Heimskringla - 04.12.1913, Blaðsíða 6

6* BL5
WINNIPEG, 4. DES. 1913.
HEIMSKRINGLA
MARKET HOTEL 146 Princess St. á móti markaOQQDi P. O’CONNELL, elgandl, WINNIPEG Beztu vtnföog vindlar og aöhlynning góö. íslenzkar veitingamaöur N. Halldórsson, leiöbeinir lslendingnm.
0
KOL og COKE J. D. CLARK & CO. 280 MAIN ST. Phónes Main 91—95 eða 8024

Woodbine Hotel
4@3 MAIN ST.
Stæista Billiard Hall 1 Norftvestorlandino
Tin Pool borö.—Alskonar vfnogvindlar
Qistlng og f»0i: $1.00 á dag og þar yflr
Lennon ét Hebb.
Eiflrendur.
Vór höfum fullar birKÖlr hreinustu lyfja
og meöala, Komiö meö lyfseöla yöar hing-
aö vór gerum meöulin nákvœmlega eftir
ávísan lœknisins. Vér sinnum utansveita
pönunum og seljum giftingaleyfi,
Colcleugh & Co.
Notre Dame Ave, & Sherbrooke St,
Phone Qarry 2690—2691.
Thorsteinsson Bros.
& Co.
Byggja hós. Selja lóðir
Útvega I&n og eldsábyrgðir
Phone Main 2992
Room 815-17 Somerset Block
Dominion Hotel
523 Main St.
Bestn víq og viadlar, GistÍDg og fieíi$l,50
Máltlð ............. ,35
tHiini n 1131
B. B. HáLLDORSSON eigandi
jGmmwmijtd
mmægr\ w
WHOLESAL.E &RE1AIL
334 MAIN ST
WlNNIPEO
oö.
’-Q
f
*Einkennilegir siðir.
Engin þjóS í heiminum liefir
meira af hleypidómum og hjákát-
legum siöutn en Kóreu-menn.
Menning er þar á afarlágu stigi
hjá alþýöu manna, en viö fornar
siövenjur er haldið svo dyggilega,
aö heldur kjósa Kóreu-menn aö
láta lífiö, en breyta um siðu þá,
sem viðgengist hafa meðal þeirra
öld eftir öld.
J>ess vegna er þaö, sem menning
hefir átt mjög illfæran aögang
þar, og þó nú Japanar hafi lagt
landiö tindir sig, og vilji þröngva
nútíma menningu upp á Kóreu-
menn, þá hefir þeim oröiö sáralít-
ið ágengt enn sem komiö er, og
kristniboðum, sem þar eru margir,
bæöi frá Evrópu og héðan úr álfu,
hefir ekki heldur tekist aö vinna
kenningum síntim [rnmgang þar,
svo nokkuö aö kveði.
Japani einn, Kokubo aÖ nafni,
sem er ríkissaksóknari viö’ yfirrétt
inn í Kóreu, hefir nýlega gefiö út
einkar fróölega skýrslu um ýmsa
siöi og háttu Kórett-manna í sam-
bandi við glæpi þar í landi.
Hann segir fleittölu allra glæpa
þar í landi hafa eitthvert náið
samband við dauðsföll og jarðar-
farir. Einn hintt almennasti glæpur
Kóreu-manna, er að jarðsetja sína
dánu í landareign, sem þeir eiga
ekkert í, og haía engin umráö yfir
eða rétt á. Stundum eru greftran-
ir þessar geröar leynilega, og
stundum með valdi og nálega æfin-
lega í náttmyrkri.
Undirrót þessara tegunda glæpa
er sú lijátrú Kóreu-manna, aö vel-
farnan og ánægja ættingja og
vandamanna þess látna, og sæla
þess látna annars heims sé . undir
því komin, að honum sé valið
hentugt legurúm. Spámenn Kóreu-
manna segja þejm, hver sé bezt
valinn grafreitur, og þar eru þeir
dánu jarðsettir, án tillits til laga
eöa landeignarréttar nokkurs
mamis.
Líkstuldur er annar aöalglæpur
J>jófarnir opna fyrst gröf einhvers
þess, sem á auðuga aðstandendur.
J>eir afhöfða líkiö og halda því
svo, þar til'aöstandendurnir borga
þeim ákveðið lausnarfé. En sú er
trú Kóreu-manna, að það sé ekki
að eins ódrengskapur, heldur komi
allar hörmungar niöur á þeirn,
sem ekki frelsi höfuö hinna látnu
1 °K Þa® nteð líkamanum í vel
undirbúinn hvilureit. Jtess vegna er
það taliö sjálfsagt, að levsa höf-
uöin úr höndum þjófannn, livaÖ
sem það kostar. Annars fer brr.si
tegund glæpa minkattdi meÖ livcJ ju
ári, fvrir vaxandi eftirlit lögregl-
unnar.
Hr. Kokubo heör og talið ekkju-
stuldi einn af aðalglæpum Kóru-
manna. J>aÖ er að segja fjöldi ó-
kvæntra manna þar í landi hafa
þann siö, aö taka með valdi kon-
ur ]>ær, sem orðið hafa í«kjur, og
gera þær msvifalaust að riglliVon-
um sínum. Samkvæmt trúarKenu-
ingum Konfúsíusar, er það tui
þess siðferöislega skvldugar, að
kvenna í Kóreu, . aö þaö séu til
giftast ekki nema einu sinni. Svo
aÖ ef þær missi eiginmann sinn,
þá megi þær aldrei taka bónoröi
nokkurs annars manns, en veröi
að sætta sig viÖ ekkjustandið þaÖ
sem eftir er æfinnar. J>aö þýöir
því ekkert að biðja slíkra kvenna ;
eina ráöið er, aö taka þær meÖ
valdi, — stela þeim.
Kvonganir eru sagðar afardýrar
í Kóreu, og mesti fjöldi manna er
ekki efnalega þess ttmkominn, að
festa sér konur á vanalegan liátt,
og samkvæmt siðveitju ög lögum
landsins. J>ess vegna er þaö ltinn
fátækari llokkur karlmanna, sem
stelur ekkjum. J>etta er gert á
þann hátt, aö strax setn það verð-
ur vitanlegt, aö ein kona hefir
oröið ekkja, þá tekur einhver
hinna ógiftn manna sig til og fer
með nokkra kunningja sína heim
til ekkjunnar. Svo er þá feröum
liao'að, að heimsóknin verði um
miðnætti, og er þá konan borin
burtu úr húsi sínu og flutt heim í
hús ræningjatts. J>egar þar er kom-
ið, er efnt til veizlu og kunningj-
arnir settir að krásum, og því þar
lvst vfir, aö héöan í írá sé hin
hurtnumda ekkja eiginkona þess,
er rænti henni.
Svo segir lögsóknarinn, að hiö
opinbera skifti sér ekki af þessttm
þjófnaði, og höfði aldrei mál móti
ræningjtinum, nema opinber klög-
un komi frá ekkjunni. En það seg-
ir hann að sjaldan komi fjrir, og
yfirleitt segir hann alþýðu matma
líta með velþóknun á þessar her-
farir í hús ekknanna.
SiÖur þessi hefir í engu breyzt
þar í landi síðan Kórea komst
imdir veldi Japans. AVlir Kóreu-
menn kvongast ungir. Mörg hjón
eru ekki meira en 14 til 15 ára,
þegar þatf giftast. Til slíkra hjóna-
battda er stoínaö af aðstandendum
bep-oja hjónanna, að þeitn alveg
fornspurðum. 1 raun réttri er það
stjörnufræöingurinn, sem tnestu
ræður um þessi hjónabönd. Aö-
standendur beggjá málsparta leita
ráða til hans. Ef hann ræður frá
ráðahagnum, þá er farið að orö-
um hans ; en mæli hann með hon-
um, þá eru hinar ungu persónur
pússaðar í hjónaband bvort sem
þær vilja eöa ekki.
Ekki er hjónaefnunum leyft, að
sjá hvort annaÖ, jafnvel eftir aö
aðstandendur þeirra hafa samið
um hjónabándið, og það er ekki
fyrr en laust fyrir giítingardaginn,
aö 1>au fá að talast viö.
Ógiftar stúlkur í Kóreu eru
hreinir og beinir fattgar. Jteim er
ekki leyft út fyrir húsdyr, eða að
hafa nokkurt samneyti við þjóðfé-
lag það, sem bær eru hluti af.
|>etta gerir þær þögular og þung-
lyndar. J>egar stúlkunni er sagt,
að hún eigi að giftast á ákveðnum
degi, þá á hún að velta sér í sekk
og ösku yfir því að verða að yfir-
gefa fólk sitt og ættingja og gjör-
ast gestur í húsi óknnns manns.
Að mor»ni giftingardagsins kveð-
ur hún fólk sitt og heldur áleiðis
til heimilis komandi bónda síns.
Hún er borin í stóli kræddum tígr-
isfeldum. T>eir feldir fæla alla illa
anda írá brúðurinni.
TAKIÐ EFTIR!
HJÁ
J. M. HANSON, QIMLl
• AKTÝGJASMIÐ
er staðurinn til að kaupa hesta,
uxa eða hunda aktýgi og alt það
er að keyrslu útbúnaði lýtur,
sömuleiðis kistur og ferðatöskur,
sem verða um tima seldar með
niðursettu verði.
— Komið, sjáið og sannfærist —
ST. REGIS HOTEL
Smith Street (nálægt Porfage)
Europeau Plan. Business manna máltlöir
frá kl. 12 til 2. 50c. Ten Cours9 Table De
Hote dinner $1.00, meö vfni $1.25. Vér höf-
um einnitf borösal þar sem hver einstakliu-
gar ber á si.t eigiö borö.
McCarrey & Lee
Thone M, 5604
| DominionMeatMarket
> Bezta kjöt, fiskur og kjötmeti. Yöar
þénustu reiöubúinn
J. A. BUNN, Eigandi
1 Phone S. 2Ö07 802 Sargent Av
St. Paul Second Hand Clothing
Store
Borgar hæsta verö fyrir gömnl föt af uog-
um oar gömlum. sömuleiöis loövöru. Opiö
til kl, 10 á kvöldin.
h. ZONINFELD
355 Notre Dame Phone G. 8b
A. JVIHARYIE
Dcaler in
Flour, Feed, Grain and Hay
Phóne Garry öfi70
’ 051 SARGENT AVENUE
Dr. E.P. Ireland
OSTEOPATH
Lœknar án meðala
919_Somerset Block Winnipeg
Phone Main 4484
Mrs. J. Forman
R Ég borga hæsta verft fyrir Kiimnl föt. ,
ReyniO fyrir y8ur sjáíí
495 NOTRE DAME AVE.
Phone Garry 3652
WELLINGTON BARBER SH0P
uudir nýrri stjórn
Hárskurönr^ 25c, Alt verk vandaÖ.
skifta lslendinga óskaö.
F. ROGERS, Eigandi
091 Wellington Ave.
Viö-
S. Y. JOHNSON
GULL OG ÚRSMIÐUR
P.0. Box 342 Gimli, Man.
VicJin K(rí 1 c
Undirritaður veitir piltum
og stúlkum tilsögn í fiðlu-
spili. Eg hefi stundað fiðlu-
nám um mörg ár hjá ágæt-
um kennurum, sérstaklega í
því augnamiðl, að verða fær
um að kenna sjálfur.
Mig er að hitta á Alver-
stone St. 589 kl. 11—1 og
5—7 virka daga.
THE0DÓR ARNAS0N
Lesið Heimskringlu
MANITOBA.
Mjög vaxandi athygli er
þessu fylki nú veitt af ný-
komendum, sem flytja til bú-
festu í Vestur-Canada.
J>etta sýna skýrslur akur-
yrkju og innflutninga deildar
fylkisins og skýrslur innan-
ríkisdeildar ríkisins.
Skýrslur frá járnbrautafé-
lögunum sýna einnig, að
margir fiytja nú á áður ó-
tekin lönd með fram braut-
um þeirra.
Sannleikurinn er, að yfir-
burðir Manitoba eru einlægt
að ná víðtækari viöurkenn-
ingu.
Hin ágætu lönd fylkisins,
ióviðjafnanlegar járnbrauta-
samgöngur, nálægð þess við
beztu markaði, þess ágætu
mentaskilyrði og lækkandi
flutningskostnaður — eru hin
eðlilegu aðdráttaröfl, *em ár-i
lega hvetja mikinn fjölda
fólks til að setjast að hér í
fylkinu ; og þegar fólkið sezt
að á búlöndum, þá aukast
og þroskast aðrir atvinnu-
vegir í tilsvarandi hlutfölíum
Skrifið kunningjum yðar — segið þeim að taka sér bólfestu I
Happasælu Manitoba.
Skrifið eftir frekari upplýsingum til ;;
JOS. BlfRKE, InduBtrial Bureau, Winnipeg, Manitoba.
JAS. IIARTNKlr, 77 Tork Street, Toronto, Ontario.
J. F. TENNANT, Oretna, Maniloba,
W. íb. UNSWORTII, Emereon, Manitoba; ,
S. A BEDF0RD.
Deputy Minnister of Agricullure,
Winnipey, Manitoba.
éééééééééééééééééééééf
l t
j V7ITUR MAÐIJR er varkár með að drekka ein- <
X * göngu hreint öl. þér getið jafna reitt yður á. 4
1 DREWRY’S REDWOOD LAGER l
J>að er léttur, freyðandi bjór, gerður eingöngn
úr Malt og Hops, Biðjið ætið um hann,
E. L. DREWRY, Manufacturer, WINNIPEG.
999999f9999f?«9f«??9?9999999999999999999999«
| Skrifstofu tals.: Main 3745, Vörupöntunar tals.: Main 3403 P
National Supply Co., Ltd.
Verzla með
TRJAVIÐ, GLUGGAKARMA, HURÐIR, LISTA,
KALK, SAND, STEIN, MÖL, ‘HARDWALL’
GIPS, og beztu tegund af ‘PORTLAND’
MÚRLlMI (CEMENT).
Skrifstofa og vörugeymsluhús á horninu á r
McPHILLIPS OG NOTRE DAME STRETUM,
1
Meö þvl aö biöja œíiulega um
‘T.L. CIGAR,” þá ertu viss aé
fá ágætau vindil.
(jLNlON MADE)
Western Gigar Factory
Thomas Lee, eigandi Winnnipeg
52 Sögusafn Heimskringlu
‘°g þó fullvissa ég yður um, að mér hefir liðið vel
hér’.
Hann leit til Láru, en hún horfði til jarðar.
‘það er vel gert af yður að tala vel um plássið’,
sagði Edward báðslega. ‘En hér er þó í ratm réttri
ekkert til að gera’.
‘J>að er þá af þeirri ástæðu, að þú kant svo vel
við þig hér’, sagði Celia sakleysislega.
‘Er nokkuð nýtt í kvöldblöðunum ?’ spurði Clare
geispandi.
‘Blaðið Globe var ekki komið til Sampsons, þeg-
ar ég skildi við hann’, svaraði Jón.
‘Mér þætti gaman að vita, hvort hin ógæfusama
dansmær er lifandi’, sagði Celia.
Jón Treverton, sem staðið hafði við stól Láru
eins og í leiðslu, sneri sér skjótlega við.
‘Hvaða dansmær?’ spurði hann.
‘Chicot. Jn’ð eruð lánsamir, London-búar, þið
sjáið alt undir sólunni, sem vert er að sjá. Var hún
ekki óviðjafnanlega fögur ? ílg fæ líklega aldrei að
sjá hana’.
‘Hún var tnjög fögur stúlka og dansar ágætlega
á sinn hátt’, svaraðt Jón. ‘En hvað meintuð þér
með að takt um dauða hennar ? Hún var heilbrigð
þegar ég fór’.
‘J>að var fyrir viku síðan’, sagði Celia. ‘J>ér
hafið þó líklega lesið Times í dag, ]>ar var nærri heill
dálkur um óhappið’.
‘Úg las ekki Times í dag. Sampson og ég fórum
snemma að heiman. Hvaða óhapp vildi til ?’
‘Mér skilst, að Chicot hafi átt að stíga upp til
skýjanna í eitihverri vél —’
‘Já, ég skil’, sagði Jón.
‘En maðurinn, sem stjómaði véíinni var drukkinn
og vissi ekki, hvað hann gerði, svo rétt í þvf að hún
JónogLára 53
kom til skýjanna klofnaði vélin og hún féll niður með
höfuðið á undan’.
‘Og dó?’ spurði Jón og hélt andanum.
‘Nei, hún dó ekki strax, en braut annan fótlegg-
inn og fékk slæmt högg á höfuðið ; blaðið segir á-
sigkomidag huinar vonlítið um líf’.
‘En sá skgði fyrir mannfélagið’, sagði Edward
háðslega. ‘Eg held þú sért erkiflón, Celia, að þú
skulir láta þig nokkru skifta um persóuur, sem eru
eitis fjarri þér og þær ættu heima í tunglinu’.
‘Ó, ég er hrifin af dansmeyjum, ég vildi sjálf vera
dansmær, ef ég væri ekki prestsdóttir, það hlýtur að
vera skemtilegt líf’.
‘Áhrifamikið’, svaraði Edward, ‘einkum þegar
það endar eins og Chicots líf’.
‘Ég verð að bjóða yður góða nótt og kveöja’,
sagði Jón við Láru. ‘Eg verð að láta niður í ferða-
pokann minn í kvöld, af því ég fer snemma á morg-
un, eða máske í kvöld’.
‘Lestín fer 15 mínútur eftir 10’, sagði Edward.
‘J>ér megið hraða yður, ef þér ætlið með henni’.
‘Ég ætla að minsta kosti að reyna það’.
‘Góða nótt, hr. Treverton’, sagði Lára og rétti
honttm hendi sína.
Celia var nú ekki á því, að láta hann fara með
jafn kuldalega kveðju ; hann var ungur og hafði
þess vegna áhrif 4 hana.
‘Við skulum öll fylgja yður að garðhliðinu’, sagði
hún, ‘það er mikltt betra en að sitja hér og geispa’.
J>egar þau gengu af stað vildi þannig til að Lára
gekk við hliðina á Jóni á eftir himim.
‘Mér þykir leitt. að þér verið að yfírgefa okkur
svona fljótt’, sagði Lára, sem vildi vera þægileg.
‘J>að hryggir mig meira en ég get lýst með orð-
um, að verða að fara, ef vður er það á móti skapi’.
‘Ég meinti það nú ekki beinlínis’, svaraði T.ára
54 Sögusafn Heimskringlu
og hló feimnislega. ‘Mér þykir það leitt yðar vegtta,
að þér verðið að yfirgefa sveitina á þessum tíma,
þegar hún er fegurst, og snúa aftur til reykjarmökks-
ins í London’.
‘Ef þér vissuð, hve mjög ég hata re)rk og skarn
Iheimsins, þá munduð þér vorkenna mér einlæglega’,
sagði hann alvarlegur. ‘Eg yfirgef alt, sem ég elska
til að fara þangað, sem ég fyrirlít alt, og veit ekki
nær ég get komið aftur ; en ef ég get komið bráð-
;lega, viljið þér þá lofa mér því, að verða jafn glöð
við afturkomu mína eins og ég er hryggur yfir burt-
förinni nú?’
‘Úg get ekki skuldbundig mig á neinn hátt’, sagði
hún lilýlega, ‘ég get ekki metið hrygð yðar nú. J>ér
eruð svo dularfullur, að ég skil yður ekki ; en ég
vona þér komið brátt aftur, þegar rósirnar blómstra
og næturgalinn syngtir ; og ef yður finst það ekki
tiægileg heillaóska heilsan, þá skal ég bæta minni
] við’.
Spaugið hennar var svo undurblítt, að það gladdi
Jón ósegjanlega. þau voru einsömul á brautinni þar
sem trén voru þéttust. Jón tók hendi Láru án þess i
|að hún sýndi mótþróa.
‘Ég vona þér hatið ekki endurminningu Jaspers
frænda míns vegna skilmálanna í arfleiðslusklalinu’,
!sagði hann.
‘Hvernig ætti cg að geta hatað endurminningu
jhans, sem var mér svo góður, sá eini faðir, scm ég
hefi nokkru sinni þekt’.
‘Úg vona þér hatið mig ekki vegna arfleiðslu-
skrárinnar ?í
‘J>að væri rangt af mér að hata vðtir fyrir á-
jkvörðun, sem þér hafið engan þátt átt í’.
‘Án efa ; en ég get htigsað mér, að stúlka gæti
jekki látið vera að hata mann undir slíkum kringum-
■ -i i■r!«rr|»r
JónogLára 55
stæðum. Nú takið þér hendina til yðar, svo nú veit
ég að þér hatið mig’.
‘itg tók hendina til mín, af því þér gleymduð að
sleppa henni’, sagði Lára, ákveðin í því að vera ekki
of alvarleg. ‘Er yður ánægja að þvi, ef ég segi að
cg fyrirgefi fóstra mínum aí öllu hjarta skiímal.UM i
erfðaskránni ?’
‘Já, ósegjanlega mikil’.
‘Og að ég, prátt ívrir okkar cinsetin lega ásig-
komulag, liata vður ekKí bciiiiínis’.
‘Lára, þér gertð tnig að gæfurikum mauni’.
‘En ég lofa þó svo litlu’
‘Ef þér vissuð, hve mikilsvirði það er nn’r. Heill
lieimur af von, gæfu, hvötum til göfugra hugs.uia og
heiðursverðra starfa, endurfæðing líkama og sálar’.
‘þér talið óráð’.
‘®g er tryltur af gleði. Lára, mín eigin, mín
elskaða’.
‘Hættið þér’, sagði hún skyndilega og sneri sér
að honum föl og alvarleg. ‘Er það ég eða fjármunir
frænda yðar, sem þér elskið ? Ef það eru eignimar,
sem þér lmgsið um, þá skulum við ekki láta neina
t málamynda-ást ríkja á milli okkar. Ég er fús til að
lilýða skilmálum frænda yðar, en við skulum vera
hreinskilin hvort við annað. Viö skulum lifa heiðar-
lega og alvarlega, vera tryggir vinir og félagar, en
táldraga ekki hvort annað með uppgerðar-ást’.
‘J>að er yður, scra ég elska, en ekki fjármunina.
J>að segi ég satt. Komið þér til mín á morgun og
segið mér, að erfðaskrá frænda míns sé fölsk, og þá
skttluð þér komast að raun tim, að það er yður, sem
ég elska. Ég elska yður ósegjanlega heitt. það er
andlitið, röddin, þér sjálfar, sem ég krefst’.
Hann lagði handlegginn um mitti hennar, dró
hana að sér og þrýsti heitum kossi á varir hennar,
fyrsti kosinn, sem kom henni til að roðna.