legstað Haraldar. Þegar aðkomumaðurjnn, sem hefir lesið sögu Haraldar stígur í fyrsta sinni fæti á land rétt við minnisvarða hans, þar sem hann mænir einmana upp yfir mó- börðin á sjávarhömrum, verður honum einna fyrst fyrir að snúa leið sinni þangað. eða svo var það fyrir þeim sem þessar línur ritar. Æfiferill hins mikla herkonungs rifjast upp fyrir manni og maður sér hann í anda sitjandi í haugn um, gægjast út til hafsins þar sem nú- tíðar skipin, örskreið og fögur melja hafsjóinn og fara áralaus ferða sinna eins og ekkert væri. Maður sér hann horfandi á alt braukið og bramlið í börnum þess ríkis, sem hann sjálfur skóp fyrir meira en eitt þúsuud árum. Þegar nær dregur hverfa hugsjónirnar og veruleikinn tekur við, en lmugur Haralkar mun seint gleymast [)eim er hann líta, því hvað sem uin Harald má að öðru leyt.i.-. eyna<r haugur- inn þó leýfar eins þess manns, sem hef- ir sett heiminn i hreyfingu. Ritstj. Hkr. F.RETTIR, i'anada. Hon. W. S. Fieldinir, fjármálaráð- gjafi Dominionstjórnarinnar er um þessar mundir í London á Englandi að semja xan lan á £2 milj., sem brúkast eiga til ríkisins þarfa. Það er gott útlit með að lánið fáist oi: ekki þurfi að borga af því í vexti meira en 2$%.en svo er ákveðiðað selja uiegi hvert $L00 virði af skuldabréfum fyrir $01, ef þörf gerist og getur það dregið töluvert úr upphæð þeirri er stjórnin fær. Massey-Harris-félagið hetir .nýlega sent 75 vagnhlöss af reiðhjólum (bi- cyclers) .frá Toronto til Astralíu, Bandarikin. Póststjórnin í Washington hefir til- kynt að hún taki á móti sýnishornum af vélum, til að sverta með frímerki á bréfum, til 1. Jan. 1898. Sá sem sendir bezta sýnishornið fær auðvitað góða borgun fyrir. — Hér er tækifæri fyrir uppfyndingamenn. Um þessar mundir ganga sögur um það að Bandaríkin séu að reyna að kom- ast að samningi við dönsku stjórnina um kaup á' Grænlandi. Þessu kunna blöðin hór illa, og segja það háskalegt fyrir Canada, og hætt við að út af því muni rísa deila milli Breta og Banda- ríkjanna. Blöðin vitna í Beringssjávar- málið, sem hófst eftir að Bandaríkin keyftu Alaska, og þykjast sja fram á að samskonar þrætur séu í vændum ef þeir eignist Grænland. Á suðvestur odda Grænlands mætti hafa herskipa- stöðvar, sem gætu orðid "Þrándur í Götu" fyrir siglingum inn til Hudson- flóans, á ófriðartimum, og af báðum þessum ástæðum þykir nauðsyn til bera að komið sé i veg fyrir að kaup þessi takist.—Slæmt ef danskurinn má ekki fá sér dálítið af gulli fyrir nokkur þús- und ferhyrningsmílur af ís. S. J. Sigfússon á Mountain, N. D., var útnefndur af Repúblíkum í héraðs- stjóraembætti nr. 2 — (Commissioner District) til þess að sækja um héraðs- stjóraembættið í stað Tómasar Hall- dórssonar, sem áður hefir haldið því embætti, en vildi nú ekki gefa kost á sér lengur. Utnefningarfundurinn var haidinn að Moutain, N. D., 4. Október kl. 3. e. m. Neal Dow, hin mikla bindindis- hetja Bandaríkjanna, er ný dáinn, 93 ára að aldri. Hann var einn með fyrstu bindindismönnum í Maine - fylkinu, Hann var hershöfðingi í norðanhernum í þrælastríðinu, var tvisvar særður og um nokkurn tíma fangi hjá sunnan- mönnum. Henry George, sem bezt kefir bar- izt fyrir 'Single Tax'-hugmyndinni, hef- ir nú verið útnefndur af Demókrötum til þess að sækja um borgarstjóra-em- bættið í New York. Guluveíkin. í New Otleans fer held- ur í vöxt. Hinn 8. þ. m. sýktust 40, og 5,af þeim dóu. Veikin hefir gert vart við sig á ýmsum stöðum í Suður- ríkjunum, og lítur út fyrir að hún ætli að breiðast út töluvert. Utlond. Japan ætlar að leggja fram $125 milj. til útbúnaðar og skipabyggingar fyrir sjóherinn. Uppþotið i Indía a móti Bretum er Alitið að sé Tyrkjum að kenna; að þeir hafi æst múhamedstrúarmenn til ófrið- ar og vili þannig hefna sín fyrir fram- komu Breta i Grikkja- og Tyrkjamál- ihu. Einnig er álitið að af Tyrkja völd- um muni vera mótspyrna sú sem Eng- lendingar fá í Egyptalandi. Famely Herald í Montreal getur um það nýlega, að íslenzka þingið sé búið að veita styrk til að leirgj'a telegraf þráð til íslands og eigi að byrja á verk- inuaðvori. í þessu sambandi segir blitðið frá því, að Englendingar muni æt la að fá leyfi til að nota þann þrað í sambandi við þráð sem þeir ætli að leggja til Canada, liklega yfir Græn- land. Það skyldi þó ekki vera að fólag- ið sem ætlar að leggja íslandsþráðinn hafi haft veður af þessu þegar þeir báðu þingið á. íslandi utn styrkinn. II mn alræmdi Capt. General Weyler, áðiðhefir fyrir spanaka bernwm á Cuba, verður kallaður heim þessa dag- ana, en í hans stað kemur Capt, Gener- al Blaneo. Ora þessa tilbreytingu stjórnan'nnar segir blaðið Times í Lond- on : "Ef Sagasta (hinn núvorandi stjórnarformaður á Spáni) re.vnir ekki að gera svo miklar umbætur á Cuba, að Bandaríkin verði ánægð, hefði líklega verið betra að lata Wayler vera kyrrann og út.kljá styrjöldina." — Spanverjar eiga í vök að verjast vegna fjárskorts, en þrautseigir eru þ*ir, og nýlega hefir stjórnin ákveðið að senda meira herlið til Philippine eyjanna til að bæla ófrið- inn þar. Frá negralýðveldinu Liberia, í Afríku hefir frétzt að negrar þeir sem fluttu þangað fra Bandarikjunum í Marzinán- uði 1898, dey þar úr hungri þar eð þeir geti ekki fengið neitt land til yrkingar, og stjórnin vilji ekkert gera fyrir þá. •'Frændur eru frændum verstir." Innan skamms verður á Þýzkalandi leikið leikrit eftir Óskar Svíakonung, og bíða menn eftir því með mikilli eftir- væntingu. Leikritið er stutt, að eins einn þáttur, og heitir "Kanberg Slot." Níhilistar i Varsow gerðu nýlega tilraun til að fyrirfara Rússakðisara, þegar hann var á ferð í borginni. Höfðu þeir grafið járðhús mikið undir stræti því er keisaranum var ætlað að keyra um, og var tilgangurinn að láta jarð- húsið falla saraan þegar hann færi þar yfir, en fyrirætlanir þeirra komust upp áður en ulys varð að, og mega þeir nú yrkja upp 4 nýjan stofn ef duga skal. I Guatemala í Suður-Ameríku er sjaldan ein báran stök. Ein uppreisttn byrjar þegar önnur endar, og alt er i hershöndum. Þegar fé skortir til að halda ófriðnum uppi eru brúkaðar grip- deildir ag rán þangað til sjóðurinn er fullur. Þannig var maður einn að nafni Aprecio nýlega tekinn og pyntaður þar til hann var meðvitundarlaus, fyrir það að hann vildi ekki viljuglega láta af hendi alt það fé sem beðið yar um, og er hann raknaði við var hann skotinn án frekari umsvifa. Rétturinn hefir lengi verið á lagu stigi í suður-Ame- ríku, og ekki virðist útlitið fara mikið batnandi. Fullyrt er að Spánarstjórn hafi beð- ið Salisbury lávarð. að reyna að mýkja Bandaríkjastjórn og fá hana til þess að bíða viðvíkjandi Cúbamálinu, þan^að til dálítið lag gæti komist á stjórnar- farið á JSpáni. Einnig er fullyrt að sendiherra Breta a Spáni hafi fengið leyfi frá stjórn sinni til þess að lofa Spánverjum hjálp, svo framarlega sem þeir gætu komið á fót viðunandi stjórn- arráði. Sagt er að mörg þýðingarmik- il hraðskeyti hafi larið á milli þessara ríkja og flest af þeim lotið að afstöðu Bandaríkjanna í Cubamalinu. Þótt alllangur tími sé liðinn síðan að Islendingadagurinn í ár var haldinn í Winnipeg, þykir oss við eiga að láta ræðurnar sem þá voru haldnar birtast í blaði voru. Margir sem viðstaddir voiu gátu ekki heyrt ræðurnar þá, því þær voru fluttar úti undir beru lofti og vind ur var á um daginn, en svo sögðu menu sín á milli: "Við sjáum þær á prenti síðar meir og það verður að,duga". En svo hafa menn hingað til ekki séð þær áprenti, og oss er grunur á að sumir hafi verið orðnir efins um að spáin ætl- aði að rætast. Það er álit vort að fólk- ið eigi eins mikla heimild á að sjá Is- lendingadagsræðurnar og kvæðin í Winnipeg eins og hverjar aðrar íslend- ingadags ræður og kvæði, og ef Heims- kringla hefði ekki verið í rústum hing- að til mundu þær hafa verið komnar fyrir almenningssjónir. Oss er nær að halda að þó Heimskringla hefði verið eina blaðið i Winnipeg, þá hefði liún gert fólkinu það til geðs að flytja þær. • Ritstj. Canada. Ræða eftir B. L. Baldwinson. Flutt á íslendingadeginura í Winnipeg 2. Ágúst 1897. Herraforseti. Háttvirtu tilheyrendur. Þau hafa verið fögur kvæðin, sem ort hafa verið um Canada af vesturís- lenðku skáldunum okkar og sungín hér á fyrirfarandi þjóðhátíðardögum okkar, og eins er það fagurt kvæðið um Cana- da, sem ort heflr verið og sungið hér i dag. I'essi kvæði um Canada eru fögur í þreföldum skilningi: þau eru fögur að efni, fögur að orðfæri og fögur að and- ríki. l'mt bera það öll með sér þessi "< og það er auðfundiðá þeim, að hugur skáldanna hefir fylgt máli. i þeir voru að bera vitni um sannleik- ann, að því er snertir ágæli þessa mikla lands, og að sá vitnisburöur átti að loggjast undir óvilhallan dóm allra Is- lendiní.;a austan hafs og vestan. En þó er, að minu áliti, fegurð þessara kvœða sérstaklega innifalin í þvi, að landið sem ort er um, landið sem við búum i, landið sem við höfum iiert að okkar nýju fósturjörð, landið sem við erum að minnast í dag, lnndið Canada, það á alt það hól t fylsta máta skilið, s^m skáldin hafa hlaðið á það í þessum kvæðum sínum. Canada á með réttu skilið að vel sé um það rætt og ritað; það hefii' reynzt blessvnarríkt þvi fólki sem hefir tekið sér hér bólfe-tu, og fólk vort yfir höfuð hefir látið það njóta sannmælis. Þeir sem bezt þekkja þetta land og hæfastir eru um að dæraa um það roeð sanngirni, þeir eru undantekn- ingarlaust samdóma um að bera því bezta orðstir. Eg þarf þess vegna ekki að lýsa Canada fyrir því fólki sem hlust ar á mál mitt í dag. En af því að ís- lendingadagsræður okkar eru vanalega- prentaðar, pg því má búast við að þær séu lesnar af all-mörgum af bræðrum og systrum okkar heima á Islandi. sem ég tel ví.st að stundum að minsta kosti renni hugum sinum til vor hér vestra, þá vil ég leyfa raér að minnast á fáein atriði, sem ef til vill eru að einhverju leyti nýstárleg fyrir landa okkar þar heima. Til þess að geta dæmt um eitt land með skynsamlegum rökum, er nauðsyn legt að athuga ýms atriði í sambandi við það land sem um er rætt, svo sem stærð, hnattstöðu, loftslag, frjósemi og náttúrleg auðæfi, svo sem málmtekju; enn fremur mentun þjóðarinnar sem landið byggir, stjórn og trúfrelsi og fleira, — yfir höfuð alt það sem miðar til þess að gera landið byggilegt fyrir menskar verur. Auðvitað dettur mér ekki í hug að þreyta ykkur með langri ræðu um þessa hluti, en á sumt verð ég þó að minnast, og er þá fyrst að at- huga stærð þessalands, en hún er svo mikil. að 20 helztu löndin i Evrópu hafa samanlögð ekki meiri stærð en Canada. Ykkur má virðast það ótrúlegt, en þó er það satt, að Canada ereins[stórt land eins og Danmörk, Noregur, Svíþjóð, England, írland, Skotland, Spánn, Portugal, Belgía, Frakkland, Þýzka land, Tyrklank, Grikkland, ítalía, Búl- fraría, Rúmenía, Servía, Sviss, Holland og að síðustu Rússland í Evrópu með sí-nar 2 milíónir ferh.mílna flatarmáls. Að sama skapi við stærð landsins eru fjöllin þess—Klettafjöllin, fossarnir— Niagara-fossinn, vötnin—Superior oar Huron, árnar—St.Lawrence, Nelson og ¦ þar sem trén hafa mælst 78 fet að hring máli 8 fet frá jörðu, og námarnir. Alt þetta er með þvi fegursta og stór- kostlegasta, sem til er nokkurstaðar á vorum hnerti, og að sama skapieru þau auðæfi sem í þeim eru fólgin. Hnattstaða landsins (í tempraða beltinu), hæð þess yfir sjávarmál, gnægð áa og vatna, sem um þaðrenna, straumarnir í höfum þeim, Atlantshaf að austan og Kyrrahafið að vestan, er kyssa strendur þess og hinir suðlægu þíðvindar, sem blása um það. Alt þetta miðar til þess að gera þetta land með hinum byggilegustu og frjóvsöm- ustu í heimi. Frjóvsemi Canada er nú orðin svo viðurkend meðal þjóðanna um allan hinn mentaða heim. að það má virð- ast í hæsta máta þýðingarlaust að minnast á það atriði hér. Árlegur inu- flutningur margra þúsunda manna inn í þetta mikla land úr nálega öllum lönd um hnattarins, það eitc ætti að vera — að minni hyggju—nægileg sönnun fyrir þeirri viðurkenninnu, sem Canada er búið að ná hjá öðrum þjóðum fyrir hin miklu og margbreyttu gæði. Það hefir verið sagt að þetta land breiddi faðm sinn móti fátæks manns nauðum, og að það væri vonarland hins unga og hrausta, og enn fremur að það væri virkileikans land. Alt þetta er satt og engir eru færari að dæma um þann sannleika heldur en það fóik, sem eins og við, ýmist höfum komið hingað á ungdómsárum okkar, eða verið feeddir hér í landi, því hvergi höfum við þekt néhöfum sögur af nokkru landi, með meiri náttúrufegurð né náttúrleg auð- æfi, né land sem betur fer með íbúa sina að öllu leyti heidur en Canada fer með sitt fólk. Hvergi höfum við þekt land þar sem hinar ýmsu korntegundir og aðrir jaröarávextir—að undantekn- ura suðrænum aldinum—þrífist betur en í okkar Canada, og hvergi á jarð ríki er árieg uppskera vissari eða meir arðberandi heldur en hér. Enda er nú Canada búin að fá auknafnið: 'korn- forðabúr heimsins' í ræðum og ritum erlendra manna, og er þeð róttnefni. En auðæfi liessa lands eru innifalin í fleira en jarðargróða, sein fivst með yrkingu landsins. Við vitum t. d. að land þetta er fult frá hafl tilhafsaf margskonar dýrmætum iiiálmiiiu. Það nni með ollam sanni segja það um (.'a- . að hór drjúpi smjör af bverju strái, hveiti af hverri stöng. sykur af hverju tré og gull úr hverjum kletti og úr sandinum i ár- og vatnsfarvegum landsins. Um smjörið, hveitið og mör- inn vita allír. En um gullið og hina aðra málina er mönnum tnáské ekki eins kunuugt, Eg get talið upp í avíp- inn örfáar tegundir, svo sem bygginga- stein. salt, steinolíu, kol, kalk, mica, asbastoa, nikkel, blý rafur. járn, silf- ur og gull. Allar þessar málmtegundir eru mikils virði og margar þúsundir manna hafa árlega arðsama atvinnu við námagröft. Og málmarnir sem upp eru teknir nema nokkrura miljón- uni dollars arði á ári. Rétt hérna fyrir austan VVinnipeg höfum við nikkel og gull náma, sem þegar hafa fengið svo mikið orð á sig að frægir námakongar frá Áslralíu og Suður-Afriku hafa kom iðhingað til að skoða þa og meir en milíón dollars-boði hefir þegar verið neitað fyrireina af þessuin námum — Sultana:námana. Landið er fult af kolum frá hafi til hafs, og járn og gull hefir fundizt í stórum stýl skamt fyr- ir norðan þennan bæ, 4 austurströud Winnipegvatns. En það sem lang- mesta hreyfingu hefir vakið hjá innbú- um þessa lands nú á siðustu árum eru hinir ákaflega auðugu gullnámar, sem nú eru fundnir vestur i Yukon-dalnum austanmegin við AlaskasKagann og norður á breiddarst. 66—68, eða rétt beint vestur af gamla íslandi. Ég bið ykknr að minnast þess að gullnámarn- ir kanadisku í Yukondalnum eru hinir lang-stórkostlegustu og auðugustu sem nokkurntíma hafa fundizt i heiminum. Þessir gullnámar eru í okkar landi í Ca- nada, og eru að þvi leyti einkennilegir, að gullið er þar mest í sandi í ár- og lækjar farvegum; það er þar í ölltím myndum, frá smákornum, sem að eins sjást með berum augum, og alt upp i stór klumpa, sem eru fleirí þúsund króna virði. Svo er jarðvegur þessi auðugur, að sumir námarnir við Bo- nanza- og Dominion-lækina eru metnir á'eitt þúsund dollars hvert teningsfet af liinum gullberandi jarðvegi. Frændur vorir á íslandi efa ef til vill l^essa sögu og slíkar, ekki sizt þegar þær koraa frá okkar landi Canada, en við sem hér búum og veitum eftirtekt þeim áreiðanlegu blaðafréttum um þetta undra land, sem nú eru daglega prentaðar, vitum að þetta er satt og svo sannfærðir eru menn hér um þess' miklu auðæfi í Vestur-Canada, að jafn- vel úr þessum bæ hafa menn farið i hópum í suraar þangað vestur til þess aðleitasér fjár og frama. þó að leiðin þangað sé alt að 3000 mílur. Á meðal þeirra sem þangað hafa farið héðan í ar ungu og framgjörnu landsmönnum. Þeireru sannir Canada-íslendingar með hugrekkið íslenzka og framkvæmdar- aflið kanadiska. Látum oss árna þeim als gengis og auðæfa og heillar aftur- komu. Það er spá mín að margir ís- lendingar eigi fyrir höndum að flytja þangað vestur og ná í talsvert af þeim mikla auð, sem vér nú vitum roeð fullri vissu að er fólgin í Ynkondalnum og víðsvegar i'fjallendinu þar vestra.— Um leið og ég skil við þennan kafla ræðu minnar vildi ég mega minna ykk- ur á það mjög merkilega atriði, að ein- mitt sá hluti þessa lands þar vestur og norður við íshafið, sem alt að þessum tíma hefir verið álitin hrjóstugastur og óbyggilegastur af öllum pörtum Canada veldis, skuli nú vera sýndur allra staða rikastur, ekkiaf korni, smjöri eða sykri heldur af skæra-gulli. Sú skoðun er nú alment að festast í hugum manna. að eins og Canada er nú þegar orðið gull- auðugasta landið, svo eigi þjóðin fyrir höndum að verða hin gullauðugasta þjóð í heimi. Vissulega er Canada gott land að búa í. Um mentun og menningu hinn- ar kanadisku þjóðar má mikið segja. En trl þess að ofþreyta ekki mína til- heyrendur, læt ég raér nægja að benda á það sem annars er alkunnugt. að í mentamálnm'stendur hún ekki á baki þeirra þjóða sem lengst eru á veg komn- ar. Alþýðuskólamentun þessa lands er viðurkend að vera betri en hún er i Bandarikjunum eða á Englandi, og eru þær þjóðir þó sönn fyrirmynd annara þjóða í flcstnm greinum. Háskólar þcssa lands hafa fulla viðurkenningu slikra stofnana sem Oxford og Camb- ridge hAskólanna á Englandi, og Har- ward og Cornell í Bandaríkjunum. Menning þj'óðarinnar fer eftir ment- un hennar, í samgöngumálum á sjó og landi, og við stærum okkur af að vera ekki eftirbátar annara. Sem járnbrauta- land ernm við með þeím fremstu, eða öllu heldur fremstir, ef dæmt er eftir fólksfjölda, og að þvi er snertir skipa- stól, þá erum við hinir tíintu í róðínni að ofan. I iðnaði fleygir þessari þjóð f ram i stórum stýl með hverju árinu sem hjá. líður. og fátt er það nú sem þossi þjóð er ekki fær um að veita sér sjálf, þó Uún hefði en^in skifti við önnur lönd. Mál- i höfmii viðsvo.að við getum talaö við aðrar heiins'ilfur á hverri klukku- stuiid. Stjórnfrelai höfum við fullkom- ið O'í trúfrelsi ótakmarkað og þetta hvorttveggja eru atriði. seiu þjóðirnar me'a þeim nnni meira sem þser eru lengra á yeg komnai' í mentun og nienn ingu. Kg segi þess vegna, að takandi það til greina að við Islendingar höfum tiutt til þessa lands til þess að hafa hér frambúðar aðsetur, að börn vor eru hér fædd og uppalin, að Canada er þeirra föðurland og okkar fósturland, og tak- andi það til greina að kjör okkar hafa stórkostlega batnað einmitt fyrir flutn- inginn hingað, þá finst mér það liggja í hlutarins eðli að það sé bæði verðugt og skyldugt að vér elskum þetta land, að vór viðurkennum sjálfa oss sem part af hérlendu þjóðinni,—Canadaþjóðinni, að vort þjóðerni—þeirra sem hér eru inn- fæddir—sé kanadiskt eða ameriskt þjóð- erni, og að vér þess vegna, um leið og vér að sj&lfsögðu vinnum að vorri eigin tilveru og framförum sem einstaklingar vinnum um leið að heill og heiðri þessa lands, sem vér höfum af frjalsum og fúsum vilja gert að voru fósturlandi og að föðurlandi barnanna okkar. Vinnum að heill og heiðri Canada! Það er skylda allra, hvort sem þeir eru að kaupa fyrir sitt eigið brúk eða annara, að kaupa sem bezta vöru fyrir sem minnsta peninga, en ekki að kaupa þær vörur sem kosta minnst,' hvað ónýtar sem þær eru. Þetta hefir tólf ára reynsla vor kent oss, og það er fyrir þessa reynslu að vér höfum keyft vandaðri og betri vörur þetta haust en nokkru sinni áður. Vér skulum eink- anlega tilnefna unglinga og karlmanna- fatnað, yfirhafnir, vetlinga og allskonar nærfatnað. Vér þorum að ábyrgjast að þér fáið betri vörur hjá oss en þér fáið hjá nokkrum öðrum fyrir jafnlitla pen- inga. Vér erum þegar búnir að fá inn mikið af allra nýjustu kjóladúkum og "trimmings" beint frá verkstæðunum, og sumt er enn á leiðinni þaðan. Allar þessar vörur eru mjög vaudaðar og vér seljum Islendingum þær afar-ódýrt. Allar gamlar vörur seljum vér með miklum afslætti, svo ef þér kærið yður ekki um "móðinn" þá getið þið fengið kjóladúka með mjög miklum afslætti. Nokkrar tegnndir af skóm höfum vér í búðinni er vér þurfum að losast við, — Þeir fara fyrir lítið. Einnig seljum vér handtöskur og kistur ódýrri en nokkur 'lifandi sál" í borginni. Komið og sjáid hvað fyrir sig, því sjón er sögu ríkari. Q. Johnson, á su5-vestur horni Ross og ísabel stræta, Winnipeg. C. B. Jlis, Islenzki búðarmaðurinn sem nú vinnur í nýju búðinn - - - Victorian 522 Main St. ? Hann selur nú með mjög lágu verði karlmanna- fatnað. frá instu flík til þeirrar yztn. Stígvél. Skór og- margt fleira. Koniið inn ogsjáiðhann Dollarinn ykkar kaupir meira í þeirri búð en annars staðar í bænmn. Victorian, 522 Main St-

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.