Heimskringla - 24.02.1898, Blaðsíða 2

Heimskringla - 24.02.1898, Blaðsíða 2
HEIMSKKlNliLA, 24 FÍBRUAR 1898 fleimskringla. Published by Walters, Swanson &. Co. Verð blaðsinsí Canada og Bandar. Si.50 um árið (fyrirfram borgað). Sent til íslands (fyrirfram borgað af kaupend- -mblaðsinsbér)$l.O0. , Peningar seudist í P.O. Money Order, Registered Letter eða Express Money Order. Bankaávísanir á aðra banka en i Winnipeg að eins teknar með afföllum. ElNAR OLAFSSON, Editor. B. F. Walters, Business Manager. Office : Corner Princess & James. P.O- BOX 305 Galiciumenn. Eftirfarandi frásaga um liðan Galeciumanna er eftir mann, sem kallar sig fregnrita blaðsins Nor'- Wester, og er hún sjílfsagt sðnn, enda styðst hún við frasagnir ann- ara blaða vestur í landinu, og það blaða, sem era ákveðin stjórnarblöð, svo sem eins og Regina Standard og McGregor Herald, og þarf þ^í ekki að segja að þetta sé uppspuni, útbreiddur sé til þess að sverta Do- minionstjðrnina, eða réttara sagt, innanríkisráðgjafann og innflytjenda stj'írana, Lýsing n er Ijót og til ó- verðskuldaðrar skammar fyrir land- i& og þjóðina, sem að sjalfsögðu verð ur látin bera ámæli fyrir yf- irsjónir og fíflsku þeirra sem ætluðu að gera sig fræga 1 augum alþýðu, með því að sýna henni hve framúr- skarandi duglegir þeir væru í að fá innfiytjendur fyrir landið, og hve stórkostlega þeir tækju Konserva- tivustj(5rninni fram í þeim efnum. Mr. Sifton í'anst nauðsynlegt, sér til póiitiskrar síiluhjálpar, að telja upp sem flest höfuðin i innflytjendaskýrsl unum, og svo þegar honum fer að standa stuggur (?) af þessum 6 sköpum, sem hann er búinn að hóa saman, þl stendur hann tipp á þingi og syngur smalasöng eg sigir: "Sjá, vér höí'um hér fengið hina beztu innfiytjendur, sem komið hafa' til þessa lands", Ó. huilík blessuð viðbót við landsins börn; — bæudur frá Galiciu í hnjásíðum loðskinnsúlp- um, konur með skýlu, og ktakkar, og alt íí tréskóm. Alt féiaust, alt. mentunarlítið, a!t mállaust (ájensku), alt án vina og vandamanna, af sínu eigin kyni, í þes^u landi, og alt ráða- laust þegar það keinur hingað, seint á sumri þegar lítil atvinna fæst, Og svo kemur veturinn og alt svelt- ur og klagar yfir illri meðfeðferð og ósönnum scgum og sviknum loforð um. Umsjónarmenn innfiytjenda- m&lanna vanrækja að senda hjálp, eftir því sem séð verður. Þeir þurfa náttúiiega að f'ara varlega í sakirn- ar í þvl efni, því annars kynni að sláskugga á þessa "beztu" innflytj- endur, sem komið hal'a til landsins, og um leið a þá sem eru þess vald- andi, að þeir eru komnir hingað. Það er eins og þeim detti ekki i hug, að sögurnar um þetta berist út og séu til smánar fyrir þjóðina, sem el- ur embættismenn sem standa þannig i stöðu sinni, þjóð sem þó mundi ekki mögla yfir að borga nokkur þúsund dollara til hjálpar þessu fóiki, úr því það er komið hinjrað á land á annað borð, þó það sé af völd um manna, sem hafa brúkað óheið- arleg meðöi til þess. Það er ekki þjóðinni að kenn beinHnis að fólk þetta er hinsrað koniið, né beldur að það líður skort, heldur að eins van- hyggju, skeytingarleysi og ósvífni vissra manna, sem hafa gert það tii að græða á því fé og alit, vitandi það að þjóðin verður látin bera af- leiðingarnar af verkum þeirra hvern- ig sem fer. Að tæla inn í landið, með fíilsk- um loforðum, stórhópa »f örsnauðum lýð og láta hann svo svelta í hel, og frjrtsa í hel, og lifa eins og hunda, sökum hirðuleysis þeirra, sem hafa innflytjendamál með höndum, það er hlutur sem þessi þjóð og þetta land getur ekki staðið sig við að gera, og sem engin þörf er á að sé látið viðgangast. íslenðingar sem fyrst bygðn Nyja ísland geta Itorið vitni um að hjálp er veittjþegar bjálpar er þörf, þó ekki sé henni œt- íð útbýtt sem jafnast af þeim er til þess eru settir. Það er því tvefaldr glæpur við þessa þjóð, fyrst að tæla íóik hingað mæð folskum loforðum, og síðan að sjá ekki um að það fái þann styrk, sem þaðþarf af almenn ings fe, styrk sem óhætt er að segja að hver einasti maður í landinu vill heldur sjá veittan. en að bera þá smán að láta fölk þetta svelta við dyrsínar, í landi þar sem velmegun er almenn og lífsskilyrðin góð, ef ráðdeild og fyrirhyggja er viðhöfð k annað borð.Svona löguð atvik er verra kjaftshögg fyrir þetta land, heldur en margtannað, óg það sárasta er, að það er óverðskuldað kjaftshögg. FjArtjón og fjáreyðsla, fyrir glópsku- sakir, er slæmt meðmæli me3 opin- berura embættismönnum, og víst væri betra að haga svo til, að slíkt þyrfti ekki að koma fyrir, en að rœna áliti manna eða þjtfða |í augum annara er ennþá óafsakau- iegra, hvort sem það er af gáleysi gert, eða vanrækslu. 'Good name in man or woman, dear my lord Ik ilie immediate jewel of their s-.-als : Who steals my purse. steals trash, 't is something. nothing ; • 't was niine. 't i» liis and has been slave to 'thousands: But be that tilches froin me rny good name. Robs me of that which not enriches him, And makes me poor indeed." (Othelo.) —Shakespeare. Það er ekki landinu að kenna að þessu fóiki liður i!la. Það er nóg til af góðu landi hér fyrir milj ónir manna, en það verður ekki yrkt með tómum höndunum, heldur ekki verður fénaði hleyft upp a kvikfjárræktarlöndum án stofn fjár af einhverri tegund. En þetta fólk heflr ekkert, bókstaflega. ekkert að því er séð verður, nema lítilsháttar farangur; og það sem verst er, það A hér cr.ga f'rændur og vini, [eins og t. d. íslendingar], sem geta leiðbeint því, gefið því vinnu eða tekið það að sér meðan það er að fttta sig ft hvað bezt *é f'yrir það að gera. Ef svo hefði verið, hefði því m»ské verið borgið, þó búið væri aðljúga það út hingað tneð fölskum loforðum, en það stendur öðruvísi á með þetta fólk heldur en íslertdinga, svo það er ckki hægt að gera neinn saman- burð á því. Þetta fóik kemur frá Galiciu, sem er partur af gamla Pól- . erRússar, Auaturrikismenn og ÞjóðVerjar skiftu milli sín fyrir nokkru síðan og hafa haldið í Aþján, að meiru eða minna leyti. Það er vankunnandi, lítt mentað, tAplítið andlega skoðað, og seint að skilja lifnaðarhættina og atvinnuvegina í þessu landi, og það sem verst er, það hefir engan til að leiðbeina sii- nema umboðsmenn innflytjendamál- anna, sem láta sér annast um að koma fólkinu af höndum sér, og 6- mögulega geta leiðbeint því eins vel eins og frændur eða vinir geta gcrt, en af þessum þjððflokki hefir lítið eða ekkert flutzt hingað áður, og þrt svo hefði verið.þá er þjððflokkr þessi svo stór að fóikið hef'ði verið sama sem útlendingar hvert fyrir öðru, og hefði þá sameiginlegt þjððerni og sameiginleg tunga verið nálega hið eina sem gat komið því til að l'.ta Bér ant um hag eamlanda sinna, er þeir voru hingað' komnir; en þessi tengiöfl gefa enga vissu um nægilega hjálp þegar ræða er um ffilk, sem er alslaust ogjþarf á meiru að halda en tómum ráðlegginguin. Það stendur töluvert öðruvísi a með Islendinga. Það mun nú svo komið, að ófiætt mun að segja, að enginn s4 íslend- ingur komi vestur um haf er ekki eigi hér vin eða skyldmenni, sern oftast sé reiðubúið að rctta hjálpar- hönd ef' þarf, og er því fáheyrt eða jafnvel óheyrt á nokkur stórvandi ræði hafi hlotizt af kotnu snauðra ís- lendínga hingað, en til byrði haf'a ýmsir orðið fyrir vini sína, einkum fyrstu árin, því verður ekki neitað og það er langt frá því að það sc vel gert af nokkrum umboðsmanni, að hvetja örsnautt fólk á Islandi til vesturfara án samþykkis vanda- manna þess hér, neraa það sé ein- hleyft ötult fóik, sera auðvitað er al- staðar borgið. Ef'þessu Galiciufrtlki hefði ver ið hjíilpað á þann híitt sem það hafði búist við og samkvæmt því sera sagt er að útflutningsstjrtrnin í Ham- borg hafi lofað, þá hefði það að lík- indum komist vel af, því þó þetta f'rtlk sé alt annað en "beztu" inn- flytjendur sem til landsins hafa kom ið, þá er óhætt að segja að þeim gtcti farnast vel, þar sem skilyrðin fyrir því eru fyrir hendi; og skilyrðin eru hér fyrir heudi hjá þeim sem dálítil efni hafa eða hjálp geta fengið í byrj nninui. En svo heflr aldrei verið farið fram á að stjórnin veitti fé til þannig lagaðrar hjíilpar, og eru því öil loforð þessa áminsta útflutninga- stj(»ra f'alslof'oi'ð, hvortsem hanr. hef- ir geflð þau í nafni kanadiskra em- bættismanna, eða tekið það upp hjá sjálí'ura sér. til þess að auka sem mest höf'ðatöluna í innflytjendaskrAm herra Siftons, innanríkisráðgjafa,sem auðvitað langar til að geta sýnt hvc injög hann taki fram fyrirrcnnurum sínum í þeim malum, sem hcyra undir þá stjrtrnnrdeild er hann á yf- ir að ráða. Eh þó ekki hafi verið veitt fé til þess að kaupa fyrir bú- stofn handa innflytjendunum, þft hafa umboðsmenn innflutningsmála hentugleika til iið fá alt það fé sem þart til að hjalpa þessu fólki, svo það þurfi ekki að lifa við hörmung- ar og verða landi og lýð til ámælis. Það er anðvitað, að ef þessu frtlki er veittur styrkur að mun, til að lifa, þk er hætt við að það rýri a- litíð á þessum "beztu" lnnflytjend- um, og máské um Ieið álitið á strtru innflytjendaskýrslunum, sera áttu að bera vott um svo dæmalausan dugn- að og áhuga fyrir velferð þessa lands. En hvoru á svo að fðrna, skýrslunum fyrir fólkið, eða fólkinu fyrir skýrslurnar ? Galiciumenn. Frétt eftir fregnrita blaðsins Nor'-Wester. "Þar eð ég hafði heyrt að eymd mik il œtti sór stað meðal Galciiumanna í nýlendu þeirra vestur af Yorkton, fókk ég mér túlk og lagði af stað þariKað til að freta sjálfur séð livað satt væri í þvf, Urn miðjan dag a sunnudag 6. þ.m. kom ég að fyrsta kofa Galisíumanna, 82 inílur frá Yorkton. tvtta var niður- grafid hreysi. nm 9x12 fet á stærð o<í <> hæð. í þfssari gryfju, sem líktist meira kanínuhreiðri en nokkru öðru. bjó Stifan Panchuik, og hafði hann lep- ið þar í flmm vikur með báða fæturna fúna upp að öklumeftir fótakal. Menn- irnii sem fluttu hann til Yorkton, geta borið uni að þetta er satt, ogeinshitt, að rúmið sem hann var í var búið til úr trjirenglum og heyi. Einn þeirra sagði mér að hann gleymd1 aldrei þeirri sjón er hann sá þegar haim kom inn til Panchnik þar sem hann lá með fæturna kolsvarta eins og hann væri í stígvélum. ea þegar maðurinn fór að athuga þetta betur, sá hann að fætur lians voru ekki í stigvélum, heldur var dauði kominn í þá eftir kalið, og var rauðgul skora yfir um mjóalegginn. þar sem heilbrigða holdið og dauða holdíð kom saman, og latði af því óþolandi lykt. Koua Panchi ik var heldur ekki sem bezt ástigs. Hún vildi eudilega fara með manni sínum til Yorkton, en hafði þá lítið annað klæða en eitt loð- kufl og há sticvél en snga sokka, en föt voru henni gefin á leiðinni, í Theodora, og komst hún því óskemd alla leið. Mrs. Paneknik sagði mér gegnum túlkinn seni ég hafði. að fyrir nokkrum vikum hefði hún tekið það seinasta sem þau áttu þá eftir af rnjöli í kofanum, og gert úr því fjögur brauð, og var þá enginn annar forði til. Maður hennar ætlaði þá að fara til Yorkton og reyna að fá sér vinna og kaupa sér matvæli, og félst konan á það og fékk honum tvö af brauðunum til fararinnar og sagðist hún reyua að fá sér ögn af mjöli til láns hjá nábúunum, handa sér og börnunum þangað til hann kæmi aftur. Maður- inn fór til Yorkton, en fékk enga vinnu og lagði svo af stað heimleiðis fótgang- andi. Örmagna af hungri og þreytu yiltist hann út af brautinni og fanst ekki fyr en eftir tvo daga. Konan sagði : Við höfum ekkert haft til að lifa á í vetur nema mjölmat og dálítið af mjólk, og mjölið okkar er slæmt." Hún sagði að í Galicíu hefðu þau altaf getað rækt- að garðávexti og komið upp svínum, og hefðu þau aldrei þurft að lifa þar á brauði og vatni einungis. Það voru engin húsgögn í kofanum nema fáein sæti, eldastóin var úr hertum leir og engar ábreiður eða rúmföt sáust. Fig nkoðaði mjölið og var það hveitihrat (shorts) eða eitthvað þvílíkt. -Mrs. Panchnik sagði að þetta hefðu þau feng- ið frá stjórninni. .Wsti staðurinn óg kom til var einnig jarðhús 10x15 fct á stærð, og voru veKgir þess iil fet á hæð. í þessu húsi bjuggu fjórar fjöl- skyldur. Ekkert skilrúm var í húsinu og ergar ábreiður ; fáeinir koddar og heydmgjur var alt sem sást af rúmfatn- aði. Til matar var mjöl og snjóvatn. Á þesura stað var mér sagt að skipa- línuaíentinn í Hamborg hefði sent prentuð bréf víðsveg*r ura Galicíu. og hvat: fólkið til að selja alt sem það hefði og fara til Canada, þar eð drotningin á Engandi léti það hafa alt sem það þyrfti til a* byrja búskap með, að láni, og að alt lem það þyrfti að hafa væru $10 í skjaagjald fyrir löndin sem það tæki. Én hað þá um að fá að sjá þessi bréf, en var )á sagt að maður einhver í Winni- peg.McKroski eða McCrasky, hefði náð þ^in fiá þeim. Maður að nafni Tanasco Muskoluk sag5 að Mr. Genik í Winnip'-g hefði saut sér. að þeir sem færu út hingað fengju að lani eina kú fyrir hverja fjöl- sVyllu, nokkrar hænur og ársforða fyr- ir fjíra menn, og þetta ætti að borgast síða-meir. Hann sagði að þeir hefðu skri'að og beðið um þetta, en hefðu enn ekku-t fengtð nema dálítið af mjöli. Þesii maður sagði raér einnig, að flutn- ingtr þeirra væri enn allur á vagnstöðv- unum í Yorkton, og af því hann hefði engi peninga til að borga flutningsgjald- iðáhonum, þá hefði hinn hvorki föt hanla sjálfum sér, konunni eða börnun um.netna það sem þau stæðu uppi í. Þyi næst kom ég í kofa þar sem tvær fjölskyldur bjuggu, og var hann 12x;2. en íbúarnir 13 Fæðan var sú sarna og áður er sagt, auk mjólkur úr kú sem hafði j'úgurmein og var því ekki hægt að mjólka nema öðrumegin. Eng in rúmföt, eldstó úr leir, börnin veiklu- leg. Þessu fólki hafði útflutningsagent- inn sagt að selja skinnkufl sín því hér væri hitatíð.Éir komá ýmsönnur heimili þennan datr og get ég ekki lýst þeim öll- um sérstaklega, en þau voru flestöll svipuð að því undanteknu, að á stimum stoðum var til ögn meira af mjöli held ur en á öðrum. Næsta dag kom ég að einu húsi sem ég verf að lýsa. Þar bjó maður að nafni Handebuboa. Húsið er jarðhús 12x11 fet, torfþak, torfhurð og eldstó úr leir. Hann sagði mér sörau söguna um agentinn í Hamborg og að Mr. Genick og svarthærður etnbættis- maður 1 Winnipeg, sera hann vissi ekki nafn á, endurtóku loforðin að mostu og sögðu að hann fengi frá stjórninni t co hesta, vagn, plóg. herfi, aktýgi og kú, og honum yrði hjálpað þangað til hann yrði kominn í góðar kringumstæður. Þau.sögðu að sér þætti fyrir að hafa far- ið frá Galicíu, en vonuðu samt að það lagaðist fyrir sér. Handibuboa sagði, að ef hann hefði ekki fengið hjálp iijá enskum nábúum þar.þáhefði hann orð- ið að svelta. Þegar ég kom að næsta húsi, þar sem hr. Wan Hlayi átti heima, var ver- ið að búa til kvöldverð úr síðasta mjöl- inu sein til var i húsinu, og var þá ekk- ert til fyrir morgundaginn. Þegar ég var á ieiðinni til Yorkton næsta dag, mætti ég konu sem hafði farið til nábúa síns til að fá lánað mjöl í fáeinar máltíð- ir, og var hún grátandi og sagði að tvö börnin sín væru að deyja úr hungri og bætti því við, að hið þriðja hefði dáið fyrir jól fyrir skort á hæfilegri fæðu Kg spurði nokkra enska búendur i ná- grenninu um skoðun þeirra á þessum mðnuum sem bændaefnum, og sögðust þeir álíta það stóra fásinnu af stjórninni að halda að þessir Galicíumenn, sem væru félausir og öllu ókunnir, væru ti nokkurs gagns sem innflytjendur. Þeir sögðust verða að fara úr bygðinni ef Galicíumenn yrðu þar lengur í þessum kringumstæðum, því þeir gætu ekki séð þá svelta i hel, en sér væri um megn að hjálpa svo dygði. Landið sem þessir menn búa á, er betra fyrir fjárrækt en akuryrkju, en til þeirrar atvinnu þarf meiri efni en þessir menn hafa, menn sem hinn heiðraði innanríkisráðgj'afi í Ottawa mintist á í einni ræðu sinni sem hina beztu innflytjendur sem enn hafa komið til Canada. Á leiginni til Yorkton var mér sagt að innflytjendastjórinn frá Winnipeg, Mr. McCreary, hefði verið að spyrja eft- ir mér, og einnig var mér sagt að hann hefði neitað því að sögur mínar um þessi mál væru sannar. F.g hitti hann nokkru seiuna og bao hann mig þa að gefa sér nöfn þeirra sem nauðlíðandi væru. Eg sagði honum að ég skyldi gera það með því móti að hann sendi þeim hjálp og sagði hann þá / "Eg hefi hitt túlkinn sem þér höfðuð, og fengið hann til að fara með kjöt og mjöl til hinna nauð- stöddu, á morgun," og fékk ég honum þá nafnalistann. Eg varð ekki lítið hissa næsta dag, þegar ég varð þess "is ari, að loforðin höfðu ekki verið uppfylt og að Mr. Grunert, sem atti að fara með matvælin, hafði hvergí farið. Grenick, stjórnartúlkurinn, vildi ekkert hafa með Mr. Grunert, en fór sjálfur af stað í litl- um sleða með eitthvað 25 pund af kjöti otr einn sekk af mjöli, nð því er ég veit bezt. Hvort þetta var samkvæmt skip- un frá Mr. McCieary, veit ég ekki, en hafi það ekki verið, þá verð ég að segja að það væri heppilegt að innanríkisráð- gjafinn reyndi að losast sem fyrst við þjóna þá, sem ekki hlýðnast |>eim skip- unum sem þeim eru gefnar ; það væri hagur fyrir landið í heild sinni. Hali þetta verið gert að boði Mr. McCreary, þá væri vinningur í að annar herra væri settur við stýrið." Herfloti Breta. Til þess ið gera áætlun um her- aíla og styrk þjóðanna, liggur bein- ast við að athuga tilkostnaðinn. Ejárveitingin til brezka flotans 1895—96, var £19,861,000 (pund sterlings), en 189f>—97 varð tilkostn aðurinn £22,336,000, og saraa upp- hæð verður veitt fyrir yfirstandandi ár. Árið 1897 var veitingin til franska flotans £10,650,000, og til rússneska floians £6,239,000, o^ er tilkostnaður Breta þannignærri hálfri 5. miljrtn punda sterling meiri en til- kostnaður Erakka og Rússa til sam- ans. Samlagður kostnaður við brezKa flotann fri 1895-1898 var yfir 60 milj. pund sterling, en tilkostnaður Frakka rúmar 30 milj'rtnir. Þegar að eins er athugað hvað gengið hcfir til að byggja herskip á síðustu árunum, þíi BéSt bczt hve mik- ið heflr verið gert að því. "Það er gaman að athuga sögu flotans á síð- ari árum í sambandi við þau áhrif sem opinber blöð hafa haft á hann, "segir Lord Brassey, K. C. J{. "Þeg- ar ég var lyrst á þingi, voru menn alveg hugsunarlausir um flotann. Frakkar voru máttlitlir cftir afstað- inn ófrið og Bretar þurftu ekki mík ið að leggja a sig til þess að standa vel ao vfgi. Árið 1870—71 var als varið ei.330,O0O til að byggja her- skip, á. mrtti £412,000 sem Frakkar brúkuðu. Árið 1877—78, á meðan stríðið strtð milli Rfissa og Tyrkja eyddum við að eins £2,922,000 í að byggja og kaupa skip, íirnrtti £1,502- 000 hjá Frökkum, og 1878—79 var fjarveiting okkar engu meiri en Frakka, sðkum þess hve litlar ríkis- tekjurnar voru það íir. Þannig var ástandið 1880, um það ieyti sem cg varð riðinn við hermfilin. Við urð- um að hagtæra því litla sem við fengum eftir beztu föngum. Árið 1883—84 voru veitt £400,000 til nýrra skipa og næsta ár sjöhundruð °g þrjitíu þusundum punda meira en Frakkar veittu það sama ár. Úr þessu frtr þjóðin að vakna. Hreyfing sú sem Mr. Stead og félagar hans vöktu gegnum blöðin og skýrslur kapt. Mahan um þýðingu flotans fyr- ir ríkisheildina breyttu skoðunum manna í tilliti til flotans". Árið 1885—86 var veitt til nýrra skipa á ^nglandi £3,737,000, og á Frakklandi £1,335,000. Síðan hefir svo mikið verið bygt af herskipum íi Englandi og fé verið svo ríflega veitt til þess, að aðrar þjrtðir hafa ekki kon.ist í nánd við þá. Fjárupphæð sú sem ætluð er fyrir þetta ár til nýrra skipa, er £7,700,000. Ný skip. Á þessu ári er ætlast til að byrj- að verði á fjórum brynskipum af fyrstu stærð, þremur varðskipum, tveimur léttiskipum (Sloops), fjórum skotbátum (Gnnboats) og tveimur torpedo-bMum. A yflrstandandi ári verða þá als í byggingu : 5 brynskip, 14,900 tons hvert. 5 " 12,950 " " 4 " Stærð óíikveðin. 4 varðskip, 11,000 tons hvert. 4 " Stærð óákveðin. 2 " 5,000 tons hvert. 4 " 5,700 " 3 " 4,500 " 10 " 3,135 " 15 smærri herskip af ýmsu tagi. 52 torpedobátar sem fara frá 26—33 sjrtraílur á klukkustundinni. Als verð þfi í byggingu 108 hersklp af' ýmsu tagi á árinu, og verða 66 af þeim fullgerð í lok ársins. Fjárveitingin til nýrra skipa á Frakklandi er fyrir árið 1897—98 Exchange Hotel. 612 ^Æ-A-IJST ST. Þegar þið viljið fá GÓÐANN DRYKK, Þegar þið viljið fá GÓÐA MÁLTÍÐ, Þegar þið viljið fá GÓÐAN NÁTTSTAÐ þá munið eftir því, að þið fáið hvergi betri aðbúnað að öllu leyti, en hjá...... H. RATIIKIJRN, EXCHANGE HOTEL. 612 11 a i ii Htr. OLI SIMONSON MÆLIR MEÐ SÍNU NÝJA FæðiSl.OOádag. 718 Maiii Str. Brnnswiek Hotel, á horninu á Main og Rupert St. Er eitt hið ódýrasta (>>; bezta gistihús í bænum. Allslags vín og vindlar fást þar raót í'anngjarnri borgun. McLaren Bro's, eigendur. Islending'ar ! Þegar þið komið til Pembina, þá munið eftir því að þið fAið þrjár góðar máltíðir á dag og gott og hreint rúm til að sofa í, alt fyrir 81.00, á Headquarters Hotel, H. A. JHnrrel, eigandi. Pembina, N. Dak. Isleodingar! Lítið á eftirfylgjandi verðlista á hinni nafnfrægu Lisk's Blikkvöru, sem er ábyrgst að riðga aldrei. Hún fæst í harðvörubúðinni hans TRUEMNER, ~m^mmmmm~~i Cavalier. Mr. Truemner ábyrgist vöruna sjálfur og lofar aö gefa ykkur nýjann blut fyrir sérhvað eina sem þið kaupið af Lisks Blikkvöru og sem riðgar hjá ykkur með sómasamlegri brúkun. Aður seldar Nú á 16 potta fötur 90 cts. 67 cts. 11 potta fötur 75 " 55 " 12 potta fötur 70 " 82 " 14 " "• með sigti Sl.10 78 " 17 potta diskapönnur i)0 ct. 70 " No. 9 þvatta Boilers S2.50 81.90 J. E. Truemner, Cavalier, N-Dak. National Hotel. Þar er staðurinn sem öllum ber saman um að só hið ódýrasta og þægilegasta og skemtilegasta gestgjafahús í bænum. Vsvdi adciiissi .OO a dag. Ágæt vín og vindlar með vægu verði. Munið eftir staðnum. NATIONAL HOTEL. HENEY McKITTRICK, —eigandi.— Mnnið eftir Því að beza og ódýrasta gistihús (eftir gæðum), sem til er i Pembina Co. er Jennings House, Cavalier, S. Dak. PAT. JENNINGS, eigandi. Fhone 177 Þegar þú þarfnast fyrir BRAUÐ af hvaða tegund sem er, eða "candy" og "chocolates," þá láttu oss vita það Hvað sem þú biður um verður flutt heim til þín samstundis. Við höfum altaf mikið að gera, en getum þó ætíð uppfylt óskir viðskiftavina vorra. W.J. 9 370 og 579 Main St. KOL! KOL! Beztu Bandaríkja harðkol S10 tonnið. Beztu Hocking Valley linkol S7 tonnið Pocabontas reiklausu kolin S8 tonnið. Winnipeg Coal Co. C. A. Hutchinsqn, ráðsmaður Vörtihús og skriftgofa á Phone 700 Hiygins og May strætum.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.