Heimskringla - 21.10.1897, Blaðsíða 1

Heimskringla - 21.10.1897, Blaðsíða 1
Heimskríngla XII. ÁR WINNIPEG, MANITOBA, 21. OKTÓBER 1897. NR. 2 FRETTIR. Canada. Hinn 16. þ. m. var verð á hveiti á nokkrum stöðum í Manitoba og Norð- vesturlandinu þetta: Portage la Pra- irie 7(!c. ; Carberry 77 ; Brandon 71 ; Moosomin. 7(i; Whitewood 78; Qa'Ap pelle 71; Begina 71; Napinka 72; Melita 75 ; Cypress Iiiver 75 ; Gleríboro 77 ; Gretna 73; Emerson 78; og Minnedosa 79. Þennan satne dag tóku jarnbraut- irnar við 129,250 bushelum af hveiti og 2,900 bushelum af hörfræi. Blaðið Toronto Globe hefit nýlega flutt grein um það að heppilegt vœri að Dominionstjórnin útvegaði sér sýning- arstað fyrir kanadiskann varning í Lon don á Englandi, og hefir þessi uppá- stunga fengið góðan byr, eftir því sera séð verður. Blaðið leggur til að þessi sýning sé viðvarandi, og að henni sé alt af haldið opinni; það álítur heppilegast að hvert Jfylki í Canada hafi umboðs- mann þar, sem hafi umsjón á sýningar munum, ásamt umboðsmönnum Domi- nionstjórnarinnar, og þykist það hafa fulla vissu fyrir því, að með þessu megi auka utanlandsverzlun Canada að stór- um mun. BamlarikiH. Hinn 17. þ. m. safnaðist saman um 50,000 manns, karla og kvenna, í Madi- son Square i New York, til þess að fagna Miss Evangeline Cassio de Cis- neros, sem slapp úr höndum Spánverja á Cuba fyrir nokkrum dögum og náði landi í Bandaríkjunum, Margír máls- metandi menn voru viðstaddir og íæður héldu þeir senator Thurston, og þing- maður Sulzer og Henry George. Miss Cisneros er stúlka af góðum ættunt, og hafði ekkert til saka unnið, svo menn viti, en af því hún var skyld einum for- ingja uppreisnarmanna á Cuba, lét Weyler dæma hana til burtflutnings og fangavistar í Ceuta, sem er staður einn norðvestan til á Afríku, þar sem Spán- verjar geyma sakamenn sína, og er harn: þo*ti illi legt og áður en dóminum yrði fullnægt, var slúlkunní hjálpað undan og verður hún líklega ekki á valdi Weylers fyrst um sinn, enda er nú ráðsmennsku hans lokið á Cuba, eins og áður hefir verið getið um. Reykinn af réttunum. — Það mátti með sanni segja að fólkið i Raleigh, N. C, fengi reykinn af réttunum hinn 14, þ. m. Þar brunnu sjö fjórloftuð hús full af tóbaki og átta íbúðarhús. Als brunnu 31 miljón pund af tóbaki, og er skaðinn metinn á $250,0uO. Ofriðurinn í Guatemala heldur en áfram, og þykir Bandaríkjamönnum sem þar búa hann all-ískyggilegur; hef- ir umboðsmaður þeirra þar sent Banda- ríkjastjórn skeyti um að gott væri að fá þangað herskip. Þessu var þegar gaumur gefin og er herskipið ''Detroit" nú áleiðinniþangað, Geo. M. Pullraan, auömaðurinn mikli, sem Pullman-svefnvagnarnir eru kendir við, lézt hinn 19, þ, m, Hann var fæddur í New York rí'kinu 1831, og hafði það fyrir starf framan af æfi sinni að færa hús. 1859 gerði hann fyrsta járnbrautarvagninn, og 1868 fyrsta vagninn af þeirri tegund sem við hann eru kendir. Arið 18S0 stofnsetti liann bæinn 'Pullman', sem nú er runninn saman við Chicago. Eftirfylgjandi grein segir New York Herald að sé innihaldið úr fyrirskípnn- um frá McKinley forseta Bandaríkj- anna til sendiherra síns á Spáni, og sem hann átti að tilkynna spönsku stjórninni.: "Stjórn Bandaríkjanna ber í fylsta mata hlýjan hug til stjórn- arinnar á Spáni og vonast til að góð vinátta haldist með báðum. UpP" reistarákvörðunin, sem samþykt var i efri deild, þegar þingið kom saman, var að eins afleiðing þoss hve almenn hluttaka lýðsins í Bandaríkjunum er i högum Cubamanna, Neðri deild þings- ins hafnaði ákvörðuninni, og var það gert til þess að draga tímann og koma í veg fyrir að hægt væri að segja að Bandaríkin beri illan hug til Spánverja. Báðar deíldir þingsins eru samt mjög hlyntar Cuba, og þar eð almenningur í Bandaríkjunum er líklegur til að heimta af þinginu að eitthvað verði gert í þessum málum þegar þingið kem- ur saman næst, þó er óumflýjanlegt fyrir forsetann að tilkynna þinginu það sem hann hyggur að hoppilegast sé að geraíþessum málum. Undir þessum krinaumstæðum býðst Bandaríkja- stjórnin til að gera sitt bezta til í því að koma á sættura railli Spánar og Cu- ba, svo ófriðnum geti lyktað á þann hátt að báðir megi vel við una. Stjórn- in vonast eftir að fá svar frá Spáni fyr- ir lok Októbermánaðar, svo hægt sé að gefa þinginu allar nauðsynlegar bend- ingar." Það telst svo til að í ár hafi ferðast með járnbrauturn í Baiidaríkiunuin 511,772,787 farþegjar; L,900 verkamonn í þjónustu jiirnbraufanuadáiðaf meiðsl- um, og að auki 2000 meiðst. Vöruflutn- ingurinn er um 70,000,000 tons meiri on í fyrra. Charles Dana, rltstjóri "New York Sun", er ný dáinn. TJm hann verður getið nánara síðar. Itlönd. Hinn 17. þ. m. komu þær fréttir frá London. að Salisbury lávarður sé um það bil að setrja af eér stjórnarformensk- unni á Englandi, sökum heilsuleysis, og segja blöðin aðmiklar breytingar í ráðaneytinu sé sjálfsagðar um leið Hinn 17. þ. m. fórst póstskipið Triton, frá Havana, við strendur Cuba, og fórust allir fem á því voru nema einn farþegi og eínn skipsmaður, en á því vora alls yfir 200 manns, að skipverjum meðtöldum. Á skipinu voru um 80 spanskir hermenn, og $81,660 í peninv- um sem átti að brúka til að borga mála spanska herliðsins á Cuba. í Parísarborg á Frakklandi er um þessar mundir verið að byggja brú með mjög einkennilegu lagi yfir Seínefljótið. í staðin fyrir það sem fólk þarf að ganga, keyra eða hreyfa sig á annan hiitttil þess að komast áfram á almenn- um brúm, þá geta menn staðið graf kyrrir á þessari brú og samt verið að fiira ferða sinna. Brúin samanstendur af afarstórum pöllum, sem tengdir eru við 170 feta háa turna, er standa sinn á hvorum árbakka, og færast einn á eftir öðrum yfir ána skamt fyrir ofan yfir- borð vatnsins. Aðalkosturinn við þessa brú er það, að hún rúmar mikið fleira fólken vanalegar brýr, og er óhultari á ófriðai tímum. Fréttir frá Astralíu segja að útflutt ull þaðan verði því sem næst 170,000 sekkjum minni í ár heldur en í fyrra Þetta ætti að hafa áhrif á ullarverðið hér. Hinn 18. þ. m. kviknaði i steinölíu- námunum við Baku á Rússlai di; hljóp eldurinn frá einum olíubrunni til ann- ars, og á svipstundu var alt dalverpið sem námurnar voru í eitt eldhaf. Skað- inn er þegar orðinn afarmikill, og ekki sóð hvort tekst að slökkva eldinn, Svartidauðinn indverski hefir nú gcrt vart við sig í Jullundur-héraðinu í Punjab á Indlandi, og er sairt að hann hafi flutzt þangað með Hindúa pílagrfm- um frá Hardinar við Gangesfljótið, sem or oinn af þeim stöðum þar sem guð- hræddii Hindúar dýrka guði sína með því að drekkja sér í anni, og fylla hana þannig með mannabúkum, sem ýldast í vatninu og eitra loftið í kring. Tuttngu og þrír menn hafa þegar dáið af sýk- inni. Ekki lítur út fyrir að Grikkir séu lausir við Tyrki enn, þó fjármálanefnd- in nýja sé farin að starfa þar, því nú hafa stórveldin sent mennáfundTyrkja til að biðja þá að hætta hryðjuverkum síiuun i Þossaliu. Hvernig þeir verða við þeim tilmælum er eftir að sjá. Konan kemur i mannheim Eftir GUBMUND FHID.TÓNSSOX. Það er ekki fýsilegt að brjóta skip sitt í spón A flæðiskeri. Þó er eins oe mennirnir geti sætt sig við það. Far- maðurinn veit, að hér er við öfl að etja, sem hafa ráð hans i hendi sér. En ef honum væri kunnugt, að fyrrum, á smábandsarum mannkynsins, lá storm- urinn i fjötrum og sæljónið lét ekki siga sór oins og lmndi á mannkindurnar, þá myndi hann ekki taka því möglunar- laust, að höfuðskepnurnar hefðu skip hans að leikfangi en sjalfan hann að fórnardýri. Þa myndi hann í óviti ör- væntingar sinnar formæla móður sinni, sem bar hann inn í ranghala tilverunn- ar, og bölva fæðingardegi sínum af alefli Og þegar ferðamaðurinn er búinn að ganga allan daginn, þá sættir hann sig við það nð leggjast fyrir þar sem nóttin bregður honum hælkrók. Hann reytir þá á sig mosa eða grefur sig í fönn, til þess að verja sig fyrir vígtönn- um næturkyljnnnar. Hann heldur dauðahaldi i sporð tilveru sinnar, sem stöðugt leitast við að smjúga úr groip- um hans út í hyldýpi rayrkursins, þang- að til sólin rís úr hafi næsta morgun. Þá gengur hann gbtður í bragði leiðar sinnar og gleymir Jiörmungum nætur- innar. En ef að hann vissi, að fyrrum 14 myrkrið læst niðri í undirdjúpunum, þá mundi hann hrópa til guðs og heiinta að Ijósið væri látið drottna í einveldi á jörðunni eins og áður var. Það eru engin sældarkjör sem erfið- ismaðurinn á. Hann gengur með þrútn- ar og knýttar hendur, axlirnar togadar niður, hrukkóttur i framan, og í stag- bættum fatagörmum, og getur þó ekki haft ofan af fyrir sér og skuldaliði sínu. En ef hann vissi, að fyrrum lá gullið í hrönnum í öllum árfarvegum og með- fram sjavarströndinni, og að það var fyrir handvömm forfeðra vorra og blá- beran klaufaskap, að gullið hvarf af yf- irborði jarðarinnar—þá, myndi stilling hans snúast upp í djöfulæði og bænir hans upp í ljónsöskur. Ogef smölunum væri kunnugt, að fyrrum var þokan í móðurlífi, og eyði- merkurfaranum og jökulgöngumannin- um, að þá þurfti ekki að óttast fellibylj- ina i auðninni—þá mundu þeir kannast við, að þaðer ekki rétthverfan sem snýr upp á voð tilverunnar nú á dögum; þeir myndu kannast við að hún er illa jöðr- uð og með óteljandi tannrifum. Þó vilja allar skepnur lifa, kvikind- ið í moldinni, sem varla hefir spannar- víðan sjóndeildarhring, engu síður en maðurinn, sem í ofurhuga fávizku sinn- ar manar höfuðskepnurnar í fangbrögð við sig, en sem hann stendur þó ekki músarbragð. Hversu sljó sem hugsjón- in er og skoðanirnar ólikar, þa geta þó allir skilið og öllum komið snmnn CHH að dauðinn sé ægilegur. En ef það frétt" ist, að fj'rrum var dauðinn hafður í virkjum uppi i hvelfingum hins bláa himins, þá myndi hann verða enn þá ó- vinsælli en hann er, og enn þá meiri ógn fylgja honum en nú á sér stað.— Sú var tíðin að himininn var siheið- ur. Þá var sjórinn ekki hulinn í þoku- slæður. Hann var ýmist blágrænn svo lan;;t sem augað eygði, alt þangað sem tjaldskör himins var þanin út að hafs- brúninni, eða hann var hvítur eins og rjómatrog í logninu. Hægur andvari strauk dúnmjúkum lófunum yfir algró. inn vanga jarðarinnar, því á þe;m dög- um hafði hún ekki holdfúasár í andlit- inu. Dagur og nótt eltu þá ekki hvort annað, sóiin kom aldrei upp og gekk al- drei undir : liún gekk hringinn í kring svo sem mitt a milli sjóndeildarhrings og hvirfllpunkts. Svona hafði það ver- ið frá því fyrsta, nð jarðarki iuglan var fullbökuð í hlóðum sköpunarinnar. Þá ríkti friður á jarðríki, þ,-ssi ó- segjanlegi friður, sem vér er nú lifum, getum enga verulega hugmynd gert oss tiffl. Þá kljáðust iiónið og hösigormur- inn eins og folöld. Músin og kötturinn léku sér eins og lömb. Örnin mataði æðarungann á morgnana og gvæfði hann á kvðldin ; og íi*kar og hákallar voru fylgispakir eins og tvilembingar. Selurinn lagaði riðin fyrir laxahrygn- una. Hrafninn kroppaði ekki auguu úr sauðnum og fálkinn gerði ekki rjúpunni mein. Og mennirnir voru allir jafnir að vizku, þekkingu og mannvirðingu. Konungarnir sem drottna yfir lönduni og lýðum með harðri hendi, áttu sér enga tilveru, enginn krýndur ræningi var til, enginn prestur, sem ógaaði mönnum með refsivendi lögmá.lsins, og enginn byskup sem safnaði ístru af að- gerðnleysi. Þá talaði guð við mennina eitis og þegar maður talar við mann. og gleði og farsæld héldust í hendur og leiddust á þjóðvegum og gatnamótum. Og sólin breiddi glóandi geislafeld- inn yfir hið draumljút'a hvílurúm tilver- unnar, en máninn læddist feiminn og fölur niðri undir fjallabrúnum. Hann hafði þá ekkert að starfa. Svo var það einn dag þegar sólin var gengin í vestrið, að mennirnir stóðu allir úti undir berum himni og voru að tala um "blessað góða veðrið," Það var sólskin og blæjalogn. Fuglarnir sátu þegjandi á trjánum.og voru þeir þó van- jr að syngja.. Öldungarnir með silfur- hyítu skoggin, tóku líka eftir þessu; það hafði aldrei viljað til í þeirra minni. Þeir tóku til að strjúka kampinn og skog^ræða sín á milli. hverju þetta mundi sæta. En þar var enfrinn öðrum i i; lífsreynslan og eftirtektin stóðu ktar. hver frammi fyrir annari, augliti til auglitis og þögðu. ir mennirnir voru að tala um þetta, sáu þeir dökkan díl út við sjón- deildarhringinn. Depillinn færðist nær og að sama skapi óx hann og skýrðist. Innan lítils tíma sáu mennirnir að þetta var fjökli af verum sem líktust sjálfum þeim. Þó var búningurinn öðru visi ; hvítum tröfum var sveipað nm höfuðin, og 'im ganglimina flöksuðu fjöllitar veifur eins og tveir fánar væru festir saman á jöðrunum. t5að var eins og augun ætluðu að springa út úr augnatóptum öldunganna svo fast og forvitnislega hvesstu þeir augun á gestina, allir'í sömu áttina. Lesendurnir munu nú vera farnir að renna grun í, hvað um er að vera. Það er konnn sem er komin í manuheim. Fylkingin færðist nær, og þegar hún kom að hýbýlum mannanna, tvístraðist hún öll í sundur eins og sandkökkur, sem kastað er í straumsog undir fossi. Konurnar gengu til mannanna, hik- laust og formálalaust, ein á móti einum, vöfðu handleggjunum um háls á þeim og þrýstu brennheitum vörunum að munnum þeirra. Það köllum vér nú að kyntast. En sumir karlmennirnir urðu útundan, því konurnar voru færri en þeir. Við þessar snertingar brá mönnun- um kynlega. Það var þvi líkast sem þeir væru herteknir af einhverjum kyngikrafti—eins og þeir væru möru troðnir. Það var eins og allar hugsanir J^ei- ra og tilfinningar, sem áður sátu í >gi, væru reknar á flótta, heyrnar- lausar, blindar og tilfinningarvana, en í þeirra stað væru komnar aðrar til valda gersamlega frábrugðnar að e.ðli og útliti, sem kröfðust tafarlausrar fullnægingar á óskum sínum og kröfum. Hinir, sem engan fengu kossinn, urðu nú sem djöfulóðir. Þeir ki-eftu hnefann svo neglurnar sukku inn í lóf- ann—á þeim dögum slitu mennirnir ekki nöglum sínum á þvi, að klóra ná- nngann um hrygginn — og hnúarnir hvítnuðu eins og kalinn limur nú á dög- um. Svo engdust þeir saman í kuðung, nístu jöxlunum og ásjónurnar afmynd uðust af krampakendum grimdarflog- um, sem drógu andlitsvöðvana sundur unan. Þeir stukku fram, réttur- inn var settur, og það var hnefinn sem skar úr. Glóðaraugum og kjaptshögg- um rigndi niður og það sá ekki handa- skil fyrir fótasparki og olnbogaskotum. Op og óhljóð, ragn og formælingar bergmáluðu nú í fjöllunum. Þeir gættu þoss okki, að sólin renndi sér á flugaferð af biaut sinni niður að hafinu —niður að svörtum illveðursbakka, sem ypti öxlum móti himninum; þeir tóku ekki eftir hávaðaþytnum, sem barst fra ströndinni En það var reyndar sogandi brimgnýr í fjarska, Síðan barst leikurinn inn í húsin. Það var Alpxðir, sem sendi konunaí mannheim. Hann vildi vita, hve fim- loga mönnum tækist, að skylmast við freistinguna og hverjum veitti betur. Nú var sú gáta ráðin : ráðningin var glögg og greinileg. Hann sá, að maður- inn var eigi verðugur þeirra gæða, sem hann hafði notið. Hann sá, að maður- inn var að eðlisfari höggormur og há- karl. Og augu hans leiftruðu eins og stjörnur a heiðríkri vetrarnóttu. Hann seildist með annari hendinni niður í undirdjúpin, leysti ttorminn og þokuna úr fjötrum, og benti þeim á landið, þar sein mennirnir bjuggu. Hina hendina rétti hann út í geiminn, lauk upp Kist unni, sem danðinn var geymdur í og lét hann lausan. Og frá þeirri stundu hefir dauðinn leikið lausum hala, og ráðið ferðum sín- um og gerðum. Það hofir ekki raskað ferðaáætlun hans, þótt stjórnirnar hafi gefið út samgöngubaun. Læknunum hefir aldrei tekizt að stinga honum svefnþorn, hversu fjölkunnugir sem þeir hafa verið í list sinni. Og þótt prest- arnir hafi þeytt að honum hrossabrest- inn, hefir hann haldið leiðar sinnar eftir sem áður. Það hefir einungis heyrzt meira til hans og meiri ógn staðið af komu hans, en ella myndi verið hafa. Eu í sama bili dró skugga yfir land- ið, þvi sólin gekk undir—i fyrsta sinn. Hin fyrsta nótt reis nú á fætur og steig risafetum yfir jörðina. Hún stiklaði á heiðarbrúnunum og hafði dalina i einu skrefi. Nú var höfuðskepnunum slept í fyrsta sinn fram á leikvöllinn ; og þær hristu sig í jötunmóði og glömruðu hlekkjaslitrunum, sem héngu þeim við hálsa. Þrumur og eldingar þutu yfir landið og regnið fossaði úr skýjunum' hafið freyddi inn á löndin, og skógarnir kváðu við af villidýrahrinum og af neyðarópum hinna kraftminni dýra, sem létu líf sitt fyrir hinum og urðu þeim að bráð. Aður höfðu mennirnir stigið úr rekkjum þegar sólin var beint í austri. Nú drógst það fram um bádegi. Þó voru þeir úrvinda af svefnleysi, rauð- eygðir og klístraðir urn hvarmana og ó- styrkir á fótum. Aldrei hefir náttúran tekið öðrum eins stakkaskiftum og á þessari einu nótt, Stormurinn hafði brotið skógar- trén en rifið sum upp með rötum og velt fjallháum ölduhrygirjunum upp úr hafs- djúpinu. Hvítfyssandi brimgarðurinn gein jfir sjávarströndinni, og það var voðavöxtur í anum ; þær flæddu blóð- litaðar yfir bakkana. Fjallabrúnirnar voru hvítar af fönn, og sólin sást aðeins gegnum jeljahrannirnar, nábleik eins og kona sem er nýstigin af sæng eftir fæð- ingu—nú á dögum. Þegar nóttin var skollin yfir, þrum- urnar lustu heiðarnar kinnhest og eld- ingarnar kveyktu í trjánum—þá ærðust einnig dýrin á mörkinni og fiskarnir i sjónum. Nú hafði sauðurinn fengið að kenna á heljarafli ljónsins og músin fengið að vita, hversu klær kattarins eru nálhvassar. Þá hafði hákarlinn ekki haldið kyrru fyrir; hann lauk upp gin- hjörum sínum og skelti maka sinn sund- ur í miðju. Fálkinn hafði slitið hjartað úr rjúpunni lifandi. í stuttu máli: máttleysið laut í lægra haldi fyrir grimd- inni og hnefaréttinum. Sólin kastaði fölum bjarma yfir hræ- stráða jörðina og blóðlitaðan vatnakorg- inn. Hrafnar og ernir sveimuðu í stór- um flokkum yfir valnum, köstuðu sór niður og slitu náinn, með klóm og nef- goggum—og átu ; en hingað og þangað var jörðin grafin í sundur eftir kvikindi sem leituðu sér hælis fyrir öðrum grimmari og máttugri; nú var engin skepna lengur óhult fyrir annari. Þjáningar og dreþsóttir börðu nú að dyrnm, og dauðinn kom í hvert hreysi. Gleði og velgengni fóru á vergang. en ó- lund og örbirgð settusl i öndvegi og spertu býfurnar um þveran pall. Ald- in og ávextir urðu fágæt; mjólkur og hunangs varð að afla með ertíði. En það sem verst var : gullið var horfið af yfirborði jarðarinnar og falið undir þykkura aurskriðum, sem árnar höfðu borið fram í vextinum. Siöan hafaeng- ir náð í þennan málm, nema refir, úlfar og svo nagdýrin. Öllum þessum ókjörum fvlgdu bar- dagar og blóðsúthellingar. Feður og synir tóku nú að berast a banaspjótum —út af konunni fögru. Sifjaspoll og hórdómur urðu daglegir atburðir, Bardögunum og morðunum fylgdi sigur einstaklinga og ósigur einstak- linga. Sigrinum fylgdi drottinvald og einveldisharðstjórn. Þaðan eru kon- ungar komnir og allir yfirmenn. Osigr- inum fylgdi þræisánauð og ótti við hneiaréttinn. Þaðan eru komnir þræl- ar og undirlægjur; og þar með var stéttaskipunin komin á, sem síðan hefir varað alt til þessa dags. Og frá þessari stundu hafa axar- kjaptar og vígtennur ráðið lögum og lofum á jarðríki. og ranghverfan snúið upp á gjörvallri voð hinnar sýnilegu til- veru. Síðan konan kom í mannheim hefir guð aldrei talað við nokkurn mann á jarðríki—ekki eitt orð. (Eftir "Eimreiðinni"). Pað er skylda allra, hvort sem þeir eru að kaupa fyrir sitt eigið brúk eða annara, að kaupa sem bezta vöru fyrir sem minnsta peninga, en ekki að kaupa þær vörur sem kosta minnst, hvað ónýtar sem þær eru. Þetta hefir tólf ára reynsla vor kent oss, og það er fyrir þessa roynslu að vér höfnm keyft vandaðri og betri vörur þetta haust en nokkru sinni áður. Vér skulum eink- anlega tilnefna unglinga og karlmanna- fatnað, yfiihafnir, vetlinga og allskonar nærfatnað. Vér þorum að ábyrgjast að þér fáið betri vörur hjá oss en þér fáið hjá nokkrum öðrum fyrir jafnlitla pen- inga. Vér erum þegar búnir að fá inn mikið af allra nýjustu kjóladúkum og "trimmings" beint frá verkstæðunum, og sumt er enn á ieiðinni þaðan. Allar þessar vörur eru mjög vandaðar og vér seljum íslendingu.n þær afar-ódýrt. Allar gamlar vörur seljum vér með rniklum afslætti, svo ef þér kærið yður ekki um "móðinn" þá getið þið fengið kjóladúka með mjög miklum afslætti. Nokkrar tegundir af skóm höfum vér í búðinni er vér þurfum að losast við, — Þeir fara fyrir lítið. Einnig seljum vér handtöskur og kistur ódýrri en nokkur "lifandi sál" í borginni. Komið og sjáið hvað fyrir sig, því sjón er sögu ríkari. Q.Johnson, á suð-vestur horni Ross og Isabel stræta, Winnipeg. ''Rétt eins gott cins og brauðið hans Boyd's" hafa margir af Winnipegmönnum heyrt sagt hvað eftir annað. Þetta þýðir að leggja á tvær hættur með það sem þið borðið, en að gera það er ætíð viðsjár- vert, og alveg ónauðsynlegt,þegar verð- ið er eins lágt eins og hjá öðrum. Candy Kökur og Pastry fæst eins ódýrt bjá Boyd eins og í lélegustu búðum í bæn- um. Því ekki að kaupa hjá honum ? Bezta brauð í Canada. W.J. 370 og 579 Main St. ajmnWrimmtmfK C. B. Julius, Islenzki búðarmaðurinn sem nú viumir í nýju búðinn - - - forian 522 Main St. } Hann selur nú með mjög lágu verði karlmanna- fatnað, frá instu flík til þeirrar yztu; Stígvél, Skór og margt fleira. Komið inn og sjáið hann Dollarinn ykkar kaupir meira í þeirri búð en annars staðar í bænum. Victorian } 522 Main St.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.