Heimskringla - 08.01.1914, Síða 4

, BLrSj
WINNIPEG, 8. JAN. 1914.
HEIMSKRINGLA
Heimskringla
Published every Thureday by
Tiie Viking Pres* Ltd., (Inc.)
StjórDarnefnd;
H. Marino flaunesson, forseti
Hannes Petursson, vara-forseti
J. B. Skaptason, skrifari-fébirPir
o*
|1.00 nm áriö (fyrir fram borjraö)
Sent................... ‘
borfraö).
Sent til Islands $2 00
(fr-ir
fram
Allar borganir sendist 6 skrifstofn
biaösins. Póst eöa Bánka óvlsanir stýl-
til The Viking Press Ltd.
RÖGrNV. PÉTURSSON
E d it o r
P. S. PALSSON,
Advertisiug Manager,
IT&Lsiim : Sherbrooke 3105.
Offiee:
729 Sherbrooke Streel, Winnipeg
BOX 3171. Talsiroi Oarry 4110
Arið 1913
“Nú áriÖ er UÖið í aldanna
skaut”, og komið nýtt ár. En
tnargur viðburöur frá hinu liöna
'Ari er þó ekki horfinn og afleiöing-
ar ýtnissa gjöröa frá árinu 1913
eiga eftir aö koma betur og betur
1 ljós um langt skeið. Verða þær
byrjun nýrrar sögu.
Á þessu liðna "ári hafa staðiö
yfir blóðugar styrjaldir í suöur-
hluta Norðurálfunnar. Hafa þaer
gjörbreytt fornum landamerkjum,
er staðiö hafa óbreytt um aldirn-
ar. Eins og kunnugt er myndaðist
bandalag milli fjögurra smáríkja
ÍÐalkauskagans, — Svartfellinga,
Búlgara, Serba og Grikkja, til
þess að brjóta á bak aftur hinn
sameiginlega óvin þeirra Tyrkjann,
er setið hefir þar að rikjum síðan
um miðja 15. öld. Hefir veldi hans
,verið í rénun nií um langa hrið,
en ekki þó svo úr því dregið, að
ekki kendi þjóðir þessar kúgunar
hans og yfirgangs.
Bandalag þetta hélzt með góðum
trúnaði lengi vel, unz búið var að
leggja sem næst undir sig öll lönd
iTyrkja soldáns í Evrópu, og ekki
yar eftir nema örlítill kragi í
kringum Miklagarð. Var bundinn
Allmiklar viðsjár hafa verið með
mönmim í Ulster héraðinu á lr-
landi, yfir hinni svonefndu Heima-
stjórnar löggjöf, sem Irum er heit-
ið. Er Ulster héraðið prótestanta-
trúar, en hinn hluti Irlands, meg-
inið, kaþólskur. Öttast Ulster bú-
ar yfirgang Kaþólíka lendi lands-
stjórn öll í hendur heimaþings i
Dýfiinni. Er hjá írum sundurskift-
ur siðurinn og því sundurslitinn
friðurinn. Upphlaup Jtafa orðið
nokkur, og tillögur komið fram
þess efnis, að Ulster ætti þing á-
fram með Bretutn. En ekki hefir
sú tillaga fengið mdkinn byr hjá
Asquith, stjórnarformanni Breta,
sem betur fer. TaKð er víst, að
jöfnuður muni komast á og alt
komast í sátt áð lokum. Mikið
hefir þá skipast fyrir írum á þessu
Kðna ári, ef það hefir fyrirbúið
hina löngu og þreyðu stund, að
land þeirra réði sér sjálft og gjörð-
ist engtxm háð nema Irum og
Englakonungi.
þá hefir árið tekið á burt nokk-
ura heimsfræga menn á sviðum
lista og vísinda. Mun líka mega
segja,að ekki líði svo ár, að ekki
skilji það eftir skörð í liði fram-
fara og umbóta flokka mannkyns-
ins. En svo hefir það verið nú á
liðinni öld, að alt svo margir, sem
falla frá á ári hverju úr hópi á-
gætismannanna, fæðast þó fleiri.
Ef gröfunum fjölgar, fjölgar vögg-
um mannvina og sannledksdýrk-
enda. það er arfurinn mikli og
góði, sem fylgir upplýsingu og
menningu þjóðanna.
Hvernig fáum vér bætt missir
vors eina og bezta manns ? Með
því að menta og manna þúsundir
þjóðarinnar svo að upp rísi aftur
tíu fyrir hvern einn, sem lýkur lífi.
Á þessti ári endaði æfi T)r. Al-
fred Russell Wallace, náttúruíræð- ltann lieyrt Steingrinií
ingurinn mikli, samverkamaöur nuniið fleiri eða færri
Darwins og annar höfuðmaður : hans. Kvæði Steingríms eru öll
breytiþrótinar kenningarinnar. Var | þ j ó ð kvæði, hvort heldur þau
æfi hans orðin eins löng og hún j syngja um ást eða svik, lífsfögnuð
var merk. Hann var fæddur 182-^ eða vina-missir, guð eða föður-
vandur og strang-áreiðanlegur í
öllum greinum. Konungar og keis-
arar beygðu kné fyrir honum, ó-
brotnum borgara Ameríku, og
veldi þeirra, eins og alls þess, er
á gulli var bygt, hafði hann í
hendi sér.
Á Norðurlöndum hefir fátt nafn-
togaðra manna látist. þó má
telja fyrverandi ráðherra Dana,
E s t r u p , er réði lögum og lof-
um í trássi við þing og þjóð um
langt skeið á síðari ríkigárum
Kristjáns IX. Og B a n g , erki-
bisknp í Noregi.
• Einnig hefir látist úr hópi gnð-
fræðinga og höfðingja kyrkjunnar
Rampolla kardínáli, er
talinn var standa næstur páfatign-
inni og hefði náð posningu, þegar
lyeó XIII. féll frá, ef ekki hefði það
verið fyrir afskifti Austurríkiskeis-
ara, er samkvæmt fornri venju
hafði vald til að synja páfakjöri
kardínálanna. Var Rampolla tal-
inn í öllu hæfari íyrir páfastólinn,
en Píus X. Auk þess hafa dáið 5
kardínálar og fjöldi biskupa,
ekki eru mjög nafntogaðir.
Á meðal þjóðar vorrar hefir
þetta liðna ár tekið burtu nokkra
úr hópi íslands göfugustu sona og
dætra. Á þessu ári andaðist stór-
skáldið og listamaðurinn S t e i n -
grímur Thorstjeinsson,
sonur Bjarna amtmanns Thor-
steinssonar. Verk hans eru svo
mæt og mikil í þarfir vorra fá-
tæku mentamála og bókmenta,
minning hans svo helg og há í hug-
um þjóðarinnar, að vafasamt er,
að því verði nokkru sinni réttilega
lýst. Oss er til efs, að til sé sá ís-
lendingur, gamall eða ungur,
heima eða erlendis, að ekki hafi
getið, eða
af ljóðum
og því ftillra 90 ára.
j því leikið, hvort Dr.
landið. Otr i þeim er íslenzk sann-
girni, hulið tilfinningaríki, sálar-
innar hrefnustu langanir, lífsins
Vafi hefir á
Wallace hafi
endi á þann ófrið með friðarsamn- ekkj verjft- sá, fyrstur fantt
ingi, er Tyrkir urðtt að sætta sig j gannleika brevtiþróunar lögmáls- ] jósustu draumar. Sama tná segja
en Búlgarar þverneituðu. þóttust jns j rjj<j náttúrunnar. Fin Darwin um þvðingar hans á æfintvrasög-
er unnist j Varð fyrri til að koma fram með
rannsóknir sínar og hlaut hann því
j heiðurinn. Ekki erfði Dr. Wallace
þeir varskiftir af landi,
hafði af Tyrkjum. þótti það illa
farið, því í ófriðnum fjrri gátu
sér
Búlgarar sér góðan orðstír og |3aff Heldur sem sannur visinda-
hreysti-orð fyrir djarfa framgöngu. maður i þjónustu sannleikans vann
Bló nú í bardaga á ný milli sam- , hann áfram og gjörðist Darwins
bandsríkjanna. Voru Búlgarar á jbeZti sa.mverka og styrktarmaður,
aðra hlið, en Grikkir og Serbar á j aS útbreiða þekkinguna og safna
hina. Vortt orastur þær hinar sannanagögnum að þessari þýðing- j
gnmmustu, og bárust af orustu- armesttt uppgötvun, cr gjörð hefir
unum fögru, Austurlanda ; — Alla-
dins hallirnar, þessar rómantisku
draumsjóna-halKr ungdómsáranna,
ertt nú reistar út um allar sveitir
íslands handa einmanalegum ís-
lenzkum ungKngum, til þess að
dvelja í og dreyma, um þ ú s u n d
og eina nótt.
Melsteð lektor. Httn var hin tígu-
legasta og fríðasta kcma, frábær-
um hæfileikum gædd, og vinsæl að
sama skapi. Auk þeirra verka, er
hún varð að leysa af hendi í þágu
heimilisins, er var í öllum skiln-
ingi hið fegtirsta og fremsta lands-
ins, voru störf hennar öll í liknar-
átt. Uppeldisstofnanir mumiðar-
lausra barna, hjálparstofnanir fá-
tækra og vesælla áttu starfi henn-
ar mikið að þakka.
Nokkrir merkir prestar, bændur
og þingmenn íslands hafa einnig
látist á þessu ári.
Hér vestra hefir árið höggvið
stórt skarð í hópi vorra eldri
manna og landnema með dauða
Friöjóns Friðriksson-
a r og húsfreyju Sigtnýjar
Pálsdóttur Olson. Voru
þau í hópi þeirna, er hingað komu
með þeim fyrstu og öllum íslend-
ingum hér að góðu kunn.
Má og eiga þess von hér eftir,
að ár hvert sem líður taki fleiri og
fleiri á burt með sér af þeim, sem
er j hingað komu fyrst. Er nú orðið
langt síðan, en mannsæfin stntt.
En minningu þeirra og fyrirdæmi
ætti þeir, sem eftir lifa, að geta
varðveitt, þó árunum fjölgi og
tímarnir breytist.
þá hafa andast tveir öldungar,
er hingaö komtt snemma á árum ;
voru þeir af tveimur hinum bezt
metnu ættum Norðurlands, það
voru þeir Jakob Espólin,
Hákonarson prests Jónssonar Esp-
ólins hins fróða, sýslumanns Skag-
firðinga, og Björn Skapta-
son, Jósefssonar héraðslæknis á
Hnausum Skaptasonar. — Mætti
sjálísagt ótal fleiri telja úr hópi
landnenia vorra, hinna eldri, þvi
tala þeirra, sem hafa dáið á þessu
ári, er með fleira móti.
Að eftirsjá er að slíkum sem
þeim, er vér höfum nú talað um,
inunu flestir finna. þó er þess ekki
eins mjög að sakna, að þjóð vor
missir góða menn og mikilhæfa og
göfugar konur, eins og hins, að
hún ætti enga merka menn og
konur að missa. Óskum vér og
vonum, að það komi heldur aldrei
fyrir ; en miklu fremur, að eftir
því sem árunum fjölgar, fjölgi þeim
að sama skapi. í því efni tökum
vér undir þessa fögru ósk með
einu vorra yngri skálda :
og er nú óskandi, að þjóöin íelli
niður þá tvídrægni, er legið hefir
í landi um helzt til mörg úr, og
helgi sér nú þenna ytri vott sam-
einingar og sjálfstæðis, strax með
almennri samþykt og skýru laga-
ákvæði.
þá hefir það fyrirtæki verið hafið
á þessu ári, er öll skilyrði ber til
þess að verða þjóðinni gagnleg-
asta fyrirtækið, er stundir líða
fram, ef rétt er á haldið, en það
er stofnun “Eimskipafélags ís-
lands”. 1 því nauðsynjaverki hafa j Dálítið
nokkrir íslendingar hér vestra átt
góðan þátt og mikinn. í árslokin
utan af landi. Ég yrði bara til at-
hlægis”.
Hún ætlaði auðsjáanlega að
bæta einhverju við þessa möglun-
arræðu, en alvörublærinn, sem
kominn var á andlit Lilju, haml-
aði henni frá því, svo hún hætti
og beið eftir að Lilja ryfi þögnina.
þetta samtal fór fram síðla
sumars í einum af lystigörðum
Winnipeg borgar. Stúlkur þessar
sátu á bak við dálítinn runna, er
skýldi þedm fyrir forvitniisaugum
þeirra, er fram hjá gengu. þær
bjtiggu í sama herberginu og þæt
höfðu verið stallsystur í þrjú ár.
eiukennilegar stallsystur
I virtust þær vera, ef fljótt var a-
litið, og fáir gátu séð nokkuð
, , 1 sameiginlegt með þeitn, sem gæti
er svo langt konuö, ^ dreRÍÖ þser hvora aS ajmari.
fullséð er það, að tueginhluti stofn- i Hil.ja var tuttugu og sex ára
fjárins er fenginn, svo hægt verður — málari að iðn, og með alvarleg
að semja um smíði á
strax á þessu yfirstandandi ári.
-----Hér vestra hefir þetta liðna i
ár verið oss að mörgu leyti far- j
sælt ; árgæzka mikil og afkoma
góð. — Á jþessu ári verður sá at-
burður, er merkastur verður tal-
skipunum dökk augu. Hárið var svart, og
_ j þó aldttrinn væri ekki hár, sáust
stök hvít hár í vöngunum. A hæð
var hún i meðallagi, og vöxturiim
hafði verið sívalur, en nú var hún
orðin of grönn til þess: þess það
gæti heitið.
Sjálf hafði hún unnið sig áfram
að mestu leyti frá því hún var níu
inn, er aldir ltða fram, ! sogu ^ _ þá hafði h{m strokið ^
vorri, en jiað er leiðangur Vil-
hjálms Stefánssonar í rannsóknar-
og, landaleitunar-ferð norður í Is-
haf. Er það hin fyrsta landaleitun-
ar-ferð undir leiðsögu íslendings
stjúpu sinni. Oft haíði hún átt við
þröngan kost að búa, en nú var
það alt Kðið. Hún vann fyrir góðu.
kaupi, og gat veitt sér tniklu
tneiri lífsþægindi en hún gjörði ;
en hún kaus heldur að fara þeirra.
nú í nær því þúsund ár, eða síðan á mis og styrkja Önnu til náms.
Vínland fanst. Er j>að ósk vor Hversdagslega var htvn stilt og
allra, að þúaund ára giftu þjóðar Kott var ac> ^ync'a lvana.
v ■ ^ ■ «: Stundum sá Anna, að einhvtr ó-
vorrar auðmst ntt að vngia upp ...... . ,. ’ , , .
J roleiki færðist yfir lvana ; helzt var
það nafn, er Sagan gaf I/eifi Ei-.þaö á hátíðum. þá var cins og
rikssyni, og að Vilhjálmur hljóti Jnin eirði hvergi og gæti ekki fest
það h a p p , setn áræði hans og j hugann við neitt. Fyrst reyndi
stórhugur vinnur til, meö því a-ð Ánna að spila hana ttpp meö
látist á jtessu
lárviöarskáld
vellinum ótrúlegar heiftarsögur ttm
grimd Búlgara. Skriðu nti Tyrkir Xewtons.
saman aftur, þó lamaðir væru, og
náðu landsneið stórri norður eftir j
að austan og jtar með stórborg- j
inni Adrianople, er j>eir svo neit- j
uðu að láta af hendi. þá reis og i
Albaníu-héraðið upp, er setið hafði
hjá, og krafðist sjálfsforræðis. j
iBúlgarar biðu ósigur og urðu að
láta af hendi við Grikki, Serba,
Albaniu og Tyrki nokkuð af því j
verið, frá því á dögum Galtleós og
Steingrímur var einnig læriíaðir
flestra vorra núlifandi menta-
manna. Kttnnum vér ekki að meta
starf hans j>ar, því vér þekkjum
Meðal rithöfunda og skálda hafa , þar ekki nógu vel til. Hann
“þungt er tapið, J>að er vissa —
þó vil ég kjósa vorri móðir :
Að ætíð eigi hún menn að mdssa
meiri og betri en aðrar þjóðir.
leggja upp í slíka ferð sem þessa.
Á j>essu ári hefir námsfólk vort
haldið óskertri sæmd vorri frá
liðnum árum. Á síðastliðnu vori
útskrifuðust hér við háskólann 8
Islendingar. Af þeim ertt 2 fæddir
hér í borg, 2 í Dakota bygð, en 4
á íslandi. Ilve margir hafa út-
skrifast við aðra háskóla, er oss
ekki kunnugt, en nokkrir hafa það
verið. Við háskólann í Dakota er
skipaður kennari í þjóðmegunar-
fræði Sveinbjörn John-
s o n lögmaður. Við háskóla
California ríkis er Sturla J ó -
hannsson Einarssonar
sæmdur doktors nafnbót fyrir vís-
indaritgjörð í stjörnufræði ; er
Sturla kennari þar við háskólann.
Og nú á þessu hausti er D r.
þorbergur þorvaldsson
skipaður kennari í efnafræði við
Harvard háskólann
mesta sæmd, sem Islendingum hef-
ir hlotnast í mentamálum þessa
lands. Eru báðir þeir síðasttöldu
Skagfirðingar. þá hefir og einn
lokið læknisprófi hér við háskól-
ann, tveir lokið meistaraprófi við
j spaugi og kátínu, en það dugði
ekki, — óþreyju svipurinn óx við
þær tilraunir. Bezt reyndist henni
að fara eitthvað út og skilja Lilju
eftir eina góða stund. Vanalega
sat hún þá við gluggann, }>egar
Anna kom aftur og studdi hönd
ttndir kinn. Augnahvarmarnir
voru rauðir eins og hún hefði
grátið, og nokkur gulleit bréf
lágu í kjöltu hennar. Anna hafði
einu sinni spurt frá hverjum j>au
væru, en fékk ekkert svar.
Anna var að eins átján ára og
hafði mist föður sinn þrem árum.
áður. Hún átti ofurlítinn arf, sem
hvergi bærri hrökk þó henni til
viðurværis. Nú var hún með hjálp
Lil.ju í skóla, og fanst, eins og æði
oft vill verða, að skóla-heimurinn
vera eiginlega allur heimurinu.
Dálítið g.jálíf var hún, glettin og
mjög gefin fyrir allar skemtanir.
Ilún var sjaldan með alvöru-
bragði tvö atignablik samfleytt,
nema j>egar illa lá á Lilju. Einu
sinni hafði I/ilja sagt, að þær
Er það hin ! þyrftu enga aðra birtu í herbergið
sitt heldttr en hrosið hennar önnu.
þó dvölin verði lengst við hinn
síðasta hvílustað þeirra hurt-
var förnu, er vér rennum huga yfir hið
ári Alfred Austin, j orðinn mjög gamall, kominn yfir Kðna ár, er þó margs fleira að
minnast. Ef vér sem þjóð höfum
mist, þá hefir oss einnig veizt | smtði á 5 íslenzkum kyrkjum
margt á þessu ári. Framfarir hafa
Aldrei vildi Anna gjöra vin-
stúlku sinni á móti, og var nú
í þann veginn að taka til máls og
lofast til að fara með frænda sín-
um, þegar Lilja leit upp og sagði :
•>Eg var einu sinni átjáu ára ;
j jiá var ég á öllum skemtunum, og
háskólana í Dakota og Chtcago og L st ekki m,annsmót aS
neinnm,
j ein sttilka útskrifast frá
jskólanum í Chicago.
fjöllista-
Breta. þótt ekki j 80 ár ; allir vissu, að hann hlaut
væri hantt talinn í helztu skálda- j að eiga skamt . eftir, þó dauða
röð seinni tíðar, var hann skáld j hans bæri skjótara að höndum, en
gott cftir því sem
enska heiminum, og
hrigður í anda og
nti gjörist í búist var við. Háskóli íslands var
einkar heil- I fyrir skömmu stofnaður. Við hann
yfirlætislaus. j réðu lærisveínar Steingríms nær
sem ekki fór á dansleiki og elti
tízkuna. Fjg átti heima í smáhæ,
. , þegar ég var tólf ára, og þar
A þessu ari hefir verið lokið vtð j kyntist ég pjlti, Sem var mér eins
og bróðir! Móðir hans var heilsu-
Að ölltt samanlögðu hefir árið
orðið margar í ýmsurn efnum, og j ]iöna fært oss marKar og miklar
er þá fyrst að geta þess, er gjörst j framfarir) hæSi f andlegum og
hefir h e i tn a. Á }>essu ári hefir
Sjálfhælni og sjálfsálit, yfirlæti og j eingöntm. Er það því furðulegra, Seyöisfjarðar-kaupstaöur
lítil og faðir hans slarkari. Hann.
var tttidttr-góður við hana móður
sína, þessi drengur, enda skein ást
og blíða út úr augnaráði hennar í
livert skifti, er það hvíldi á hon-
um. .
ríki, er jteim var áður úthlutað. j havaöi var fjarlægt hjarta hans og j að }>eir skyldd ekki minnast meist-
i arans og veita honum þá sæmd,
fvrstum allra, er dýrust var til í
Situr við J>að nú um áramótin, og I
er alt kyrt aö kalla, en ótryggur
mun þó friðurinn.
Ornstur þessar hafa J>ó haft þá aiira og
stór-þýðingu, að Tyrkii; mega '■ Morgan.
heita úr sögu í Evrópti/ Megin- [-rri'esti
hluti hinnar grísku þjóðar er nú
ljóðum.
í verzlunar og viðskifta heimin-
um hefirfallið sá, er fremstur stóð j el>u stofnunar, meðan
tímí var til ; það heiðursnafn, sem
j ekki
efstur, — John Pierpont >
Var hann talinn einn 1
hagfræðingur
sá mesti.
er einkaréttur lista og vísinda
heimsins, ef jein,la aö Ekki hef8i Það kast"
Var banastaður jað skuirfira a sögu sltóíans i fram-
j fiðinni, en það hefði beint leið
sameinaður og eyjaruar grísktt|hans Rómaborg, }>ar sem hann var | ’
___ \há otnddnr i til New PJoöarlot.ningun
tnni, að leiði skálds-
slopnar úr ránshöndum Tyrkja. l)a stadd-ur á heimleið til New
Er þá frelsisbarátta Grikkja orðin jTork, eftir árangurslausa heilsu- ,ns’ er let d s * og fegurð
hart nær 90 ára löng. En ánauðar- jleit um Norðurálfuna. Hæfði það y’Sa upP hllm_ Rraa’ UtlaUSa>.. ÍS"
öldin var löng og ströng, og því ! vel> að þar sliti æfi hans í “borg- j
inni eilifu”, er drottnaði um svo j
lanpan aldttr yfir hekninum með
afli auðs og lista. Auk fjárgæsl-
ekki að furða, þó endurreisnin taki
langan tíma. Er nú vonandi, að
með ári hverju rísi þessi forna
menningarþjóð betur og betur úr [ nnnar varði Morgan stórumi hluta
ösku, og hin forna list og frelsi a'finnar og oí fjár í að safna forn-
eigi nýja blómaöld í vændum.
I óöld }>essari mistti Grikkir
konung sinn, Georg I., Kristjáns- |
son Danakonungs ; var hann ást-
sæll af allri alþýðu, ■ eins og þeir
frændur margir. Var hann myrtur
ttm listaverktim viðsvegar að og
sjaldgæfum bókum. Er safn hans
eitt hið fullkomnasta sinnar teg-
ttndar í öUum lieimi. Var hann bú-
lenzka þoku-sálarheim með ljósi
maunvitsins, svo blindir fengu sýn,
og þeir nærsýnu urðu skygnir. —
þjóðarlotningunni er oft ervitt að
rata. Frjálsum mönnum hæfir ekki
að beygja kné fyrir biskupum og
páfum, kontmgtim eða keisurum,—
en höfðingjum andans eiga allar
sálir að lúta.
þá andaðist nokkru á ttndan
verklegttm efnum, og megum ver
komið j S11 osl<a þess og vona, að þetta
Akureyri j nýja ár verði ekki síðra hinttm að var í vist um þessar mundir
■ ’ 1 hjá hörðum húsbændum, og einu
sólskinsblettirnir á leið minni voru
kveldin; sem ég fékk að eyða hjá
11 fyrst og fremst þjóð vorri heill og Gisla 0? móSur hans. Hann fylgdi
hlessun í skauti og þá frændum j mér æfinlega lveim og við héldumst
vorttm á Norðurlöndum og loks j í
öllum þjóðum á allri jörðiniíi.
| sér tipp rafijósastöð,
stofnað til vatnsleiðslu um bæinn, j farsæld og framai og aS öll hin ó-
verið unnið kappsamlega að hinni komnu ár, er framundan bíða, beri
miklu og þörfu hafnargjörð
Reykjavík, og vegagjörð fleygt a-
fram innanlands. Stjómarskrár-
breytingin frá alþingi í sumar, er
veitir landinu mörg þau réttindi,
er beztu menn þjóðarinnar hafa
jafnan óskað eftir, — og þar á
meðal atkvæðisrétt kvenna, — heí-
ir náð konungs samþykki og verð-
tir nú lögð fyrir þjóðina til fulln- j
aðar úrslita á þessu nýbyrjaða í
ári. þá hefir og konungur gefið út
þá skipum, að næstkomandi þing
skuli leiða í lög upptöku sérstaks
fána fyrir ísland, og er svo til ætl-
ast, að hann megi nota innan-
lands og í landhelgi. Er þar með
LILJA
Saga eftir Gísla Súrsson
“ÆJtlar þú að fara með lysti-
skútunni ofan ána á sunnudaginn,
Atrna ? þú ferð varla að neita Jóni
frænda þíntim fyrst hann bauð þér
með sér?”
“Mér leiðist hann, ‘pokinn sá
arna! Hvað var hann, sem ekkert
dansar, að bjánast til að bjóða
fengin ekki eingöngu viðurkenning j mér með sér, — ég hefði kannske
inn að leggja mest af því inn á j Steingrími ein merkasta kona þjóð
almenna listasafnið í New Tork jarinnar, ráðherrafrú Ragnheið
| haft tækifæri til þess, að fara með
honum Árna Egilssyni annars.
Ég gæti grátið af gremju, því
og líka ytra tákn j>ess sjálfstæðis. (.auðvitað verð ég nú að sitja
j tim sjálfstæði og sérstæði þjóðar
j vorrar, af hendi konungs, heldur
, T borg áður en hann
í þessalomku borg. Var morðing- ;
dó, og þarjur H a f s t e i n. Hýn var stór-
inn grískur.
hér í suðurhluta Norður-Ameríku.
dóttir Stefáns
j verður það geymt og til sýnis haft j ættuð,
framvegis, unz j>að verður afhent Helgasonar biskups J'hordersens
þá hefir og verið mjög óíriðlegt [ horginni til ftillrar eignar eftir en móðir hennar
dauða sonar hans. — Morgan var j dóttir
I heima
“Eg sé ekki hvers vegna. Jón
er afbragðsmaður ; ég þekti liatin
og veit að þú
þótt ekki sé með þessu ákveðinn
prests j fullgildur siglinga-fáni, má óhætt
j fullyrða, að strax og Islendingar | fyrir átta árum
var Sigríður cignast skip, sem þeir geta haft í : mátt vera stolt af, að hann virti
Ólafs jústitsráðs Magnús-: förum, muni ekki standa á kon-!^^ að híoða l>er •
Varjttngsleyfi til þess, að nota þenna
Hefir Mexico logað af innanríkig- J af landnámsættnm Ný-Englands, j sonar Stephensens í Viðey.
ófriði, og stendur styrjöld sti yfirjog talinn eins og forfeður hans' hún fóstruð upp af föðursystur fána á öllum íslenzkum skipuvn.
j kaldur á manninn, orðfár og siða-jsintw og manni hennar, Sigurði j En á meðan er þörfin ekki hrýn,
það er ekkert gagn að því,
j þótt hann sé ágætismaður, af því
fötin hans eru alveg ftr móð, og
allir geta strax séð, að hann er
hendttr alla leið. það voru sælu-
dagar”.
Hún þagnaði um stund, en
i livorug jteirra tók eftir, að maður
sat hinumegin við runnann þeirra,
j og hlustaði með athygli eftir
i ltver jtt orði.
‘>‘Einn góðan veðurdag”, hélt
I/ilja áfram, “kotn faðir Gísla
heim meir ölvaður en vanalega.
Ilann hafði alt á homunum, og
þegar litla, }>olinmóða konan hans
cngtt gegndi, þá greip hann svo
j mikil bræði, að hann þreif carbol-
sýru glas og varpaði í andlit
henni. Htútt fékk aldrei sjónina
aftur.
“Ári seinna fluttist ég hingað og
hún maddama Ólsen tók mig að
sér og kostaði mig í skóla. Við
Gísli skrifuðumst á, þar til ég
var átján ára. þá var hann tutt-
ugu og tveggja og kom til hæ.jar-
ins að sjá mig. það eru bréfin
hansj sem þú hefir stundum séð
mig með.
“Ég fór með honttm um borg-
ina, orr þrátt fyrir það, að hann
var mörgum sinnum betur til fara
nú, cn þegar ég þekti ltann fyrr
meir, skammaðist ég mín fyrir að
vera með honum, hvar sem cg