Heimskringla - 08.01.1914, Qupperneq 3

HEIMSKRINGL A
WINNIPEG, 8. JAX. 1914.
Iiald opna bréfsins meö svofeldum
oröum : “J>ér hafiö hnotiö illa um
setning- eina, ofur meinleysislega,
í “Höfuðlærdómum”. Setniugin
hljóðar svo : “J>að er sami guðinn
'Jehova Gyðinganna og drottinn
kristinna manna”. Jtetta, að guð
allrar biblíunnar sé sami guðinn,
mun víst mörgum ligg.ja svo í aug-
mn uppi, að ekki heíði þurft að
taka það fram. Kn þér eruð á
öðru máli”.
Já, mörgum en ekki öllum ; og
þess veo-na hefir verið álitið viss-
ara, að taka það skýrt og greini-
lega fram í “Höfuðlærdómum”.
Knda eru guðshugmyndirnar mjög
ólíkar. Og því virtist mér var-
hugavert að staöhæfa, að Jehóva
Gyðinganna sé sami guðinn og
guð kristinna manna ; og því til
sönnunar færði ég nokkur atriði, í
sambandi við Jehova, sem þú nú
reynir að hrekja. Kn sem fyrr íer
það í handaskolum fyrir þér. Og
er það eðlilegt, þegar þú ert ekki
viss um, að þú skiljir biblíuna rétt.
Kn ertu þá fær um, að útskýra
það fyrir öðrum, sem þú skilur
ekki sjálfur ? þii ert ekki viss um,
eða lætur ósagt : Hvort átt er
við guð sjálfan í eiginni persónu —
sem bietist Abraham og glímir
við Jakob — eða við sérstakan
sendiboðp guðs, sem talar í hans
nafni. Samt \-irðist þér þessi saga
og aðrar benda á hið síðara, sem
réttu úrlausnina. Kn þegar þessi
úrlausn er fengin, ætlar þú að
sanna með sömu sögunni, að sam-
kvæmt guðshugmynd
hafi Jehova ekbi
mannlegu eðli, og því til sönnunar
tilfærir þú og útskýrir orð Abra-
hams, “er hann fylgir gestunum á
leið og biður fyrir Salomu”. Sag-
an vitnar alls ekki á móti mér ,
miklu fremur sannar hún miál mitt
Kn hún kippir fótunum alveg und-
an úrlausn þinni ; enda ertu nú
að sanna, að það hafi verið Je-
hova í eigin persónu, sem birtist
-og talar við Abraham, sem þú
varst að vefengja. Og enníremur
sannar sagan greinilega, að sam-
kvæmt guðshugmynd Abrahams
var Jehova háður mannlegu eðli,—
því lætur hann matreiða mjólkina,
kökumar og kálfinn og geía Je-
hova að eta — “og hanu át”.
Kkki ættir þú heldur að efa eða
vefengja, að það er Jehova guð
Gyðinga —, sem söguritarinn læt-
ur glíma við Jakob ; því eftir glím-
una lætur hann Jakob segja með
skýrum orðum : “fig hefi séð guð
augliti til auglitis, og þó haldið
lífi”.
þú segir, að mér hafi gleymst að
geta _þgss . “hvenær gnða-skiftin
urðu, eða með öðrum orðum, hve-
nær kristnir menn hættu að dýrka
Jehova Gyðinganna". Mér kom
ekki í hug, að nauðsynlegt væri að
rekja alla sögu Jehova út í yztu
æsar, í athugasemdum mínum við
lúterska þáttinn í “Höfuðlærdóm-
um”. Knda er svo margt i sam-
bandi við Jehova og fyrirskipanir
hans, sem er þess eölis, að það er
ekki birtandi í opinberu bl'aði, —
jafnvel þótt þú og fieiri guðfræð-
ingar álíti það guð-innblásinn og
heilagan s-annleika. Kg benti að
eins á nokkur atriöi, sem sýna
greinilega, að Jehova Gyðinganna
er mjög ólíkur drottni kristinna
manna. Samkvæmt hinni upphaf-
legu guðsliugmynd Gyðinga, var
Jehova að eins ein persóna ; þeir
höfðu þá enga hugmynd um þrenn-
ingar guðdóminn. þrenningarlær-
dómurinn kemur ekki til sögunnar
fyrr en í nýjatestamentinu, um
Ieið og kristindómurinn útbreiöist,
og fyrr koma kristnir menn ekki
fram á sjónarsviðið. Og þeirra
guð er þríeinn : faðir, sonur og
heilagur andi. Hann er hinn fyrsti
og einasti guð jveirra. í Ágsborgar
trúarjátningunni er lionum lýst
þannig : Guð er eilífur og ólík-
amlegur, óskiljanlegur, og þó eru
þrjár persónur, sörnu veru, sama
ínáttar og jafn eilifar”.
Nú vona ég að þú sjáir : að
liinu upphafiegi Jehova Gyðing-
•anna á lítið eða ekkert skvlt við
drottinn kristinna manna, og að
um leið og kristnin útbreiddist
varð hinn þríeini guð strax drott-
inn þeirra.
Kg álít þýðingarlaust, að eltast
við þau dæmi og röksemdir, sem
eru utan við það efni, sem um er
að ræða. Kn ég skal benda á það,
að þú getir ekki sannað eða rök-
stutt neina sögu, með öðrum sög-
nm, sem eru engu áreiðanlegri,
hvort heldur þær eru f biblíunni
eða einhverri annari bók. Yæri
slikt tekið sem góð og gild sönn-
unargögn, mætti sanna allar sög-
urnar um Aladíns lampann með
jafn óáreiðanlegmn kynjasögum.
Þegar þú kemur að því atriði í
sogu minni, sem ræðir um syni
ffuðs, Sem kvonguðust dætrum
uvannanna, kemst þii þannig að
orði : "Qf langt mál vrði hér að
fara að revna að útskýra þau dul-
arfullu orð”. þú liikar þó ekki við,
að útskýra “þau dularfullu orð” í
lexiu skýringum þínum fyrir böm-
311 snnnudaginn 2. febrúarþ. á.l með
svofeldum orðum : Fráfall alls
mannkynsins kom til af því, að
‘synir guðs' tóku sér konur af
dætrum mannanna ; það er :
Hinir guðræknu afkomendur Sets
mægðust við niðja Kains, sem
voru veraldlegir, og spillingin
breiðist út. — Hér kemur þú með
alveg nýja kenning um fráfall
mannsins, og alveg í mótsögn við
lexíu-skýring þína sunnudaginn 19.
janúar, sem þú nefnir : “Fyrsta
synd mannsins”, nefnilega synda-
fall Adams og Kvu. Syndin, sem
þú segir að sé svo stórvægileg,
því “það var ekki að eins líí
vorra fyrstu foreldra, sem í húfi
var, heldur einnig líf og velfarnan
allra niðja þeirra”. Og ennfremur
segir þú : “1 synd Adams urðum
vér allir útlagar”. Kn þrátt fyrir
þetta staðhæfir þú í lexíu-skýring
þinni 2. febrúar : “Fráfall alls
mannkynsins kom af því, að synir
guðs tóku sér kontir af dætrum
mannanna”.
Sjáðu nú, hve fáránleg fjarsta'ða
felst f þessari lexíu-skýring þinni.
J>ótt afkotnendur Sets mægðust
við niðja Ivains, þá var samt ó-
mögulegt, að fráfall alls tnann-
kynsins kæmi til af því. Sam-
sitthvaö, að leita eftir sannleikan-
um, eða að snuðra eftir mótsögn-
um. — — Varist að láta sann-
leiksleit yðar lenda í eintómu mót
sagna-snuðri”. — það eru ósann-
indi, að saunleiksleit mín lendi 1
“eintómu mótsagna-stiuðri”. Samt
skal ég ekki vanþakka heilræði
þitt! ! heldur benda )>ér á það, að
í andlevum og timanlegum efnum,
þegar alt er rannsakað og krufið
til mergjar, þá eru mótsagnirnar
oftast bezti leiðarsteiuninn til þess
að leiða sannleikann í ljós, sem
eðlilegt er. það, sem er í mótsögn
hvað við annað, og ekki er hægt
að samrvtna, getur ekki alt verið
sannleikur, og þegar menn sjá það,
er nauðsvnlegt að leita og reyua
að komast að réttri niðurstöðu i
hvaða máli sem er. það, sem kem-
ur í bága og er í mótsögn við
þekkingu og staðreynd nútímans,
hlýtur að falla fyrir sannleikauum.
1 sambandi við jætta mótsagua-
mál, kemur m-ér nú í hug fyrir-
lestur síra Jóns Bjarnasonar —
“Mótsagnir” — og sem ég er lton
um þakklátur fyrir. Mun það haia
verið tilefni ívrirlestursins, að síra
Tón Ilelgason var um það leyti aö
taka til íhugunar mótsagnir
Menningaríélags fundur 4. des.
< l
kvæmt jrinni eigin útskýring, var bibUunni frá kristilegu sjónarmiði
spillingin áður komin í heiminn. | blaði sínu erði ljós . það
Svo þó synir guðs kvonguðust
dætrum mannanna, var ómogu-
legt að fráfall alls mannkynsins
kætni til af því. Og eðlilega hefði
slíkt hlotið að bæta mannkynið og
draga úr því að “spillingin breið-
söguritarans j ist ýr>>_
verið háður þessi lexíu-skýring er því að eins
tilbúningur og “heilaspuni” Jrinn,
sem þú leyfir þér að bera á borð
fyrir börnin. Orð ritningarinnar —
um þetta efni — eru skýr og á-
kveðin og hljóða þannig: “Kn
mennirnir tóku að fjölga á jörð-
inni. og þeim fæddust dætur, sáu
svnir guðs, að dætur mannanna
voru friðar, og tóku sér konur
meðal jteirra, allar sem j>eim geðj-
uðust. A þeim tímum voru risarn-
ir á jörði'nni, og einnig síöar, en
synir guðs höfðu samfarir við dæt-
ur mannanna, og þær fæddu þeim
sonu. það eru kapparnir, sem í
fyrndinni voru víðfrægir”. Hér er
um ekkert líkingamál að ræða ;
}>að er með skýrum orðum tekið
fram, að synir guðs bafi átt sonu
með dætrum mannanna, — víð-
frægu kappana í fyrndinni.
var það víðtæk hugtnynd meðal
fornjijóðanna, að guðirnir ættu
holdleg afkvæmi, og að j>eirra aí-
komendur væri liin frægu mikil-
menni fornaldarinnar, og mætti til-
færa tnörg dæmi því til söttnunar.
Og ekki veit ég betur, en að }>ú
voru víst skiftar skoðanir um það,
hvort slíkt væri tilhlýðilegt af
sjálfum prestaskólakennaranum.—
Kn þótt síra Jón Bjarnason væri
honum ekki að öllu leyti samþykk
ur, viðurkennir hann fyllilega í
fyrirlestri sinunt, að til séu mót-
síignir í biblíunni, og það í kristin-
dómsopinberaninni sjálfri, “langt-
um meiri og stórkostlegri mót-
sap-nir en þær, sem síra J ón Helga-
son bendir á”. Hann útskýrir þess-
ar mótsagnir nákvæmlega, sam-
kvæmt sínum trúarskoðunum, og
álítur þær }>ess eðlis : að í stað
j>ess, aö láta þær verða oss að
hnevkslunarhellum, höfum vér ein-
mitt gilda ástæðu til að þakka
guði fvrir þær, og láta þær verða
oss til trúarstyrkingar. Og þvi til
sönnunar bcttdir ltann til Páls
postula, þar sem hann i Rómverja-
bréfintt tekur afturhvarfsmálið til
íhugunar, og rekur j>að hugsttnar-
fræöislega, þaf til úr því er orðin
mótsögn ; nemur j>ar staðar við
inálið og gefur sig á vald trúarinn
ar. Knda komst hann hér í þá
Knda ímótsagnaflækjn, sem mannsandan-
um er (>mögttlegt úr að greiöa
htigsttnarfræðislega rétt ; en þá
staðhæfir postulinn, að hér sé að
ræða um óskiljanlega (ló>ma guðs
og órekjandi vegi hans. Hér sjáum
vér, að sjáMur postulinn lendir i
þeim mótsögiium, sem hann getur
(Framhald).
Leiðréttingar.
og fleiri prestar kenni, að Jestis ekki gjört sjálfum sér eða öðrum
Kristur sé soittir gttðs, og aö Mar- ljósa grein fvrir.
ia, heitmey Jósefs, sé móðir haits. |
Kn j>rátt fvrir alt j>etta segir þú, j
að sú ályktan, að rithöfundar I
Gyðinga hafi álitið gttð háðatt í
maunlegu eðli, og getið holdleg af- j
kvæmi, hafi við ekkert að styðjastj
ttema heilaspuna tómann. Kn með
jiessari staðhætín
þú enn “heilaga ritningu” og kipp-1
ir fótunum tindan j>eirri kenning, j
orðið
höfund-
þessar prentvillur hafa
ttndanfarandi blöðum, er
| , *
þinni vefengir jarnir biðja leiðréttingar á:
í kvæði J. Ásgeirs J. Líndals til
Stepháns G. Stephánssonar, í 3.
að Jesú sé sonttr gtiös. þannig j Hnu 6. vísu stendur “þar”,fyrir :
lenda röksetndir þínar oftast í 1> a ð. Undan grein ltans “Leiðrétt-
tnótsetningum, og svo veikja j>ær j ingar , í Hkr. 18. des. sl., hefir
það málefni, sem þú ert að reyna »afn hans falliö burt af vangá.
að sanna. ð í fyrri hluta greinarinnar ‘‘Sund-
í júní-blaði Satneiningarinnar j urlausir þankar" ete., eftir Aðal-
byrjar þú framhald Opna bréfsins fteiti Kristjánsslon, er birtist í
1-eið : “Knnfremttr hneyksl-j Mkr. 24. des. sl., hefir í íyrstu línu
niöv á kenninvunni kristnu íallið burt orðið “hér ’. í annai
málsgrein, á eftir orðunum í fé-
1 a g i n u hefir fallið úr : “fyrir
400,000 kr.”.
Hr. Árni Sveinsson hefir beðið
oss að leiðrétta eftirfylgjandi vill-
ur i grein hans “Kvittan” : — í
blaðinu 24. des. stendur í 5. dálki
14. línu að ofan : tímabilimi, ál að
vera : f j ó r ð a tímabilinu ; í
sama dálki 34. 1. a. n.: “vil ég
gera, les : vil ég leyfa mér að
leggja fyrir þig eftirf. o.s.frý. —
t blaöintt 31. des., 3. d. 16.1. a. n.::
“Trúin og viljinn eru hans verk” ;
kk'i
a þessa
ist ]>ér mjög á kenningunni kristnu
ttm gildi guðdómsins, — finnið
]>ar voðalega mótsögn”. — “Um
það efni farast ‘Höfuðlærdómttm’
j>annig orð, töluð frá sjónarmiði
lúterskrar trúar : “Kkki ber svo
að skilja, sem neitt sé rangt,
ltvorki í sjálfu sér, né þó sízt eftir
atvikum, sem kent var, eða frá er
sagt í heilagri ritningtt á tima
Gyðingdótmsins ; heldur er hitt, að
Gyðingatrúin kemst ekki jjema
hálfa leið að sannleikans hæsta
tind ; en hann er : kenning guðs-
sonar, manttkynsfrelsarans Jesú
Krists. Hitt gegnir öörit máli, aí> des : Trúin og viljinn eru e
síðan guðssoiiur er í heimdnn kom- hans verk.
intt, og liefir opinberað allan sann- | ’
teikann, er Gyðingdómurinn að I||T|lr/\lli]ria|>|Tipf|i| Frní|a
eins orðinn liálfur og villandi sann- innKOHUndrmCnil I TUUd
leikur, líkt og bliknað ljós ; og
þar sem hann er mótmælandi
kristindóminum, er hann beint
rangur". — þú leitast við að sýna,
hvernig ég fái mótsögn úr þesstt
og tilfærir nokkrar setningar úr
ritgjörð minni, sem þú svo reynir
að hrekja ; en það mistekst alveg.
J>að getur hver, sem tneð eftirtekt
les lúterska þáttinn í “Höfuðlær-
dómum”, séð, að ómögulegt er að
samrvma sumar kenniugar kyrkj-
unnar. Hafi Gvðingdómurinn í
giunlatestamentinu upphaflega ver-
ið heilagt og óskeikult guðsorð,
eins og þú heldur fram og ert að
revna að sanna, er það j>á ekki
hin lierfilegasta mótsögn jafnframt
að halda því fram, að j>að — g. t.
— sé nú að eins orðinn hálfur og
villandi sannleikur, eða beint rattg-
ttr ? — Jú, vissulega.
þú ferð tnörgutn orðum um það,
hve oft ég og aðrir íleiri noti orð-
ið mótsögn, og segir : “það sé
Nýir útsölu- og innköllunartnenn
Fróða, sem ekki var getið í seán-
ustu auglýsingu í Heimskringlu,
eru :
Níels Hallsson, á Lundar, Mary
IIill, Cold Springs, Lillesve,
Otto, Stony Hill og Oak
Point, Man.
St. O. Kiriksson, á Dog Creek,
Man.
Jón Tónsson, fyrv. alþm., á
Siglunesi, Man.
Guðjón Erlendsson, á Reykjavík,
Man.
A Glenboro og Skálholti til hr.
Júlíusar Oleson.
A Brú til hr. K. M. Isfeld.
Á Baldur til hr. Andrésar And-
réssonar.
Vinsamlegast,
M. J. SKAPTASON.
81 Eugenie St., Winnipeg,
21. okt. 1913.
þann 4. des. sl. var haldinn fund-
ur í Menningarfélaginu. Hr. Skapti
iB. Brynjólfsson flutti erindi, er
jhann kallaði “Nágrennið*'. Sagði
í hann all-ítarlega landnámssögu ná-
j grannarikisins Minnesota, er hann
jhafði dvalið í sl. sumar, og áður
verið til heimilis í. Lýsti hann
landslagi og landskostum og rakti
stjórnarfarssögu j>ess. Lýsti styrj-
öldum við frttmbyggjana, Indíán-
aita. Einnig rnintis-t hann þess
tímabil í sögu Minnesota ríkisins,
er fjárplógsfélög voru mynduð til
jaö sölsa undir sig auöæfi náttúr-
unnar, svo sem hina ágætu skóga,
er félögin náðu tangarhaldi á fyrir
lítið sem ekkert gjald til j>ess opin-
bera, og sem þau svo hefðu gjör-
eytt, svo nú væri timburhögg lít-
ilsvirði í því ríki.
Hvatti hann tnenn fyrir norðan
landamerkjalinuna, að vedta meiri
eftirtekt því sem væri a8 gjörast í
“nágrenninu”. Svipað væri ttú á-
statt hjá oss hér í j>essu nýja
landi, sem væri svo óðfluga að
i>3'ggjast, og áður fyr hefði verið í
Minnesota, jtegar ránfélögin söls-
uðu undir sig auðæfi náttúrunnar
með pólitiskum breflum og klók-
indum. þessi viti ættum vér a
varast, og sjá svo um, að hin
mikla auðlegð vor frá náttúrunn-
ar ltendi lenti ekki í fárra manna
höndum fyrir handvömtn.
1 Minnesota væru upp á síðkast-
ið miklar framfarir og umbætur;
pólitiskt líf hreinferðugt, og j>eir
ínentt valdir til embætta, er stöð-
unum hæfðu sakir mannkosta.
Hér í Ganada, kostalanddnu
mikla, hagar nokkuð öðruvísi til.
Hcr er meira ttm eins manns
stjórn og erfiðara að koma um-
bótum á en í nágrannaríkjunum,
vegna stjórnarfvrirkomulagsins. —
Hér i Canada væri löggjafarvaldið
og framkvæmdarvaldið það sarna,
en aðskilið suður frá. Að ýmsu
feyti gætum vér haft Bandaríkja-
fvrirkomttlag og umbótatilraunir
til fvrirmyndar.
Fyrirlesaranum var greitt j>akk-
lætis-atkvæði.
Síra Rögnv. Pétursson kvaðst
hafa liaft m-ikl:i ánægjtt af að
hlusta á erindi j>etta. Bandaríkja-
stjórnafvrirkomulagið væri sú
bezta fyrirmynd fyrir oss í borg-
aralegmn hyggindum og réttvísi.
ITér í Canada væri umboðsstjórn,
cins og í brezkum löndum, ekki á-
bvrgðarfull. T.öggjafar- og fram-
kvæmdarvaldið væri hér hið sama,
og bundið vilja stjómendauna ; en
sunttan línttnnar væri löggjafar- og
framkvæmdarvaldið aðskilið. Km-
bættdsmenn, er ætlað er að íram-
fvlgja lögunum, ertt kosnir af al-
tnenningi. í brezka veldinu stærðu
menn sig af því, að hafa enga rit-
aða stjórnarskrá, að eins }>á, sem
hcfðin hefði skapað, nfl. það, sem
aðalsflokkurinn hefir krafist af
undirsátum. Vaninn skapaði þessi
itök oo- hlttnnindi, sem almenning-
ur hefir ekki mótma-lt með vopna-
taki. það er annar liður stjórnar-
skrárinttar. J>ó almenningur njoli
viss mælis frelsis, er það vegna
landrýmis og strjálbvgðar. Fyrir
stjórnarskrá þessa, ef lof það, sem
á bana er lokið er rétt, — ættu
Kntrlendingar að vera allra manna
frjálsastir ; en hvernig er ástatt
hjá j>eim ? óvíða mun ófr jálsara
fólk meðal siðaðra þjóða en á
Englandi. Nú barátta háð að út-
vega almenningi frelsi. þrátt fyrir
það, að England er fagurt og
brosandi land, eitt af mestu kosta-
löndum, er ástand alþýðu hvergi
aumlegra. Lítum fram í tímann,
j>egar '•>rengjast íer hér í Canada,
mundi ekki þá það sarna verða
uppi á teningnum hér og nú er á
Englandi með brezka fyrirkomu-
laginu. Meöan hægt er að tala orð
í tíma, }>á séu þau töluð.
Magnús Pétursson kvað
koma undarlega fyrir sjónir
mæli síðasta ræðumanns
brezka stjórnarfyrirkomulagiö
stjórnarskrá. Sú stjórnarskrá væri
þó álitin af merkum mönnum sú
fullkomnasta, er heimurinn hefði
ettn þekt. J>að mál kvaðst hann
reiðubúinn að rökræða við ræðu-
menn ]>á, er talað höfðu, og kom-
ið &eð getsakir, sem illa hefðu átt
við á j>essum- stað. — t Canada
væri ábyrgðarfull stjórn ekki stð-
ur en i Bandaríkjunum, og i Banda
ríkjunum vj>ri ýmislegt, sem á-
reiðanlega væri ekki til fvrirmynd-
ser
um-
um
°g
Tóbakslögin góð og gild í
N. Dakota.
Æösti dómstóll ríkisins sakfellir
C. J. Olson, sem sakaður var utn!
að selja neftóbak þvert ofan í hit»
nýju lög.
Lög }>essi voru samþykt af hintr
seinasta þingi ríkisins árið semi
leið. En maður þessi hélt áfratn
að selja neftóbakið, hvað sem lög-
in sögðu. Og hin auðugu tóbaks-
félög stóðu bak við manninn, —
styrktu hann með fé og stæltti
hann upp.
1 Norður Dakota getur því eng-
inn fengið sér í nefið svo að frjálst
sé. En óefað fer málið lengra, fyr-
ir hæstarétt Bandaríkjanna, og
j>að víst bráðlega.
Ekki geta tóbaksmenn haldið því
fram, að persónulegt frelsi raattna
væri skert með banni þessu.
TAKIÐ EFTIR!
ar.
Nokkrir
ræðunum.
fleiri tóku þátt i utn-
Spurningar
Mér vildi sú slysni til hér fyrir ■
skemstu, að ég kom á heimili, sem |
ég mætti að eins konum, sem
voru frábærlega kurteisar. En é
mælti bar orð af munni, sem varð
mér nærri að íótakefli, því é
var í ráðskonu erindum, og lá
við sjálft, að ég misti tækifærið
fyrir glópsku mina.
Kg, sem sagt, var að ræða ur
landsins gagn og nauðsynjar, og
sagði meðal annars, að ég hefð
mætt kvensum á götu. þetta á að
vera smánarorð, annaðtveggja fyr
ir mig eða þær, er heyrðu. Yil
blaðið gjöra svo vel að útskýra
jtýðinguna í stuttu máli. Er j>að
málfræöi eða málleysa.
Fáfróður.
SV. — Fáfróðttr spyr hvert orð-
iö “kvensa” sé málfræði eða mál-
leysa. Já, málfræði er það ekki
málleysa fremttr, en í öllu falli
smekklevsa.
HJa
J. H. HANLSON, QIIVILí
AKTÝGJASMIÐ
er ataðurinn til að kaupa heata,
uxa eða hunda aktýgi og alt það
er að keyrsln útbúnaði lýtur,
sömuleiðis kistur og ferðaté'skur,
sem verða um tima seldar með
niðursettu verði.
— KomitS, sjáið og sannfærist —
Ástjí meinum.
Ást í m e i n u m mæða er /
minst sem revnutn g y 11 a ;
hún þann eina ávöxt ber :
eðli hreinu’ að spilla.
En heimur, segi’ ég, henni að
hend þó eigi s t e i n u m ,
því sízt á greyi situr það,
sem er slegið meinum.
(1.-12.-’13).
J. Ásgeir J. Líndal
Autum Evening.
Bv Stgr. Thorsteinsson.
Splendid is tlie spring, I know,
Then spirit of love is singing,
Bnt best on earth, I b’lieve, is
though
A beautiful autumn-ev’ning.
J.Á.J.L.
PRENTUN
rita, lögskjala, ritfanga, boka, sam-
komumiða, nafnspjalda, osfrv.
Fæst nú á prentsmið ju “ Heimskringlu”. Það liafa
verið keypt ný ftltöld og vélar svo allt Jætta verk getur
nú verið vel og vandlega af hendi leyst. Öll “ Job
Printing” hverju nafni sem nefnist er nú gjörð, og
verkið ftbyrgst. Fólk sem þarfnaðist fyrir prentun af
einhverju tagi utan af landsbygðinni ætti að senda pan-
tanir sfnar til blaðsins. Skal verða vel og sanngjarn-
lega við það breytt og því sett allt ft rýmilegu verði.
Einnig veitir skrifstofa blaðsins viðtöku pöntunum ft
pappfr. ritföngum, (óprentuðum) og öllu sem að bók-
bandi lýtur, og afgreiðir j>að fljótt og vel. Er það gjört
til hægðarauka fyrir fólk. er }>ft ekki hefir til annara að
leita. En allri þesshftttar pöntun verða peningar að
fylgja. Sendið peninga, pantanir og ftvísanir til:
Agrip af reglugjörð
sm heimilisréttarlönd í C a n a d a
Norðvesturlandinu.
Bérhver manneskja, sem fjölt
skyldu hefir fyrir að sjá, og aép<
hver karlmaður, sem orðinn er 1S
kra, hefir heimilisrétt til fjórðungs
ár ‘section’ af óteknu stjórnarlandi
( Manitoba, Saskatchewan og Al.
berta. Umsækjandinn verður sjálb
ar að kotna á landskrifstofu stjórn
arinnar eða undirskrifstofu i þTÍ
héraði. Samkvæmt umboði og með
sérstökum skilyrðum má faðirá
móðir, sonur, dóttir, bróðir eða
systir umsækjandans sækja um
iandið fyrir hans hönd á hvaða
skrifstofu sem er,
Skyldur. — Sex mánaða S-
búð á ári og ræktun á landinu i
þrjú ár. Landnemi má þó búa éf
(andi innan 9 milna frá heimilis-
réttarlandinu, og ekki er minna en
80 ekrur og er eignar og ábúð&r.
jörð hans, eða föður, móður, son«
ar, dóttur bróður eða systur hans.
I vissum héruðum hefir landnem.
Inn, sem fullnægt hefir landtökn
tkyldum sinum, forkaupsrétt (pre«
emption) að sectionarfjórðungi á-
föstum við land sitt. Verð $3.00
ekran. Skyldur Yerður að
]itja ð mánuði af ári á landinu i
I ár frá því er heimilisréttarlandið
var tekið (að þeim tíma meðtöld-
um, er til þess þarf aö ná eignar*
bréfi á heimilisréttarlandinu), og
50 ekrur verður að yrkja auk«
reitis,
Landtökumaður, sem hefir þegar
notað heimilisrétt sinn og getur
ekki náð forkaupsrétti (pre-emtion
k landi, getur keypt heimilisréttar-
land í sérstökum héruöum. Verð
$3.00 ekran. Skyldur : Veröið að
titja ð mánuði á landinu á ári I
þrjú ár og rækta 50 ekrur, reiss
hús, $300.00 virði.
w. w.coin,
Deputv Minister of the Interior,
The Viking Press
P.O, BOX 3171
Winnipeg,
LIMITED
Man.
Hérertækifæri yðar
Kaup borgaö mefan J>ér lœriö rakara iöo
1 Molor Skólutn. Vér keouum rakara
iön til fullnustc A 2 mAnuöum, Vinna
til ataöar t>e«ar þér erið fullnuma, eöa
þér ffetiö byriaö sjélflr. Miki* eftir-
sparn eftir Molerrftkum meö diplomas.
Variö yöur á eftirllkingum, Komiö eöa
skriflö eftir Moler Catalogue.
Hárskurður rakstur ókeypis upp á lofti
kl. 9 f. h. til 4 e. h.
Winnipeg skrifstofa ltorni
KING & PACIFIC
Regina skrifstofa
1709 BR0AD ST.
J. FREID
THB TAILOR
fl72 Arliugton St.
Cor. Sargent
Pltone G. 204!
Res. G. 4172Í
f Phone M. 33Ö7 __
J G. ARNASON
4 REAL ESTATE
j ^900 Confederation Life Bldg.